Την τελευταία ημέρα του χειμερινού παζαριού του 2007 μετακόμισε από τη Λα Κορούνια στη Λίβερπουλ, ύστερα από εισήγηση του Ράφα Μπενίτεθ, ο οποίος τον ήξερε καλά από τα τμήματα υποδομής της Ρεάλ Μαδρίτης.
Λίγες ημέρες αργότερα, στη διάρκεια μιας προπόνησης στο πλαίσιο της προετοιμασίας για τους αγώνες με την Μπαρτσελόνα για τους «16» του Champions League, ο νυν προπονητής του Παναθηναϊκού τον φώναξε στο γραφείο του.
«Θα παίξεις ως αριστερό μπακ (σ.σ.: παρότι η θέση του ήταν μέχρι τότε μόνο αυτή του δεξιού) και θα μαρκάρεις τον Λιονέλ Μέσι», του είπε. Δεν φοβήθηκε, παρότι στα 24 του χρόνια δεν είχε παίξει ακόμα και στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση, και θα έκανε ντεμπούτο αντιμετωπίζοντας έναν 20χρονο υπερταλαντούχο ποδοσφαιριστή που καλούνταν να γράψει ιστορία.
Η τακτική έμπνευση του Μπενίτεθ δικαιώθηκε πανηγυρικά και μνημονεύεται έκτοτε. Ο Αλβαρο Αρμπελόα, με τη βοήθεια και του Γιον Αρνε Ρίισε, περιόρισε στο ελάχιστο σε δύο παιχνίδια τη δράση του Μέσι, και η Λίβερπουλ απέκλεισε την τότε πρωταθλήτρια Ευρώπης Μπαρτσελόνα.
«Ηταν εύκολο να μαρκάρω τον Μέσι», εξήγησε αργότερα, αναλύοντας τακτικά πώς τα κατάφερε. Εκείνη τη σεζόν, μάλιστα, η Λίβερπουλ έφτασε μέχρι τον τελικό της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης, ο οποίος έλαβε χώρα στην Αθήνα, το νυν σπίτι του Μπενίτεθ.
Ο τεχνικός του «τριφυλλιού» αποτελεί ένα σημείο αναφοράς για τον Αρμπελόα, η προσαρμογή του οποίου στη Λίβερπουλ έγινε πολύ πιο εύκολη χάρη σε έναν συμπατριώτη και συμπαίκτη που μοιράστηκαν συνολικά επτά χρόνια τα ίδια αποδυτήρια, πρώτα στην Αγγλία για μια διετία και άλλα πέντε στη Ρεάλ.
«Ημασταν σαν αδέλφια», έχει πει σχετικά για αυτή τη σχέση ο Αρμπελόα. Ποιος είναι ο ποδοσφαιρικός «αδελφός» του; Ο… Τσάμπι Αλόνσο, τον οποίο αντικατέστησε στο τιμόνι της «βασίλισσας» το απόγευμα της Δευτέρας (12/01), λίγες ώρες μετά την ήττα τον τελικό του Σούπερ Καπ Ισπανίας από την Μπαρτσελόνα!
Μαζί, υπήρξαν βασικά στελέχη και «στρατιώτες» του Ζοσέ Μουρίνιο, όταν ο Πορτογάλος κλήθηκε από τον πρόεδρο Φλορεντίνο Πέρεθ για να δημιουργήσει μια ομάδα που θα κοιτούσε στα μάτια την υπερηχητική Μπαρτσελόνα που έχτισε ο Γκουαρδιόλα με σημείο αναφοράς τον Μέσι.
«Είμαι Μουρινιστής, και αυτό σημαίνει να κοιτάς πάντα κατά πρόσωπο και να μην φοβάσαι να είσαι ο εαυτός σου», έχει εξηγήσει για την προπονητική του φιλοσοφία, την οποία θέτει πλέον στην υπηρεσία του μεγαλύτερου, αλλά και πιο απαιτητικού συλλόγου στον κόσμο.
Στην τελευταία του συνάντηση με τη διοίκηση προτού απολυθεί, παρότι ο σύλλογος έκανε λόγο για διαζύγιο κοινή συναινέσει, ο Αλόνσο παραπονέθηκε στη διοίκηση ότι δεν μπορεί να δίνει τόση εξουσία στους παίκτες και να τον αφήνει απροστάτευτο, θεωρώντας ότι αυτό ήταν το μεγαλύτερό του πρόβλημα στις μόλις 232 ημέρες παραμονής στην άκρη του πάγκου.
Ο 44χρονος Βάσκος ήρθε σε ρήξη με τον Βινίσιους Ζούνιορ, έναν από τους επτά παίκτες, μεταξύ των οποίων και ο Τζουντ Μπέλινγκχαμ, ο οποίος μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές δεν είχε αναρτήσει αποχαιρετιστήριο μήνυμα στα προφίλ του στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, έστω και για τα μάτια του κόσμου.
Ο πρώτος που το έκανε ήταν ο Κιλιάν Εμπαπέ, ο οποίος ήταν με διαφορά ο πιο αποδοτικός παίκτης της Ρεάλ επί εποχής Αλόνσο, αλλά μετά την ήττα από την Μπαρτσελόνα υπονόμευσε επί της ουσίας τον προπονητή του, προτρέποντας τους συμπαίκτες του να αποχωρήσουν από τον αγωνιστικό χώρο και να μην κάνουν «πασίγιο» (διάδρομο τιμής) στους νικητές, παρότι ο Αλόνσο τους ζητούσε το αντίθετο.
Ο Αρμπελόα, κατά δύο χρόνια μικρότερος του Αλόνσο, καλείται να διαχειριστεί αυτά τα τόσο απαιτητικά αποδυτήρια, ώστε άλλη μια σεζόν να μην πάει χαμένη, όπως συνέβη επί της ουσίας και πέρυσι, με την κατάκτηση «μόνο» του ευρωπαϊκού Σούπερ Καπ και του Διηπειρωτικού Κυπέλλου.
Η φιλοσοφία της Ρεάλ είναι, με μια λέξη, νίκη. Αυτή τη γνώρισε καλά ο Αρμπελόα ως ποδοσφαιριστής της, αλλά και ως προπονητής στα τμήματα υποδομής, όπου πέτυχε με τη δουλειά του σε Παίδες, Εφηβους, Νέους και δεύτερη ομάδα.
Η ανδρική ομάδα, βεβαίως, είναι… άλλο φρούτο. Στον σύλλογο, όμως, έβλεπαν από νωρίς στο πρόσωπό του έναν νέο Ζινεντίν Ζιντάν, ο οποίος θα μπορούσε μελλοντικά να αναλάβει την πρώτη ομάδα, όπως και συμβαίνει από σήμερα, Τρίτη και 13 (μπρρρρ….) και αύριο Τετάρτη (14/01) στο ματς με την Αλμπαθέτε για τους «16» του Κυπέλλου.
Τέτοιες μέρες το 2016 ο Ζιζού, ο οποίος σε αντίθεση με τον Αρμπελόα είχε ως μοναδική προπονητική εμπειρία τη μια σεζόν ως συνεργάτης του Κάρλο Αντσελότι, ανέλαβε ως υπηρεσιακός και, με άψογη διαχείριση, οδήγησε τη Ρεάλ σε τρεις διαδοχικές κατακτήσεις του Champions League. Ποιον διαδέχθηκε; Μα τον… Ράφα Μπενίτεθ φυσικά!
Ο Γάλλος θρύλος έφερε μαζί του στον σύλλογο τον γυμναστή Αντόνιο Πίντους, τον οποίο ο σύλλογος επιχείρησε να «καπελώσει» στον Αλόνσο, κάτι που δεν ήθελε ο Βάσκος και τον δέχθηκε με τα χίλια ζόρια, επειδή οι τραυματισμοί που προέκυπταν ήταν όλο και περισσότεροι.
Ο Αλόνσο έφυγε, ο Πίντους έμεινε ως επικεφαλής στον τομέα της φυσικής κατάστασης και ένας από τους άμεσους συνεργάτες του Αρμπελόα, ο οποίος έχει εξαιρετική σχέση με τον πρόεδρο Φλορεντίνο Πέρεθ και δείχνει έτοιμος να συναινέσει με οτιδήποτε του ζητήσει ο σύλλογος.
Το καλοκαίρι, ο νυν προπονητής είχε ζητήσει την απόκτηση ενός κεντρικού μέσου – εγκεφάλου που θα μπορούσε να καλύψει εν μέρει τα τεράστια κενά που άφησαν με την αποχώρησή τους Τόνι Κρόος και Λούκα Μόντριτς.
Είχε εισηγηθεί, μάλιστα, την απόκτηση του Μαρτίν Θουμπιμέντι της Ρεάλ Σοσιεδάδ. Ο σύλλογος προτίμησε να επενδύσει 60 εκατ. ευρώ για τον πολλά υποσχόμενο, αλλά νεαρό Αργεντινό μεσοεπιθετικό Φράνκο Μασταντουόνο. Εναντι περίπου αυτού του ποσού, ο Θουμπιμέντι πήγε στην Αρσεναλ και έχει εξελιχθεί σε παίκτη-κλειδί της Αρσεναλ, πρωτοπόρου σε Premier League και Champions League, ενώ ο Αλόνσο έμεινε χωρίς τον «Αλόνσο» του.
Στη «φάμπρικα», όπως αποκαλείται το φυτώριο της Ρεάλ, ο Αρμπελόα κατέγραψε 151 νίκες σε 200 παιχνίδια, χτίζοντας την κυριαρχία του μέσα από την πίεση ψηλά και διαρκή κίνηση στον χώρο.
Χρησιμοποιεί drones για να καταγράφει τις προπονήσεις και να βελτιώνει την τακτική ανάλυση, χαρακτηρίζεται από μεγάλη παρεμβατικότητα στη διάρκεια των αγώνων και, όταν θεωρεί ότι πρέπει να μιλήσει για τη διαιτησία, το κάνει χωρίς να αυτολογοκρίνεται.
Και αυτό, αναμφίβολα, αρέσει ιδιαιτέρως στον Πέρεθ, ο οποίος συνεχίζει να κάνει κινήσεις που «φωτογραφίζουν» την ενοχή του προπονητή (κυρίως) ή των παικτών (δευτερευόντως), αλλά ποτέ τον ίδιο…
