Ηταν καλοκαίρι του 2004 όταν ο πρωταθλητής Ευρώπης με την Πόρτο, Ζοσέ Μουρίνιο, πρόσφερε άμεσα στα αγγλικά ταμπλόιντ ένα… «preview» του τι θα ακολουθήσει. Είχε αφήσει την πατρίδα του για την Τσέλσι και στην επίσημη παρουσίασή του είχε ξεστομίσει πως «όταν είσαι στην κορυφή δεν έχεις άγχος. Αγχος υπάρχει όταν είσαι 2ος ή 3ος. Αν ήθελα εύκολη δουλειά, θα έμενα στην Πόρτο. Στην όμορφη μπλε καρέκλα μου, με το τρόπαιο του Τσάμπιονς Λιγκ, τον Θεό και μετά εμένα!». Οσα ακολούθησαν έμειναν στην ιστορία είτε από αλησμόνητες ατάκες και τίτλους είτε, κυρίως, από βεντέτες που έτρεφαν το «εγώ» του αποκαλούμενου «Εκλεκτού». Αλλωστε, ο ίδιος, τότε 41 ετών, είχε ζητήσει από εκείνη την πρώτη μέρα στο Λονδίνο να «μη με αποκαλείτε αλαζόνα. Είμαι απλώς πρωταθλητής και αισθάνομαι ξεχωριστός».
Είκοσι και κάτι χρόνια μετά, ένας 39χρονος συμπατριώτης του έκανε ένα περίπου αντίστοιχο δρομολόγιο που, ωστόσο, αν και αποδείχθηκε σύντομο, άφησε στα αρχεία των βρετανικών ΜΜΕ μπόλικο ιστορικό δηλώσεων.
Ο Ρούμπεν Αμορίμ ανέλαβε τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ τον Νοέμβριο του 2024, όμως προ ημερών απολύθηκε και παρά το όραμα της διοίκησης και τις προσωπικές φιλοδοξίες του άφησε πίσω του μάλλον μόνο ειλικρίνεια και ίσως μία δική του μελαγχολία. Μία αγγλική ιστοσελίδα σημείωσε ότι το τέλος της συνεργασίας τους «μπορεί να είναι και μία τύπου… ανακούφιση για εκείνον. Από την πρώτη μέρα στο “Ολντ Τράφορντ” είχε ένα βλέμμα σαν να μετάνιωνε που ανέλαβε τη Γιουνάιτεντ… Υπήρχε μια έκφραση στα μάτια του που έλεγε κάτι σαν “είχα την καλύτερη δουλειά στην Πορτογαλία, ζούσα στην όμορφη Λισαβόνα, κέρδιζα τίτλους και τα παράτησα γι’ αυτό; Τι έκανα;”»!
«Θα είμαι απλώς ο εαυτός μου»
Ο Αμορίμ κατακρίθηκε στην Πορτογαλία επειδή άφησε τη δις πρωταθλήτρια («του») Σπόρτινγκ Λισαβόνας για το ελκυστικό ρίσκο των «κόκκινων διαβόλων». Στο τελευταίο παιχνίδι του η Σπόρτινγκ πέτυχε… τέσσερα γκολ εναντίον της Μάντσεστερ Σίτι για το Τσάμπιονς Λιγκ! «Στρωμένη» ή όχι η δουλειά, εκείνος επιθυμούσε κάτι μεγαλύτερο. Αυτή η «μελαγχολία» που –εκ των υστέρων– λένε πολλοί ότι είχε δεν χρειαζόταν, πάντως, ερμηνεία, επειδή από μόνος του φρόντιζε ουσιαστικά να την αποκαλύπτει στις διόλου βαρετές συνεντεύξεις Τύπου. Στις συναντήσεις όπου συνήθως οι προπονητές είτε επαναλαμβάνουν τα ίδια και τα ίδια για ώρα, έχουν ταλέντο να στρέφουν αλλού την προσοχή και λίγες φορές αναφέρουν κάτι ενδιαφέρον.
Οχι ο Ρούμπεν Αμορίμ…
«Εχω κουραστεί να λέω ότι δεν πρόκειται να συμπεριφερθώ έτσι ή αλλιώς», είπε τον περασμένο Αύγουστο. «Θα είμαι απλώς ο εαυτός μου». Το είχε δείξει από τον Ιανουάριο του 2025, όταν η Γιουνάιτεντ είχε μόλις δύο νίκες σε δέκα αγώνες, είχε πέσει 13η στην Πρέμιερ Λιγκ και σχολίασε πως «φαντάζομαι τι είναι αυτό για έναν οπαδό μας, αλλά φανταστείτε τι είναι και για μένα. Είμαστε ίσως η χειρότερη ομάδα στην ιστορία της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και είναι ντροπιαστικό να είσαι σήμερα προπονητής της!». Συχνά επαναλάμβανε τη φράση «πρέπει να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση με ειλικρίνεια» και η δική του αφιλτράριστη ειλικρίνεια ήταν εκεί. Τον περασμένο Μάιο, μετά την ήττα στον τελικό του Europa League από την Τότεναμ, δήλωσε ότι «αν η διοίκηση και οι οπαδοί πιστεύουν πως δεν είμαι ο κατάλληλος, θα πάω την επόμενη μέρα χωρίς καμία συζήτηση για την αποζημίωσή μου».
Αυτό ήταν ένα σημείο αντιπαράθεσης, αφού ακόμη και υποστηρικτές του μέσα στην ομάδα πίστευαν πως αν αισθάνεται έτσι έπρεπε να παραιτηθεί και να μην περιμένει την αποζημίωση…
Ηταν χαρακτηριστική η δήλωσή του μετά τον απρόσμενο αποκλεισμό στο Λιγκ Καπ από την άσημη Γκρίμσμπι Τάουν τον Αύγουστο, λέγοντας πως «κάθε φορά που θα έχουμε μια τέτοια ήττα στο μέλλον, θα είμαι έτσι. Θα λέω ότι μερικές φορές μισώ τους παίκτες μου και μερικές φορές ότι τους αγαπώ. Μερικές φορές θέλω να τα παρατήσω, μερικές φορές θέλω να μείνω εδώ για 20 χρόνια». Μονάχα που ήταν τόσο προσιτός που έγινε και ευάλωτος.
Αδικη σύγκριση με σερ Αλεξ, επιμονή στο «3-4-3» και φινάλε με ένταση
Αναλυτές στην Αγγλία επέμεναν για καιρό ότι η προσκόλληση του Ρούμπεν Αμορίμ στο σύστημα «3-4-3» έμοιαζε καταδικασμένη από την αρχή… Δεν θέλησε να το αφήσει παρά τη μη επιτυχία του και αυτό που θέλησε να κάνει ήταν να πειραματιστεί στο ίδιο σύστημα με παίκτες σε διαφορετικές θέσεις, όπως ο αρχηγός Μπρούνο Φερνάντες ως εσωτερικός επιθετικός, αντί για μέσος. Οι επικριτές του ξέχασαν τα highlights των νικών επί Μάντσεστερ Σίτι και Λίβερπουλ και επιμένουν πως ήταν απίστευτα αργός στη χρήση του πάγκου και τη διαχείριση του ρόστερ.
Η ιστοσελίδα The Athletic σημείωσε ότι ένας άλλος νεαρός Πορτογάλος προπονητής, ο Αντρέ Βίλας-Μπόας στην Τσέλσι το 2011-12, πέρασε μισή σεζόν χρησιμοποιώντας αμυντικό σύστημα που δεν ταίριαζε στους στόπερ του. Επέμενε πως δεν συμβιβάζεται, όμως το έκανε, ήταν μία σωστή απόφαση, ωστόσο έτσι θεώρησε ότι έχασε την εξουσία του… Η αμυντική προσέγγιση του Αμορίμ έγινε θέμα στο φινάλε της θητείας του στο Μάντσεστερ, καθώς ο βρετανικός Τύπος έγραψε πως ο (μειοψηφικός) ιδιοκτήτης, σερ Τζιμ Ράτκλιφ, του είχε ζητήσει επανειλημμένα να αλλάξει την τακτική από την αμυντική τριάδα, σε τέσσερις μπακ.
🚨🎥 | Peter Schmeichel: “It’s the WRONG decision to sack Ruben Amorim when you don’t have another plan.” pic.twitter.com/IZ0yD6Z8KM
— (fan) Frank 🧠🇾🇪 (@FrankEra_) January 9, 2026
Υπήρξαν, επίσης, τριβές μεταξύ του Αμορίμ και του Κρίστοφερ Βιβέλ, διευθυντή της Γιουνάιτεντ, σχετικά με την πολιτική μεταγραφών, ενώ ο Πορτογάλος κόουτς προπονητής ενεπλάκη σε μια αντιπαράθεση στο προπονητικό κέντρο με τον αμυντικό Λισάντρο Μαρτίνεθ, πριν από μερικές εβδομάδες.
Εξαρχής υπήρξε αυτή η άδικη σύγκριση με τη θρυλική θητεία του σερ Αλεξ Φέργκιουσον, όμως η πρόσληψη Αμορίμ έδειχνε τον Νοέμβριο του 2024 ως ένα μακροπρόθεσμο ποδοσφαιρικού πρότζεκτ. Λίγα 24ωρα πριν από την απόλυσή του (η οποία θα φέρει στον ίδιο και στα έξι μέλη του επιτελείου του συνολική αποζημίωση 11,5 εκατ. ευρώ), είχε κριτικάρει ανοικτά τη διοίκηση, λέγοντας πως δεν μπορεί να χειριστεί ή να περιορίσει τα πάντα «κοφτερά» σχόλια του πρώην αρχηγού της Γιουνάιτεντ, Γκάρι Νέβιλ, και είχε ξεκαθαρίσει ότι «δεν θα παραιτηθώ επειδή το λέει ο Νέβιλ και θα περιμένω μέχρι κάποιος να με διώξει…».
