Φτάσαμε, όχι-και-τόσο αισίως, στο τέλος του πρώτου έτους της δεύτερης θητείας του Ντόναλντ Τραμπ. Ισχύει για αυτό που ζήσαμε η αγαπημένη του φράση: «Like nothing you ’ve ever seen before». Ο Τραμπ πέταξε στα σκουπίδια δεκαετίες αμερικανικής διπλωματίας, επιχειρώντας την προσέγγιση με τη Μόσχα στη βάση εικαζόμενων κοινών επιχειρηματικών συμφερόντων, απειλώντας να εγκαταλείψει την Ουκρανία, δείχνοντας ποικιλοτρόπως ότι δεν δίνει καμία αξία στη συμμαχία των ΗΠΑ με την Ε.Ε. και μιλώντας για το ΝΑΤΟ σαν να είναι ένας οργανισμός στον οποίο η χώρα του δεν ανήκει. Πέτυχε την κατάπαυση του πυρός στη Γάζα, ένα σημαντικό επίτευγμα, το οποίο όμως, παρά τους αθυρόστομους κομπασμούς του, απέχει πολύ από την επίτευξη βιώσιμης ειρήνης. Με τους εμπορικούς πολέμους που έχει εξαπολύσει έχει δοκιμάσει τα όρια του αμερικανικού Συντάγματος και τις αντοχές της παγκόσμιας οικονομίας, αλλά μάλλον έχει βλάψει περισσότερο τους Αμερικανούς καταναλωτές. Εν τω μεταξύ, έχοντας αποτύχει να επιβάλει τη θέλησή του στο Πεκίνο, έχει υιοθετήσει μία ήπια πολιτική απέναντί του, που πολλοί ανησυχούν ότι θα επιτρέψει στην Κίνα να περάσει μπροστά στην κούρσα για την πρωτοκαθεδρία στην Τεχνητή Νοημοσύνη. Ολα αυτά ενώ, στο εσωτερικό, συμπεριφέρεται με πρωτοφανή αυταρχισμό, διώκοντας τους πολιτικούς τους αντιπάλους, απονέμοντας χάρη σε φίλους και υποστηρικτές, βγάζοντας τον στρατό στους δρόμους Δημοκρατικών πόλεων, μετατρέποντας την ICE σε κάτι που θυμίζει παραστρατιωτική οργάνωση πιστή στον ίδιο, λογοκρίνοντας μέσα ενημέρωσης και κωμικούς που τον επικρίνουν, επιχειρώντας να ελέγξει πλήρως τις ανεξάρτητες αρχές (ακόμα και την κεντρική τράπεζα), και άλλα πολλά.
Το ευτυχές για όσους ελπίζουν ακόμα στις προοπτικές της δημοκρατίας στην Αμερική, και στον ρόλο των ΗΠΑ στη δυτική συμμαχία, είναι ότι το project «Trump 2.0» έχει βαλτώσει. Η δημοτικότητά του είναι στα τάρταρα και θεωρείται αυξανόμενα βέβαιο –αν δεν προχωρήσει σε ακραίες ατασθαλίες– ότι θα χάσει τον έλεγχο τουλάχιστον της Βουλής το 2026. Ακόμα και ορισμένοι Ρεπουμπλικανοί στο Κογκρέσο έχουν αρχίσει να αντιδρούν στις αλλοπρόσαλλες πρωτοβουλίες του – ένα σαφές σημάδι της αποδυνάμωσής του.
Τα καταγράψαμε όλα αυτά το 2025 και θα συνεχίσουμε του χρόνου, ελπίζοντας ότι τα θεσμικά αντίβαρα θα ανακτήσουν την αυτοπεποίθησή τους και θα θυμίσουν στον Αμερικανό πρόεδρο, στα 250 χρόνια από τη διακήρυξη της ανεξαρτησίας της χώρας, ότι ιδρύθηκε για να αποτινάξει τον ζυγό ενός ξένου μονάρχη – και δεν πρόκειται να γονατίσει ενώπιον ενός επίδοξου εγχώριου μιμητή του.
Ας δούμε τώρα τα νέα της εβδομάδας, με τη γνωστή υπενθύμιση ότι με βρίσκετε στο yanpal@kathimerini.gr ή στο Bluesky (@yanpal.bsky.social).
«ΣΧΕΔΙΟ Β» ΓΙΑ ΤΗ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ. Τελικά, το πιο τολμηρό σχέδιο, παρά την ένθερμη στήριξη του καγκελαρίου Μερτς και της Κομισιόν, δεν προχώρησε. Στη Σύνοδο Κορυφής στα τέλη της προηγούμενης εβδομάδας, οι αντιστάσεις του Βελγίου και η αμφίθυμη στάση χωρών όπως η Γαλλία και η Ιταλία βύθισαν το «δάνειο επανορθώσεων», ύψους έως και 210 δισ. ευρώ, που θα κάλυπτε τις χρηματοδοτικές ανάγκες της Ουκρανίας για τα επόμενα χρόνια αξιοποιώντας τα έσοδα από τα παγωμένα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία επί ευρωπαϊκού εδάφους. Αντ’ αυτού, η Ε.Ε. αποφάσισε να προχωρήσει σε νέο κοινό δανεισμό για να δανείσει 90 δισ. ευρώ στην Ουκρανία. Από το εγχείρημα εξαιρούνται η Ουγγαρία, η Σλοβακία και η Τσεχία.
Το δάνειο προς την Ουκρανία την κρατά οικονομικά όρθια βραχυπρόθεσμα. Επιπλέον, είναι άτοκο και το Κίεβο δεν υποχρεούται να το αποπληρώσει αν δεν λάβει πολεμικές αποζημιώσεις από τη Μόσχα – θετικά στοιχεία που ανέδειξαν στον απόηχο της Συνόδου τόσο ο Μερτς όσο και ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Επιπλέον, με την ενεργοποίηση του άρθρου 122 της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ε.Ε. στις 11.12, οι Βρυξέλλες διασφάλισαν ότι, ακόμα κι αν δεν αξιοποιούνται υπέρ της Ουκρανίας, τα ρωσικά assets θα παραμείνουν σε βαθιά κατάψυξη, χωρίς να μπορεί πλέον το βέτο του ενός ή του άλλου Ρωσόφιλου ηγέτη ευρωπαϊκής χώρας να καταστήσει το ποσό απαιτητό από τη ρωσική κεντρική τράπεζα.
Από την άλλη, η Ενωση έδωσε μία εικόνα ατολμίας και διχασμού που αναμφίβολα θα ικανοποίησε τους εχθρούς της, όπως ο Βλαντιμίρ Πούτιν αλλά και ο ίδιος ο Τραμπ (η κυβέρνηση του οποίου φαίνεται ότι δραστηριοποιήθηκε ποικιλοτρόπως για να αποθαρρύνει τους Ευρωπαίους από το να εγκρίνουν το «δάνειο επανορθώσεων»). Επιπλέον, το ποσό που εγκρίθηκε είναι σημαντικά μικρότερο από το δυνητικό ύψος του «δανείου επανορθώσεων» και η δίκαιη αρχή του να πληρώσει αυτός που ευθύνεται για την καταστροφή της Ουκρανίας δεν έγινε πράξη. Τουλάχιστον όχι ακόμα.
Παράλληλα, σε μία χρονιά που δεν έλειψαν οι αμερικανικές γροθιές στο στομάχι της Ευρώπης, η κυβέρνηση Τραμπ επιφύλασσε ένα χριστουγεννιάτικο δώρο της τελευταίας στιγμής. Αργά χθες, ώρα Ελλάδος, ο Μάρκο Ρούμπιο ανακοίνωσε κυρώσεις εναντίον πέντε ατόμων, μεταξύ των οποίων και του πρώην επιτρόπου Εσωτερικής Αγοράς Τιερί Μπρετόν, που, λέει, «λογοκρίνουν» Αμερικανούς πολίτες και αμερικανικές εταιρείες (με άλλα λόγια βάζουν κάποιους φραγμούς στην ανεξέλεγκτη δράση της Big Tech). Η αντίδραση των Βρυξελλών, και πολλών άλλων στην Ευρώπη, στη νέα επίθεση αγάπης των «συμμάχων», ήταν άμεση και εξοργισμένη. Μένει να δούμε τι μέτρα θα ληφθούν ως απάντηση.
ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ… Εν τω μεταξύ, ολοκληρώθηκαν την Κυριακή τρεις ημέρες συζητήσεων μεταξύ των Αμερικανών και των Ρώσων, από τη μία, και (ξεχωριστά) των Ουκρανών, από την άλλη, στο Μαϊάμι. Στο επίκεντρο των διαβουλεύσεων μεταξύ των απεσταλμένων του Ζελένσκι και του Τραμπ (με τη συμμετοχή και Ευρωπαίων αξιωματούχων) βρέθηκαν οι εγγυήσεις ασφαλείας που θα παρασχεθούν στην Ουκρανία σε περίπτωση εκεχειρίας.
Ο Στιβ Γουίτκοφ και ο επικεφαλής της ουκρανικής αντιπροσωπείας, Ρούστεμ Ούμεροφ, ανήρτησαν πανομοιότυπα μηνύματα περί «παραγωγικών και εποικοδομητικών συνομιλιών». Ηταν σαφές, ωστόσο, ότι δεν είχε υπάρξει σύγκλιση στα πιο δύσκολα ζητήματα, όπως η αμερικανική επιμονή να δεχθεί το Κίεβο να παραχωρήσει στη Μόσχα το 20% περίπου του Ντονέτσκ, που δεν έχει καταφέρει εδώ και 11 χρόνια να κατακτήσει με τη βία.
Παράλληλα, εξακολουθεί να απουσιάζει οποιοδήποτε δείγμα κάμψης της ρωσικής αδιαλλαξίας. Το Reuters μετέδωσε ότι οι υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ εξακολουθούν να εκτιμούν πως η Μόσχα επιμένει στους μαξιμαλιστικούς της στόχους στην Ουκρανία και έχει βλέψεις να απειλήσει και χώρες του ΝΑΤΟ. Το ρεπορτάζ οδήγησε την προϊσταμένη των υπηρεσιών αυτών, την ανεπανάληπτη Τούλσι Γκάμπαρντ, να στηλιτεύσει το πρακτορείο για «φιλοπόλεμη προπαγάνδα» και να κατηγορήσει την Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ (του οποίου, θεωρητικά, εξακολουθούν να ηγούνται οι ΗΠΑ) ότι θέλουν να παρασύρουν τις ΗΠΑ σε πόλεμο με τη Ρωσία.
Ο σύμβουλος του Πούτιν, Γιούρι Ουσάκοφ, στενοχωρώντας σίγουρα την Τούλσι, επανέλαβε το σταθερό «νιετ» της Μόσχας σε οποιαδήποτε από τις κοινές προτάσεις των Ουκρανών και των Ευρωπαίων (και ειδικά αυτές που αφορούν την παρουσία ευρωπαϊκών στρατευμάτων σε ουκρανικό έδαφος μετά την κατάπαυση του πυρός). Και ο Κίριλ Ντιμιτρίεφ, πρώην της Goldman Sachs, του Harvard και του Stanford, αλλά νυν αποκλειστικά του Πούτιν και επικεφαλής της ρωσικής αντιπροσωπείας στο Μαϊάμι, συνέχισε να επιτίθεται στους Ευρωπαίους ως «πολεμοκάπηλους» στο X.
Οι συζητήσεις δίνουν και παίρνουν, με άλλα λόγια, αλλά δεν φαίνεται να είμαστε πιο κοντά στην ειρήνη από ό,τι πριν από 11 μήνες. Ο Μακρόν δήλωσε την Παρασκευή ότι η Ευρώπη πρέπει να ανοίξει απευθείας δίαυλο επικοινωνίας με τη Ρωσία, ώστε να μην εξαρτάται από τις διαβουλεύσεις της Μόσχας με τους εύπιστους –δεν το είπε έτσι, αλλά αυτό εννοούσε– Αμερικανούς συνομιλητές της. Speaking of which, είναι παρήγορο ότι παρ’ ολ’ αυτά ο Γουίτκοφ παραμένει πεπεισμένος πως «η Ρωσία παραμένει πλήρως δεσμευμένη στην επίτευξη ειρήνης στην Ουκρανία».
Ο ΚΛΟΙΟΣ ΣΦΙΓΓΕΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΑΪΒΙΚΗ. Στο μέτωπο της Βενεζουέλας, η κυβέρνηση Τραμπ συνεχίζει να αυξάνει την πίεση, ενδεχομένως με την ελπίδα ο Νικολάς Μαδούρο να λυγίσει («cry uncle», όπως το διατύπωσε στις πολύκροτες συνεντεύξεις της στο Vanity Fair η προσωπάρχης του Λευκού Οίκου) και να αποχωρήσει από την εξουσία. Το Σάββατο η ακτοφυλακή των ΗΠΑ επιβιβάστηκε σε δεξαμενόπλοιο που μετέφερε πετρέλαιο από τη Βενεζουέλα, το οποίο φέρεται να είχε αγοράσει Κινέζος trader. Το τάνκερ, με σημαία Παναμά (και πρόσφατα με σημαία Ελλάδας), δεν ήταν στη λίστα των υπό καθεστώς κυρώσεων από τις ΗΠΑ.
Το ίδιο βράδυ η ακτοφυλακή σταμάτησε ένα ακόμα δεξαμενόπλοιο, το «Bella 1», το οποίο πήγαινε στη Βενεζουέλα να φορτώσει. Το «Bella 1» βρίσκεται υπό καθεστώς αμερικανικών κυρώσεων από πέρυσι για τη μεταφορά ιρανικού πετρελαίου. Το φορτίο που θα παραλάμβανε είχε αγοραστεί από έναν Παναμέζο επιχειρηματία, που κι αυτός είναι στη μαύρη λίστα λόγω δεσμών με το καθεστώς Μαδούρο. Το πλοίο, ωστόσο, αρνήθηκε να επιτρέψει στους Αμερικανούς να επιβιβαστούν και επιχείρησε να διαφύγει προς τον Ατλαντικό. Οι αμερικανικές αρχές δεν παρείχαν ενημέρωση για το τι έγινε στη συνέχεια.
Η πολιτική τάξη της Ουάσιγκτον, η Λατινική Αμερική και ο υπόλοιπος κόσμος, εν τω μεταξύ, εξακολουθούν να αναρωτιούνται: τι επιδιώκει ο Τραμπ; Θέλει να πλήξει το λαθρεμπόριο ναρκωτικών προς τις ΗΠΑ; (Αν ναι, σίγουρα η Βενεζουέλα δεν είναι ο σωστός στόχος.) Θέλει να αποκαταστήσει την «ιστορική αδικία» (στα μάτια του) της εθνικοποίησης του πετρελαίου από τις κυβερνήσεις της Βενεζουέλας, επί Τσάβες αλλά και κατά τη δεκαετία του ’70; Θέλει να προκαλέσει αλλαγή καθεστώτος; Και, αν ναι, είναι διατεθειμένος –αυτός, ο «πρόεδρος της ειρήνης» και ο πολέμιος των στρατιωτικών επεμβάσεων των ΗΠΑ– να την επιφέρει με τη δύναμη των όπλων; Θα πρέπει πάντως να κάνει την επιλογή του σύντομα, γιατί η Ιστορία διδάσκει ότι δικτάτορες σαν τον Μαδούρο δεν εγκαταλείπουν τόσο εύκολα το παιχνίδι.
EPSTEIN FOREVER. Είναι σχεδόν σαν να θέλουν η υπόθεση να τους κάνει τη μεγαλύτερη δυνατή ζημιά! Την Παρασκευή, το υπουργείο Δικαιοσύνης, βάσει του πρόσφατου νόμου που το υποχρέωνε να το κάνει, δημοσίευσε μία νέα φουρνιά αρχείων που συνδέονται με τον Τζέφρι Επσταϊν – για να δεχθεί άμεσα ομοβροντία κριτικής για το γεγονός ότι δεν περιείχαν σχεδόν τίποτα καινούργιο και είχε διαγραφεί μεγάλο μέρος του περιεχομένου. Μάλιστα το υπουργείο, αφού αρχικά τις ανήρτησε, κατέβασε στη συνέχεια κάποιες φωτογραφίες από την οικία του Επσταϊν, που πέθανε στη φυλακή το 2019 (κρίθηκε ως αυτοκτονία) αντιμετωπίζοντας κατηγορίες σεξουαλικού trafficking ανηλίκων. Τουλάχιστον μία φωτογραφία απεικόνιζε τον Τραμπ. (Μετά την κατακραυγή για την κίνηση αυτή, η φωτογραφία δημοσιεύθηκε εκ νέου).
Με τις αναφορές στον Τραμπ να είναι λίγες και τις φωτογραφίες του που αναρτήθηκαν να έχουν ήδη δημοσιευθεί, οι περισσότερες αποκαλυπτικές νέες εικόνες αφορούσαν τον (Δημοκρατικό) προκάτοχό του και επίσης φίλο τού Επσταϊν, Μπιλ Κλίντον. «Ο Λευκός Οίκος δεν κρύβει αυτά τα αρχεία εδώ και μήνες μόνο και μόνο για να τα βγάλει στη φόρα αργά την Παρασκευή για να προστατεύσει τον Μπιλ Κλίντον», απάντησε εκπρόσωπος του 43ου προέδρου. «Πρόκειται για την αυτοπροστασία τους από τις αποκαλύψεις που έρχονται ή από αυτά που θα προσπαθήσουν να κρύψουν για πάντα».
Την Κυριακή, σε τηλεοπτική του συνέντευξη, ο αναπληρωτής γενικός εισαγγελέας Τοντ Μπλανς δεσμεύτηκε ότι δεν θα διαγραφούν αναφορές στον Αμερικανό πρόεδρο από τα αρχεία που θα δημοσιευθούν τις προσεχείς εβδομάδες (πράγματι, υπήρχαν πολλές αναφορές στον Τραμπ στις περίπου 30.000 νέες σελίδες που δόθηκαν στη δημοσιότητα αργά τη Δευτέρα). Ο Μπλανς, για να μην ξεχνιόμαστε, πριν γίνει μέλος της κυβέρνησης, ήταν συνήγορος υπεράσπισης του Τραμπ, και ήταν επίσης ο αξιωματούχος που, μετά την κατάθεση τον περασμένο Ιούλιο από τη συνένοχο του Επσταϊν, Γκιλέιν Μάξγουελ (που ήταν αξιοπερίεργη για την έλλειψη περιέργειάς της), αποφάσισε τη μεταφορά της σε φυλακή χαμηλότατης ασφάλειας. Υποπτο, λέτε; Μα το παρακάνετε με τις θεωρίες συνωμοσίας…
IN BRIEF. Εγκαινιάζω σήμερα δοκιμαστικά αυτό το νέο feature, όπου θα αναφέρω επιγραμματικά κάποιες άλλες αξιοσημείωτες εξελίξεις των τελευταίων επτά ημερών. Στο πρώτο αυτό τεύχος, θα μνημονεύσουμε τον διορισμό ειδικού απεσταλμένου στη Γροιλανδία από τον Τραμπ: τον κυβερνήτη της Λουιζιάνα Τζεφ Λάντρι. Ο Τραμπ δήλωσε σχετικά τη Δευτέρα, για μία ακόμα φορά, ότι «χρειαζόμαστε τη Γροιλανδία για την εθνική μας ασφάλεια», προκαλώντας την έντονη αντίδραση τόσο της Κοπεγχάγης όσο και των ίδιων των Γροιλανδών. Χθες, ο Εμανουέλ Μακρόν ταξίδεψε στο Νουκ με τη Δανή πρωθυπουργό Μέτε Φρέντρικσεν, σε μία επίδειξη αλληλεγγύης απέναντι στην αμερικανική επιθετικότητα.
Την ίδια ημέρα, η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι αναστέλλει όλα τα υπεράκτια έργα αιολικής ενέργειας στην Ανατολική Ακτή. Το υπουργείο Εσωτερικών δήλωσε ότι έπαυσε τις ομοσπονδιακές μισθώσεις για πέντε έργα που βρίσκονται στα σκαριά από τη Μασαχουσέτη έως τη Βιρτζίνια «λόγω κινδύνων εθνικής ασφάλειας που εντοπίστηκαν από το υπουργείο Πολέμου [sic] σε πρόσφατα ολοκληρωμένες απόρρητες εκθέσεις». Είναι γνωστή η απέχθεια του Τραμπ για τη συγκεκριμένη τεχνολογία, την οποία συχνά διαβάλλει με εντελώς ανυπόστατους ισχυρισμούς.
Επίσης τη Δευτέρα, η κυβέρνηση Τραμπ ανακάλεσε σχεδόν 30 πρέσβεις, δίνοντάς τους εντολή να επιστρέψουν στις Ηνωμένες Πολιτείες εντός ολίγων εβδομάδων. Πρόκειται, στο σύνολό τους, για διπλωμάτες του Foreign Service που διορίστηκαν επί κυβέρνησης Μπάιντεν, με την έγκριση της Γερουσίας. Δεν έχει ξανασυμβεί κάτι ανάλογο στα 101 χρόνια της Ιστορίας του Foreign Service.
Την Πέμπτη, το Kennedy Center, το εμβληματικό κέντρο παραστατικών τεχνών της αμερικανικής πρωτεύουσας, που ονομάστηκε προς τιμήν του δολοφονηθέντος πρώην πρόεδρου, μετονομάστηκε σε Trump–Kennedy Center από τους αυλοκόλακες του Τραμπ στο νέο Δ.Σ. Η κίνηση προκάλεσε βροχή διαμαρτυριών, συμπεριλαμβανομένων από την οικογένεια Κένεντι. Τη Δευτέρα, η βουλευτής των Δημοκρατικών και μέλος του Δ.Σ. Τζόις Μπίτι προσέφυγε δικαστικά κατά του Τραμπ, λέγοντας ότι η αλλαγή του ονόματος μπορεί να γίνει μόνο με απόφαση του Κογκρέσου.
Την περασμένη εβδομάδα γράφαμε για το CNN, το οποίο διεκδικεί η Paramount Skydance του Ντέιβιντ Ελισον, στο πλαίσιο της πρότασης εχθρικής εξαγοράς της Warner Brothers Discovery. Σημειώναμε ότι ο Ελισον φέρεται να έχει δώσει διαβεβαιώσεις στον Λευκό Οίκο για «ριζικές αλλαγές» στο δίκτυο, η γραμμή ενημέρωσης του οποίου εκνευρίζει αφάνταστα τον Τραμπ. Αυτήν την εβδομάδα, είδαμε έμπρακτα τι σημαίνουν αυτές οι διαβεβαιώσεις: την Κυριακή, λίγες ώρες πριν μεταδοθεί το νεότερο επεισόδιο της θρυλικής ερευνητικής εκπομπής «60 Minutes» του CBS News, ανακοινώθηκε ότι κόπηκε το ρεπορτάζ για τις εμπειρίες Βενεζουελάνων που απέλασε η κυβέρνηση Τραμπ και που κατέληξαν στο CECOT, τη διαβόητη φυλακή του καθεστώτος Μπουκέλε στο Ελ Σαλβαδόρ.
Το CBS News ανήκει, εδώ και κάποιους μήνες, στην Paramount Skydance, και η απόφαση να κοπεί το ρεπορτάζ ελήφθη από τη νέα διευθύντρια του καναλιού, την Μπάρι Γουάις, η οποία διορίστηκε στη θέση της τον Οκτώβριο από τον Ελισον, παρότι δεν έχει καθόλου τηλεοπτική πείρα. Ο Ελισον ελπίζει ότι ο Τραμπ θα ευνοήσει τη δική του πρόταση για τη Warner Brothers Discovery έναντι του Netflix – και μάλλον θα θορυβήθηκε όταν προ ημερών ο Αμερικανός πρόεδρος γκρίνιαξε μέσω Truth Social ότι το «60 Minutes» τον μεταχειρίζεται χειρότερα μετά την εξαγορά του CBS News από ό,τι πριν.
Η απόφαση να κοπεί το ρεπορτάζ προκάλεσε την έντονη αντίδραση της Σαρίν Αλφόνσι, της βετεράνου ανταποκρίτριας που έκανε τη σχετική έρευνα. «Εάν η άρνηση της κυβέρνησης να συμμετάσχει γίνει έγκυρος λόγος για να μπει στον πάγο ένα ρεπορτάζ, τους έχουμε ουσιαστικά παραδώσει έναν “διακόπτη εκτάκτου ανάγκης [kill switch]” για κάθε έρευνα που θεωρούν άβολη», έγραψε σε email προς τη δημοσιογραφική ομάδα της εκπομπής, το οποίο διέρρευσε στους New York Times.
31%
Πρόκειται για το ποσοστό των Αμερικανών που εγκρίνουν τις επιδόσεις του Τραμπ στην οικονομία, σύμφωνα με δημοσκόπηση των Associated Press-NORC που δημοσιεύθηκε στις 12 Δεκεμβρίου. Το αντίστοιχο ποσοστό σε δημοσκόπηση των NPR/PBS/Marist ήταν 36%, με το 45% να δηλώνει το επίπεδο των τιμών ως τη μεγαλύτερη οικονομική τους ανησυχία. Και στην τελευταία δημοσκόπηση του Emerson College για το 2025 (δημοσιεύθηκε στις 18.12), μόλις το 17% δίνει στον Τραμπ βαθμό «Α» στη διαχείριση του κόστους ζωής, έναντι 38% που τον αφήνουν μετεξεταστέο με «F». Υπενθυμίζεται ότι, στην πρώτη του θητεία, η οικονομία ήταν το ισχυρό του χαρτί, με ποσοστά επιδοκιμασίας που προσέγγιζαν το 50%.
ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ
ΣΤΟ PAX TRUMPIANA.
«Οι δύο λέξεις που χαρακτηρίζουν την αμερικανική οικονομία του 2025 είναι οι αναταράξεις και η ανθεκτικότητα. Αναταράξεις γιατί το έτος ξεκίνησε με δραματικές αλλαγές στην οικονομική πολιτική, τόσο στη μετανάστευση όσο και στο διεθνές εμπόριο, και, σε μικρότερο βαθμό, στα δημοσιονομικά. Και ήταν τόσο ισχυρές που το έτος ξεκίνησε με αρνητική ανάπτυξη το πρώτο τρίμηνο.
Ανθεκτικότητα γιατί το υπόλοιπο του έτους μάς έδειξε ότι, παρά τις αλλαγές, η αμερικανική οικονομία συνεχίζει να αναπτύσσεται γρηγορότερα από οποιαδήποτε άλλη ανεπτυγμένη αγορά. Η επιτάχυνση αυτή βασίστηκε τόσο στον καταναλωτή όσο και στις δυναμικές επενδύσεις στον τεχνολογικό τομέα.
Αν υπάρχει μελανό σημείο είναι σίγουρα ο πληθωρισμός, ο οποίος, εν μέρει λόγω των δασμών, ανέβηκε πάλι στο 3% – δηλαδή μία ποσοστιαία μονάδα πάνω από τον στόχο της ομοσπονδιακής τράπεζας. Το αποτέλεσμα ήταν ότι οι Αμερικανοί ψηφοφόροι τιμώρησαν το κυβερνών Ρεπουμπλικανικό Κόμμα σε τοπικές εκλογές τον τελευταίο Νοέμβριο. Παρότι λοιπόν η οικονομία καλπάζει (το γ’ τρίμηνο είδαμε ανάπτυξη 4,3% σε πραγματική ετήσια βάση), η ακρίβεια (affordability’) παραμένει το βασικό πολιτικό ζήτημα για το κρίσιμο έτος 2026, όποτε και θα διεξαχθούν βουλευτικές εκλογές σε ομοσπονδιακό επίπεδο.
Εξαιτίας του γεγονότος ότι τόσο η νομισματική όσο και η δημοσιονομική πολιτική χαλαρώνουν ελλοχεύει ο κίνδυνος να αυξηθεί ο πληθωρισμός περαιτέρω. Παρ’ όλα αυτά, η Αμερική παραμένει χωρίς αμφιβολία η πιο δυναμική ανεπτυγμένη οικονομία στον κόσμο – μια θέση που αναμένω θα κρατήσει, και πιθανώς να ενισχύσει, το 2026».
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΛΑΤΣΑΣ, ΣΥΝΙΔΡΥΤΗΣ & CHIEF ECONOMIST, AURORA MACRO STRATEGIES
❗Οι Τζέικ Σάλιβαν και Τζον Φάινερ, σύμβουλος εθνικής ασφάλειας και επικεφαλής του Γραφείου Σχεδιασμού Πολιτικής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ επί Τζο Μπάιντεν, αντίστοιχα, εμβαθύνουν στο νεότερο επεισόδιο του «The Long Game» επί των διλημμάτων του Τραμπ στη Βενεζουέλα, αποδομούν την άφρονα απόφαση της εξαγωγής Η200 chips στην Κίνα και επιχειρούν να δουν τις προτάσεις της Ουάσιγκτον για το Ουκρανικό μέσα από τα μάτια των Ουκρανών αλλά και των Ρώσων
❗Ο Πίτερ Μπέικερ, με 30 χρόνια εμπειρίας στην κάλυψη του Λευκού Οίκου, αναδεικνύει τον βαθμό –πρωτοφανή στα χρονικά της αμερικανικής προεδρίας– που ο Τραμπ συμπεριφέρεται σαν μονάρχης
❗Σε ένα ακόμα εξαιρετικό ρεπορτάζ, η Wall Street Journal αναδεικνύει πώς ο Πούτιν (με τη βοήθεια του Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν) χειραγώγησε τον Τραμπ ώστε να διορίσει ως βασικό του απεσταλμένο για το Ουκρανικό τον βαθιά ανίδεο Στιβ Γουίτκοφ
❗Ο Ραμ Εμάνουελ, πρώην προσωπάρχης του Ομπάμα, πρέσβης στην Ιαπωνία, βουλευτής και δήμαρχος του Σικάγο, μιλάει στο Pod Save America για τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι Δημοκρατικοί και τις προεδρικές του φιλοδοξίες
❗Ο Τζ. Ντ. Βανς, χριστιανός εθνικιστής και επίδοξος κληρονόμος του σκήπτρου του MAGA, ξεδιπλώνει τη διχαστική του φιλοσοφία σε αυτήν την ομιλία στο συνέδριο του Turning Point USA, η επικεφαλής του οποίου, Ερικα Κερκ, χήρα του Τσάρλι, προετοιμάζεται να τον στηρίξει για την προεδρία το 2028
❗Ο διευθυντής του New Yorker Ντέιβιντ Ρέμνικ γράφει για τη μετονομασία του Kennedy Center και τι δείχνει για το ποιόν του Αμερικανού προέδρου
❗To «Insider» του Μάικλ Μαν είναι μία αριστουργηματική ταινία που εξιστορεί τα πραγματικά γεγονότα γύρω από την απόπειρα του «60 Minutes» να δώσει φωνή στον whistleblower της καπνοβιομηχανίας Τζέφρι Γουάιγκαντ – και το πώς επιχειρήθηκε η φίμωση της εκπομπής από τους τότε ιδιοκτήτες του CBS (η Σαρίν Αλφόνσι αναφέρθηκε στην ιστορία αυτή στο email προς τους συναδέλφους της για τη λογοκρισία που υπέστη το ρεπορτάζ της)
