Η άγαρμπη αφύπνιση, κάθε μέρα στις 5 το ξημέρωμα, δεν του άφηνε πολλά περιθώρια για φιλοσοφικές αναζητήσεις. Ο Μανόλο Γκονθάλεθ δεν είχε πολύ χρόνο. Επρεπε να ξυπνήσει με το πρώτο χτύπημα του ρολογιού και κατόρθωνε να μη χάνει πολύτιμο χρόνο, έχοντας τακτοποιήσει από το βράδυ ό,τι χρειαζόταν πριν βγει από το σπίτι και πιάσει βάρδια στην απαραίτητη για το ζην αλλά όχι το… ευ ζην εργασία του. Εφτανε στο πόστο του, καθόταν σωστά στη θέση του οδηγού και έβαζε μπροστά το λεωφορείο. Η προσοχή που όφειλε να δείχνει στον δρόμο τον υποχρέωνε να αφήνει στο πίσω μέρος του μυαλού του την «άλλη ζωή» του. Δεν είχε χώρο και χρόνο για όνειρα, για τη δεύτερη σκέψη μίας τακτικής, για τον επόμενο αγώνα.
Συχνά σκεφτόταν αν η μεγάλη αγάπη του, το ποδόσφαιρο, ήταν τελικά άδικη. Δεν ήταν προικισμένος με μπόλικο ταλέντο και τα κυρίως γήπεδα στα οποία πάτησε φορώντας φανέλα και σορτσάκι ήταν αυτά των τοπικών κατηγοριών της Καταλονίας, με μία «προαγωγή» έως τη Segunda B (3η κατηγορία της χώρας). Είχε αγωνιστεί στις Μαρτινένκ, Γκραμενέτ, Σαντμπόλα, Μοντανιέσα και Πόμπλε, με φιλοδοξίες που ωστόσο δεν εκπληρώθηκαν. Μονάχα που αυτό δεν τον αποθάρρυνε. Οι μόνες ώρες που δεν ονειρευόταν ακόμη την ασπρόμαυρη «θεά» ήταν το 8ωρο 6 π.μ.-2 μ.μ. Ο πάγκος έγινε το επόμενο «βασίλειό» του.
Ο 46χρονος προπονητής της Εσπανιόλ έχει μία μοναδική ιστορία μέχρι την καθιέρωση. Με τη νίκη 2-1 στο Μπιλμπάο το βράδυ της Δευτέρας (22/12), οδήγησε την ομάδα της Βαρκελώνης στην πέμπτη διαδοχική νίκη στη La Liga, επίτευγμα που ο σύλλογος δεν είχε γευτεί από το 1999. Εφερε έτσι την Εσπανιόλ στην 5η θέση της βαθμολογίας, μόλις 2 β. πίσω από την 4η θέση που οδηγεί στο επόμενο Τσάμπιονς Λιγκ.
Η προσωπική «εκτόξευσή» του δεν τον κάνει να ξεχνά την ταπεινή πορεία του από τις τοπικές κατηγορίες έως το κατώφλι της σπουδαιότερης ευρωπαϊκής διοργάνωσης.
Manolo González’s story is straight out of a movie 🎬
The Espanyol coach used to be a bus driver, and now he’s leading his team to 5th place in La Liga 👏
From steering buses to steering victories that’s real hustle!⚽#LaLiga #Espanyol #Football #Inspiration #ManoloGonzalez pic.twitter.com/5xo2SAOPy0— Guillaume Zelim (@GuillaumeZ_) October 30, 2025
Καριέρα δίχως βεβαιότητες
Ο Χοσέ Μανουέλ «Μανόλο» Γκονθάλεθ Αλβαρεθ γεννήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 1979 στο χωριό Φολγκόσο ντο Κουρέλ της Γαλικίας, όμως η οικογένειά του μετακόμισε στη Βαρκελώνη όταν εκείνος ήταν τριών ετών. Ως ποδοσφαιριστής δεν κατάφερε να καθιερωθεί, αφού όπως τόνισε πριν από μερικές εβδομάδες στον «Guardian» ο Γκάμπρι Γκαρθία, προπονητής της Ατλέτικ Γέιδα, ομάδα της ημιεπαγγελματικής 4ης κατηγορίας που αντιμετώπισε την Εσπανιόλ στο Κύπελλο Ισπανίας, ο Γκονθάλεθ «ήξερε να κλωτσά την μπάλα, όμως δεν τον ενδιέφεραν ποτέ η φυσική κατάσταση του και η πειθαρχία». Εχοντας διαβλέψει το μικρό περιθώριο ανέλιξης στο χορτάρι, ο Μανόλο άρχισε να προπονεί εφηβικές ομάδες πριν καν κλείσει τα 18 του.
1st division Espanyol play semi-pro Atletic Lleida tonight. Their coach has been there. I went to see Espanyol’s Manolo Gonzalez, just because there was something about him I liked, admired, and I wanted to talk to him. Meeting him, I like him even more. https://t.co/nr6niP8gsZ
— Sid Lowe (@sidlowe) October 30, 2025
Η αρχή έγινε στην U14 της Μαρτινένκ, τοπική ομάδα της Βαρκελώνης στην οποία είχε αγωνιστεί, ενώ ακόμη ο ίδιος… ταλαιπωρούσε το τόπι ως παίκτης. Μία ρήξη χιαστού έβαλε ολοκληρωτικά τέλος στο όνειρό του ως παίκτη και η ποδοσφαιρική μοίρα τού επιφύλασσε μία άλλη πορεία. Ως κόουτς έβαλε σε προτεραιότητα την αφοσίωση και την πειθαρχία την επταετία 2005-2012, ως προπονητής της ομάδας νέων της Μπανταλόνα. Η αβεβαιότητα των χαμηλών κατηγοριών και ακόμη πιο χαμηλών μισθών τους δεν του επέτρεπε να επικεντρωθεί στην προπονητική.
Μέχρι πριν από επτά χρόνια, όσο κοουτσάριζε τις Μοντανιέσα, Μπανταλόνα, ήταν υποχρεωμένος να κάνει και δεύτερη –για την ακρίβεια πρώτη– δουλειά. Λίγες φορές βοηθώντας στο εστιατόριο των γονιών του και τις περισσότερες ως οδηγός αστικού λεωφορείου στη Βαρκελώνη. Ποτέ, όμως, δεν το αντιλήφθηκε ως «σίγουρη» δουλειά. Τα όνειρά του ήταν άλλα.
Ο οδηγός λεωφορείου ξέρει τον «δρόμο» στην Εσπανιόλ
Αν και απείθαρχος ως παίκτης, στη βάρδια του ήταν επιμελής. Δεν είχε περιθώριο για το αντίθετο. Αφύπνιση στις 5 το πρωί, προσοχή στον δρόμο και μόλις ολοκλήρωνε τη βάρδια του πήγαινε κατευθείαν στην προπόνηση της εκάστοτε ομάδας του. Γνώριζε και εφάρμοζε τα όρια της αυστηρότητας στους ουσιαστικά ερασιτέχνες παίκτες του. Το μόνο που απαιτούσε ήταν να είναι όλοι στην ώρα τους. Κάθε βράδυ, την ώρα που οι φίλοι του έβγαιναν στην πόλη, εκείνος διάβαζε για το επόμενο δίπλωμα προπονητικής. Ολα άλλαξαν το 2018, όταν πήρε τη μεγάλη απόφαση να ζητήσει μία μακροχρόνια άδεια άνευ αποδοχών από την πρωινή εργασία του και να ρισκάρει με πλήρη αφοσίωση στην προπονητική.
Just seven years ago Manolo Gonzalez took a year sabbatical from driving buses in Barcelona.
Today his Espanyol side are dreaming of Europe.
Check out the newsletter all about his rise here https://t.co/IdmubhvU2w pic.twitter.com/xazYtBw5yv
— La Liga & Beyond (@laligaandbeyond) September 27, 2025
Το 2018 ανέλαβε την Εμπρο και έναν χρόνο αργότερα επέστρεψε στην Μπανταλόνα, με την οποία πέτυχε μία ιστορική πρόκριση στο Κόπα ντελ Ρέι επί της Χετάφε. Ακολούθησε ο πάγκος της Πένια Ντεπορτίβα και στις 3 Ιουλίου 2023 συμφώνησε να καθοδηγήσει τη δεύτερη ομάδα της Εσπανιόλ. Η μεθοδική δουλειά του δεν πέρασε απαρατήρητη και στις 12 Μαρτίου 2024 ήρθε η σπουδαιότερη ευκαιρία της ζωής του. Η διοίκηση της Εσπανιόλ τού πρόσφερε τη θέση του κόουτς στην πρώτη ομάδα και λίγες εβδομάδες αργότερα την οδήγησε σε νίκη 2-0 επί της Ρεάλ Οβιέδο στον επαναληπτικό τελικό των playoffs και την άνοδο στη La Liga, ανατρέποντας την ήττα 1-0 στον πρώτο αγώνα.
Μπορεί πέρσι, στην πρώτη σεζόν του στη μεγάλη κατηγορία, η ομάδα της Βαρκελώνης να απέφυγε οριακά τον υποβιβασμό, με νίκη 2-0 επί της υποβιβασμένης Λας Πάλμας την τελευταία αγωνιστική και απόσταση μόλις 2β. από τη Λεγανές που «έπεσε» ως 18η. Φέτος, όμως, η εικόνα είναι διαφορετική και δικαιώνει το μοναδικό «ταξίδι» του Μανόλο Γκονθάλεθ, ο οποίος είναι το παράδειγμα της αφοσίωσης, της επιμονής και της κάθε επόμενης ευκαιρίας.
Ο ίδιος έχει πει στον «Guardian» ότι «ως παίκτης, το ταβάνι μου ήταν χαμηλό εκεί, λόγω του σώματος και του μυαλού μου», καθώς τον αποκαλούσαν «Στόιτσκοφ» (σ.σ.: από τον παλαίμαχο Βούλγαρο σταρ της Μπαρτσελόνα) για τον σωματότυπο και τα… νεύρα του. Ως προπονητής, συνεχίζει με το βλέμμα ψηλά και το κεφάλι χαμηλά, χωρίς όρια στις φιλοδοξίες του. Διότι, τελικά, το ποδόσφαιρο μπορεί να είναι δίκαιο.
