Ο Νοέμβριος είναι ένας πολύ ιδιαίτερος, πολύ ξεχωριστός μήνας στα 52 χρόνια ιστορίας της. Νοέμβριο του 2014 πανηγύρισε την επάνοδό της στην πρώτη κατηγορία έπειτα από 35 χρόνια, Νοέμβριο του 2016 πανηγύρισε την παρθενική παρουσία σε τελικό διεθνούς διασυλλογικής διοργάνωσης, του Copa Sudamericana.
Ενα τρόπαιο που εντέλει κατέκτησε, παρότι δεν έπαιξε ποτέ στον διπλό τελικό με την Ατλέτικο Νασιονάλ από την Κολομβία. Δεδομένα θα ευχόταν ακόμα και να είχε χάσει, αν είχε καταφέρει να παίξει σε αυτόν τον διπλό τελικό.
Σαν σήμερα (28/11) πριν από εννέα χρόνια, η Σαπεκοένσε, μια ταπεινή ομάδα από το Σαπεκό, μια πόλη 220 χιλιάδων κατοίκων στη Σάντα Καταρίνα της Βραζιλίας, είχε ραντεβού με την τραγωδία, με τον θάνατο, με την απόγνωση.
Η πτήση τσάρτερ 2933 της εταιρείας LaMia, που μετέφερε την αποστολή της ομάδας για τον πρώτο τελικό του Copa Sudamericana με την Ατλέτικο Νασιονάλ, συνετρίβη στην περιοχή Σέρο Γκόρντο στην Αντιόχεια της Κολομβίας, η οποία μετονομάστηκε έκτοτε Σέρο Σαπεκοένσε.
Στο αεροπλάνο, στο οποίο αποδείχθηκε ύστερα από δύο χρόνια έρευνας ότι υπήρχε έλλειψη καυσίμων που οδήγησε στην ανώμαλη προσγείωση και στη μοιραία συντριβή, επέβαιναν 77 άτομα: 68 επιβάτες και εννέα μέλη του πληρώματος, με πιλότο τον Μιγέλ Αλεχάντρο Κιρόγα Μουρακάμι.
Από αυτούς, μόλις έξι επιβίωσαν: Τρεις ποδοσφαιριστές, ένας δημοσιογράφος και δύο μέλη του πληρώματος. Σκοτώθηκαν 19 ποδοσφαιριστές, 25 μέλη του τεχνικού τιμ και παράγοντες, 21 δημοσιογράφοι και έξι μέλη του πληρώματος. Συνολικά, 71 από τους 77 επιβαίνοντες.
Το ταξίδι, που έπρεπε να εξελιχθεί σε μια γιορτή, κατέληξε σε μια ανείπωτη τραγωδία για τον σύλλογο, ο οποίος λίγες ημέρες αργότερα τιμής ένεκεν από την CONMEBOL (ποδοσφαιρική συνομοσπονδία της Νοτίου Αμερικής) και με τη σύμφωνη γνώμη-προτροπή της Ατλέτικο Νασιονάλ, πήρε τον τίτλο, τον πιο σημαντικό αλλά και πιο λυπηρό της ιστορίας της.
Για να φτάσει στον τελικό, χρειάστηκε να ξεπεράσει το εμπόδιο της Σαν Λορέντσο της Αργεντινής, κάτι που κατάφερε πρωτίστως χάρη σε μια θαυματουργή απόκρουση του τερματοφύλακα Ντανίλο στο τελευταίο λεπτό του δεύτερου ημιτελικού, ο οποίος έλαβε χώρα έξι ημέρες πριν από την αεροπορική τραγωδία.
Στην επέτειο εκείνης της ιστορικής πρόκρισης, η Σαπεκοένσε πανηγύρισε φέτος την επιστροφή της στην πρώτη κατηγορία του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου. Σε αυτά τα εννέα χρόνια που μεσολάβησαν από την τραγωδία, άλλωστε, συνέβησαν πολλά στην ομάδα με τα πράσινα.
Το χτύπημα ήταν μεγάλο και χρειάστηκε χρόνος για να χτιστεί η ομάδα από την αρχή, με παίκτες από τους Νέους, δανεικούς και ελεύθερους. Στις 27 Νοεμβρίου του 2019, τρία χρόνια παρά μία ημέρα από τη «μαύρη» επέτειο, η Σαπεκοένσε υποβιβάστηκε στη δεύτερη κατηγορία, για να επιστρέψει δύο χρόνια αργότερα, για να υποβιβαστεί και πάλι.
Μετά τα συνεχή πάνω – κάτω που την μετέτρεψαν σε ομάδα «ασανσέρ», φιλοδοξεί τώρα να εδραιωθεί για τα καλά στα (πιο) ψηλά, κυρίως για να τιμήσει όπως πρέπει τη μνήμη εκείνων των παιδιών που έδωσαν κυριολεκτικά τη ζωή τους για τη Σαπεκοένσε.
Ο Ντανίλο, ο ήρωας του ημιτελικού, επιβίωσε αρχικά της σύγκρουσης, αλλά πέθανε προτού φτάσει στο νοσοκομείο, υποκύπτοντας στα τραύματά του. Ο τρίτος τερματοφύλακας, Νιβάλντο, δεν επιβιβάστηκε στη μοιραία πτήση, αλλά από το σοκ που υπέστη εξαιτίας της τραγωδίας ανακοίνωσε λίγες ημέρες αργότερα την απόσυρσή του από την αγωνιστική δράση.
Εννέα χρόνια μετά, η τραγωδία παραμένει ζωντανή μέσα από τους τρεις παίκτες που επιβίωσαν. Ο τερματοφύλακας Τζάκσον Φόλμαν εξαιτίας των τραυμάτων του υπέστη ακρωτηριασμό του δεξιού ποδιού και έκτοτε παραμένει κοντά στο ποδόσφαιρο ως τηλεοπτικός σχολιαστής αγώνων.
Ο κεντρικός αμυντικός Νέτο χρειάστηκε μηχανική υποστήριξη, υποβλήθηκε σε πολλά χειρουργεία στα κάτω άκρα και μπόρεσε να επιστρέψει στη δράση, κλείνοντας την καριέρα του στη Σαπεκοένσε το 2019, σε ηλικία 34 ετών.
Ο επίσης αμυντικός Αλαν Ρούσελ, ο πρώτος που εντοπίστηκε ζωντανός από τα συνεργεία διάσωσης, υποβλήθηκε σε επέμβαση στη σπονδυλική στήλη, οι γιατροί φοβήθηκαν ότι δεν θα μπορούσε να περπατήσει ξανά, αλλά εκείνος μέσα σε λίγες ημέρες ήταν όρθιος και, εννέα χρόνια αργότερα, εξακολουθεί να παίζει ποδόσφαιρο, όντας αρχηγός της Ζουβεντούδε, ομάδας πρώτης κατηγορίας, σε ηλικία 36 ετών.
Αδελφικός φίλος με τον Φόλμαν από τότε που συνυπήρξαν στη Ζουβεντούδε σε νεαρή ηλικία, είχε επιλέξει να καθίσει πιο πίσω στο αεροπλάνο, προκειμένου να κοιμηθεί. Στη διάρκεια της πτήσης, όμως, ο Φόλμαν τον φώναξε για να καθίσει δίπλα του. Αυτή η αλλαγή θέσης τού έσωσε τη ζωή, έστω και αν τον σημάδεψε για πάντα.
Την περασμένη Κυριακή (23/11), έστω και νοερά, αφού είχε υποχρεώσεις με την τωρινή του ομάδα, η καρδιά και το μυαλό του Αλαν Ρούσελ ταξίδεψαν στη γεμάτη «Αρένα Κοντά», όπου η Σαπεκοένσε με νίκη επί της Ατλέτικο Γκοϊανιένσε πανηγύρισε την επιστροφή-λύτρωση στη μεγάλη κατηγορία. Μια επιστροφή που έλαβε χώρα όπως δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, τον Νοέμβριο, τον μήνα που άλλαξε για πάντα και τα πάντα στην ιστορία της.
Του χρόνου τέτοιες μέρες θα συμπληρωθεί η πρώτη δεκαετία από μια από τις μεγαλύτερες ποδοσφαιρικές τραγωδίες που συνδέθηκε με αεροπορικό δυστύχημα. Και η Σαπεκοένσε ελπίζει, θέλει αυτή η «μαύρη επέτειος να τη βρει να έχει εδραιωθεί στην ελίτ του Brasileirao.
Και, γιατί όχι, να παλεύει για επιστροφή στις διεθνείς διοργανώσεις. Εκεί όπου μεγαλούργησε η Αιώνια Πρωταθλήτρια, όπως βαφτίστηκε εκείνη η ομάδα που χάθηκε για πάντα και τόσο άδικα στα βουνά της Κολομβίας…
