Το χατ-τρικ του Κιλιάν Εμπαπέ στο πρώτο ημίωρο του αγώνα της Ρεάλ Μαδρίτης με τον Ολυμπιακό είναι το δεύτερο πιο γρήγορο στην ιστορία του Champions League (έξι λεπτά και 42 δευτερόλεπτα), πίσω μόνο από αυτό του Μοχάμεντ Σαλάχ, με τη Λίβερπουλ κόντρα στη Ρέιντζερς το 2022 (έξι λεπτά και 13 δευτερόλεπτα).
Στη συνέχεια, ο ασταμάτητος Γάλλος, η μοναδική αιτία της ήττας των μαχητικών Ερυθρόλευκων και της πρώτης νίκης της Ρεάλ επί ελληνικού εδάφους (στην όγδοη απόπειρα), σημείωσε το πρώτο του καρέ στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση, όντας μόλις ο τέταρτος παίκτης στην ιστορία της Βασίλισσας με τέσσερα γκολ σε ένα ματς του Κυπέλλου Πρωταθλητριών/Champions League, μετά τους θρύλους Αλφρέδο Ντι Στέφανο (δύο φορές), Φέρεντς Πούσκας (δύο φορές) και Κριστιάνο Ρονάλντο.
Μέχρι το βράδυ της Τετάτης (26/11), ο Βιτίνια δεν είχε πετύχει ποτέ πάνω από ένα γκολ σε έναν αγώνα. Η δουλειά του, άλλωστε, είναι άλλη. Ο κορυφαίος μέσος στον κόσμο αυτήν τη στιγμή σημείωσε χατ-τρικ στη νίκη της Παρί Σεν Ζερμέν επί της Τότεναμ (τα δύο με καταπληκτικά σουτ). Η πρωταθλήτρια Ευρώπης είναι η μοναδική ομάδα στην ιστορία του Champions League με χατ-τρικ ενός αμυντικού (Λέιβιν Κουρζάβα), ενός μέσου (Βιτίνια) και τουλάχιστον ενός επιθετικού (Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς, Νεϊμάρ, Κιλιάν Μπαπέ και Ουσμάν Ντεμπελέ).
Μόνη στην κορυφή του Champions League, όπως συμβαίνει και στην αγγλική Premier League, η εξαιρετική Αρσεναλ, η οποία για πρώτη φορά από τη σεζόν 2005-2006, όταν έφτασε στον μοναδικό της τελικό, ξεκίνησε με πέντε νίκες σε ισάριθμα παιχνίδια. Συν τοις άλλοις, υποχρέωσε την Μπάγερν Μονάχου να σκοράρει για πρώτη φορά φέτος λιγότερα από 2+ γκολ και τον Χάρι Κέιν, για πρώτη φορά στην καριέρα του, να μην κάνει ούτε ένα σουτ σε ματς που έπαιξε και στα 90 λεπτά.
Εντυπωσιακά στατιστικά, σημαντικές νίκες, αλλά το αποτέλεσμα του διημέρου και, αναμφίβολα, το πιο εντυπωσιακό της φετινής διοργάνωσης μέχρι αυτήν τη στιγμή, ήταν ο ιστορικός θρίαμβος της Αϊντχόφεν στο «Ανφιλντ» επί της Λίβερπουλ (4-1).
Μέχρι την Τετάρτη, καμία ολλανδική ομάδα δεν είχε πετύχει τουλάχιστον τρία γκολ στην έδρα των Κόκκινων. Η PSV, η οποία την προηγούμενη αγωνιστική χρειάστηκε ένα γκολ στις καθυστερήσεις για να αποφύγει την ήττα στον Πειραιά από τον Ολυμπιακό, σημείωσε τέσσερα και, μάλιστα, πανάξια, αφού στο δεύτερο ημίχρονο κυριάρχησε της απογοητευτικής πρωταθλήτριας Αγγλίας, η οποία σπάει το ένα αρνητικό ρεκόρ πίσω από το άλλο.
Μετράει εννέα ήττες σε δώδεκα παιχνίδια, τις περισσότερες σε μια ντουζίνα αγώνων από τον Νοέμβριο του 1953 έως τον Ιανουάριο του 1954. Πριν, δηλαδή, από 71 (!) χρόνια. Σε αυτή την προηγούμενη «μαύρη» επίδοση ήταν η τελευταία φορά που συμπλήρωσε τρεις διαδοχικές ήττες σε όλες τις διοργανώσεις με 3+ γκολ.
«Απορώ που δεν βρίσκω τρόπο να νικάω με τέτοιο ρόστερ», παραδεχόταν λίγες ώρες πριν από το «κάζο» με την PSV ο Αρνε Σλοτ, η θέση του οποίου είναι πιο επισφαλής από ποτέ, παρότι μόλις πριν από έξι μήνες κατακτούσε με εμφατικό τρόπο το πρωτάθλημα, στην πρώτη σεζόν μετά την αποχώρηση του Γιούργκεν Κλοπ.
Σε έναν αγώνα, βεβαίως, παίζουν δύο. Και μπορεί η κρίση ενός μεγάλου να «πουλάει» περισσότερο, αλλά τα εύσημα ανήκουν στον (συγκριτικά) μικρό που, μετά το 6-2 επί της Νάπολι στο «Φίλιπς Στάντιον» πριν από λίγες εβδομάδες, έκανε και πάλι την Ευρώπη να μιλάει γι’ αυτόν.
Πρώτος και καλύτερος ο Κουαΐμπ Ντριούς, ο οποίος μπαίνοντας ως αλλαγή και με δύο γκολ σε λιγότερα από είκοσι λεπτά, σφράγισε τη νίκη της ομάδας του και της έδωσε διαστάσεις θριάμβου.
Περιχαρής, σήκωσε στον ουρανό του «Ανφιλντ» σαν να επρόκειτο για τίτλο το βραβείο του MVP, δείχνοντας έκπληκτος για αυτή την αναγνώριση. «Πρέπει να δω αν και πότε θα ξυπνήσω από αυτό το όνειρο», έλεγε με ένα τεράστιο χαμόγελο στα χείλη ο 23χρονος εξτρέμ, ο οποίος πέτυχε το πρώτο του γκολ στο Champions League πέρυσι κόντρα στην Αρσεναλ και φέτος κάνει «ριπίτ» με αγγλική ομάδα.
Πέρυσι, βεβαίως, το γκολ δεν πρόσφερε κάτι ουσιαστικό στην ομάδα του, ενώ φέτος έχει πρωταγωνιστήσει και στους δύο ευρω-θριάμβους. Κόντρα στη Νάπολι είχε γκολ και ασίστ, και απέναντι στη Λίβερπουλ σημείωσε άλλα δύο τέρματα, υπενθυμίζοντας σε όλο τον ποδοσφαιρικό πλανήτη ότι υπάρχει και αυτός στον χάρτη. Και, μάλιστα, είναι αποφασισμένος να ανεβάζει συνεχώς τα στάνταρ του.
Εχτισε την καριέρα του σε Χέρενφεν και Εξέλσιορ, στα 23 του δεν είναι ακόμα διεθνής σε επίπεδο Ανδρών, αλλά έχει στη διάθεσή του τρεις διαφορετικές επιλογές, αφού έχει γεννηθεί στην Ολλανδία από γονείς με καταγωγή από το Μαρόκο και τη Γαλλία.
Πριν από δύο χρόνια, έζησε μια από τις πιο ευχάριστες εμπειρίες της ζωής του, αφού κλήθηκε στην εθνική ομάδα Κ23 του Μαρόκου, με την οποία κατέκτησε το Κύπελλο Εθνών Αφρικής σε αυτή την ηλικιακή κατηγορία.
Πλέον, ο Ουαλίντ Ρεγκραγκί για το Μαρόκο, αλλά και ο Ρόναλντ Κούμαν για την Ολλανδία, έχουν στα υπόψη τους αυτόν τον δυναμικό και ταχύτατο εξτρέμ με ικανότητα στην ντρίμπλα και στην εκτέλεση, ο οποίος στηρίζει την καριέρα του στη βαθιά θρησκευτική πίστη του, αφού ακολουθεί το Ραμαζάνι και νιώθει μια θεϊκή δύναμη πάντα στο πλευρό του.
Πιτσιρικάς ήθελε να μοιάσει στον Ροναλντίνιο και πριν από δύο καλοκαίρια είχε την ευκαιρία να τον γνωρίσει από κοντά, ενώ έκανε διακοπές στο Ντουμπάι, όταν τον είδε ξαφνικά να μπαίνει στο beach club στο οποίο βρισκόταν και ο ίδιος.
«Ετρεξα να τον συναντήσω και μπόρεσα να βγάλω μια φωτογραφία μαζί του. Προσπάθησα να του εξηγήσω ότι είμαι και εγώ ποδοσφαιριστής, αλλά ήταν λίγο δύσκολο, γιατί τα αγγλικά του δεν είναι τόσο καλά. Οπότε δεν μπόρεσε να μου δώσει κάποια συμβουλή, αν και έχω δει δεκάδες βίντεο με τις ενέργειές του ως ποδοσφαιριστή», θυμάται για τη συνάντηση με τον «Ρόνι».
Πάντα έλεγε στην αδελφή του ότι μόνο με τρεις ανθρώπους θα ήθελε να μπορέσει να βγάλει φωτογραφία: τον Ροναλντίνιο (τα κατάφερε), τον Κριστιάνο Ρονάλντο και τον Λιονέλ Μέσι. Αν μπορούσε να παίξει σε μια ομάδα του παρελθόντος, αυτή θα ήταν η σπουδαία Μπαρτσελόνα του Πεπ Γκουαρδιόλα.
«Ηταν μια ομάδα από άλλον πλανήτη» λέει ο «δήμιος» της Λίβερπουλ. Ποιος ξέρει, ίσως μετά το «Ανφιλντ» να έχει στο μέλλον την ευκαιρία να παίξει στο «Καμπ Νόου» στο πλαίσιο του Champions League, στο οποίο η Αϊντχόφεν δικαιούται να κάνει όνειρα με τέτοιες εμφανίσεις, την ώρα που η Λίβερπουλ ψάχνει να βρει τι φταίει για τα μαύρα της χάλια και, κυρίως, τον τρόπο για να βάλει «φρένο» στην κατηφόρα της.
