Δεν ήταν ακριβώς ένας μήνας προετοιμασίας και 17 ημέρες αγώνων. Δεν ήταν ένα 40λεπτο ενός ματς μπάσκετ. Ηταν μία στιγμή. Σαφώς και ήταν αποτέλεσμα όλων των παραπάνω, όμως ήταν μία στιγμή. Μία εικόνα, μία πόζα που έλεγε πολλά ή ίσως δεν έλεγε και τίποτα. Ομως έκλεινε μέσα της, έστω και για λίγο και με μία δόση υπερβολής, δύο ατάκες που μάλλον έρχονται συχνά στο μυαλό –είτε συμφωνούν είτε διαφωνούν– εκείνων που λατρεύουν το πάθος και τις διαφωνίες στα σπορ.
Η πρώτη είναι ότι σε τουρνουά όπως το Ευρωμπάσκετ που ολοκληρώθηκε το βράδυ της Κυριακής (14/9) στη Ρίγα, «σημασία έχει ποιοι θα φύγουν γελαστοί την τελευταία μέρα». Για αυτό και πολλοί παίκτες επιμένουν ότι είναι καλύτερα να είσαι 3ος παρά 2ος. Ο νέος «κακός» του ελληνικού κοινού, Ντένις Σρέντερ, «εμφανίστηκε» στο τελευταίο λεπτό του τελικού με την Τουρκία και εμφάνισε και το χαρακτηριστικό χαμόγελό του, καθώς μετά τον τίτλο και το βραβείο του MVP στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2023, έκανε το ίδιο «νταμπλ» και στη Λετονία, χρίζοντας τη Γερμανία πρωταθλήτρια Ευρώπης, για δεύτερη φορά μετά το 1993.
Ο Αλπερέν Σενγκούν, ο οποίος δύο βράδια νωρίτερα είχε κερδίσει παρέα με τον Οσμάνι την Ελλάδα στον ημιτελικό, άγγιζε για 38΄ το τρόπαιο. Ενα απρόσμενα χαμένο λέι απ και ένα άστοχο τρίποντο δεν του επέτρεψαν να πάρει στα χέρια του τα δύο τρόπαια του Σρέντερ.
Ο Τούρκος σταρ των Χιούστον Ρόκετς είχε γίνει από την περασμένη Κυριακή εχθρός της ελληνικής κερκίδας και των εγχώριων ΜΜΕ για μία αμφιλεγόμενη ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που πολλοί είπαν ότι αφορούσε τη Μικρασιατική καταστροφή… Επίσης, είχε πει ότι «ο Γιάννης Αντετοκούνμπο δεν είναι καλός πασέρ».
Ο «Giannis» τού πρότεινε να παρακολουθήσει στιγμιότυπα στο YouTube. Ο κόουτς Σπανούλης δήλωσε ότι είναι πολύ νεαρός για να μιλάει για τον Γιάννη.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Λίγη ώρα νωρίτερα από το τελικό, ο σταρ των Μπακς, MVP και πρωταθλητής στο ΝΒΑ, είχε κατακτήσει εκείνο που είχε παραδεχθεί πως του έλειπε περισσότερο: Ενα μετάλλιο με την Εθνική. Το φόρεσε περήφανα όταν κλήθηκε να παραλάβει το βραβείο του για την παρουσία του στην κορυφαία πεντάδα του τουρνουά. Ο Σενγκούν, ο οποίος δεν έδωσε τα χέρια με τον «Greek-Freak», στάθηκε δίπλα του ανέκφραστος. Ηταν μία θέση πάνω από τον Γιάννη στο βάθρο, όμως επιβεβαίωσε το κλισέ του «γελαστού την τελευταία μέρα».
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Η «εφήμερη χαρά» του Ντέμη και το 2027
Η δεύτερη ατάκα που ίσως «κολλούσε» στην περίσταση ήταν μία διαπίστωση του Ντέμη Νικολαΐδη, όταν τη σεζόν 2007-08, ως πρόεδρος της ομάδας ποδοσφαίρου της ΑΕΚ, είχε δώσει το «παρών» σε μία συνέντευξη Τύπου για να απαντήσει σε όσους τον κατηγορούσαν, μέσες άκρες, ότι παρά την αδιαμφισβήτητη αγάπη του για την ομάδα στην οποία είχε αγωνιστεί, δεν την προστάτευε ιδιαιτέρως στο (λατρεμένο στο ελληνικό κοινό) παρασκήνιο. Μετά τις συγκρίσεις και τις παρομοιώσεις με οπαδούς άλλων ελληνικών ομάδων, ο Ντέμης είχε ξεστομίσει εκείνο το «σημασία έχει να έχεις οργανωμένη ομάδα. Το πρωτάθλημα είναι απλώς μια εφήμερη χαρά».
Η πιθανή συμφωνία κάποιων με το χάλκινο μετάλλιο της Εθνικής μπάσκετ, το πρώτο έπειτα από το 2009, που συνοδεύτηκε με ανάσα ανακούφισης για το απρόσμενο, βάσει εικόνας και σκορ έως τα μέσα της τέταρτης περιόδου, «θρίλερ» με τη Φινλανδία αλλά και ένα ξέσπασμα περηφάνιας, δεν υποτιμά σε καμία περίπτωση την προσπάθεια του κόουτς Σπανούλη και των παικτών του.
Ενα μετάλλιο είναι μετάλλιο, μπαίνει στα κιτάπια της ιστορίας, ωστόσο το θέμα δεν είναι να γίνει… απωθημένο το επόμενο, αλλά να μην υπάρχει οποιαδήποτε περίοδος (είτε 16 ετών είτε και πολύ λιγότερο) γκρίνιας, μουρμούρας και, κυρίως, ψαξίματος για λύσεις δίχως απαντήσεις.
Η φετινή έκδοση της Εθνικής δεν υποσχέθηκε ποτέ πως είναι «ομαδάρα». Αλλωστε, Γερμανία και Τουρκία επιβεβαίωσαν ότι είναι τουλάχιστον ένα επίπεδο πάνω από την ελληνική ομάδα. Ο «V-Span» και οι διεθνείς, όμως, κινήθηκαν, συμπεριφέρθηκαν και μίλησαν σχεδόν… ψιθυριστά, δίχως μεγάλες κουβέντες και το χάλκινο μετάλλιο ανήκει πάνω απ’ όλα στους ίδιους και μετά και στην πατρίδα και τους οπαδούς τους. Επίσης, καμία ιστορία δεν χρωστούσε το βήμα στο βάθρο, όπως γράφεται και λέγεται, ακόμη και στους μπαρουτοκαπνισμένους στην Ευρωλίγκα Κώστα Παπανικολάου και Κώστα Σλούκα, στον πιθανότατα «τελευταίο χορό» τους με τα «γαλανόλευκα». Μπάσκετ είναι. Παίζεις, κερδίζεις. Δεν παίζεις, χάνεις.
Το επόμενο καλοκαίρι δεν υπάρχει επίσημη διοργάνωση στο καλεντάρι και η Εθνική κοιτάζει προς το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2027 στην Ντόχα και τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Αντζελες, έναν χρόνο αργότερα.
Η Φινλανδία επιχείρησε με την παραλίγο ανατροπή της να ρίξει τα ποτήρι με τη σαμπάνια από το ελληνικό τραπέζι. Τα ίδια ποτήρια, όμως, ίσως είναι μισογεμάτα ή μισοάδεια, από τον ορίζοντα και τη συνέχεια αυτής της ομάδας.
Το «μόνο εδώ με τον Σπανούλη» του Γιάννη και το μέλλον
Η σαμπάνια ήταν ακόμη νωπή στα ρούχα του Γιάννη Αντετοκούνμπο, όταν στην πρώτη φορά στο τουρνουά που κάθισε απέναντι στους εκπροσώπους του Τύπου, δεν είπε απλώς ότι το μετάλλιο «δεν συγκρίνεται με τίποτε άλλο».
Ο «Giannis» βρέθηκε στη συνέντευξη Τύπου μετά τον αγώνα με τη Φινλανδία, πλάι στον ομοσπονδιακό προπονητή και προς το τέλος των δηλώσεών του είπε ότι «δεν θέλω να φέρω σε δύσκολη θέση τον κόουτς Σπανούλη, αλλά αν δεν είναι κι αυτός εδώ, δεν θα είμαι κι εγώ! Από τη στιγμή που είναι εδώ, είμαι κι εγώ. Είναι τόσο απλό. Βγάζει τον καλύτερο εαυτό σε μένα και στην ομάδα, έχει νοοτροπία νικητή και θέλω να μπορώ να είμαι με ανθρώπους που έχουν μεγαλείο, που ξέρουν να νικάνε και ξέρουν να σπρώχνουν μπροστά τους παίκτες τους και όλη την ομάδα».
Στη χώρα των άκρων, οποιαδήποτε συζήτηση για την επόμενη μέρα μπορεί να εκληφθεί ως υπερβολικά πρόωρη ή και μίζερη. Στα μέρη που η μπασκετική σύμπνοια θα διαρκέσει έως το πρώτο ντέρμπι «αιωνίων» και η τοξικότητα θα «κερδίσει» περισσότερα ματς από «πράσινους» ή «κόκκινους», το μετάλλιο μένει, αλλά δεν είναι δυνατόν, σε βάθος χρόνου, να «κρύψει» τα δεδομένα. Παπανικολάου και Σλούκας θα είναι 37 σε δύο καλοκαίρια. Ο Γιάννης δεν θα μείνει στα 31 ούτε ξαφνικά τα γόνατά του θα σταματήσουν να καταπονούνται από τα 80-90 παιχνίδια τον χρόνο στο ΝΒΑ.
Παίκτες όπως οι Τολιόπουλος, Μήτογλου, Ντόρσεϊ, Κώστας Αντετοκούνμπο θα είναι στα πρώτα «-άντα» τους, μαζί με τον Γιώργο Παπαγιάννη, αν αποφασίσει να φορέσει πάλι το εθνόσημο. Κανένας δεν είναι στο μυαλό του πιο νεαρού Ρογκαβόπουλου, ο οποίος επί δύο καλοκαίρια «ρίχνει άκυρο» και μεγάλο «βάρος» θα πέσει εύλογα στη γενιά του Αλέξανδρου Σαμοντούροφ. Η «σειρά» του, Νεοκλής Αβδάλας, προτίμησε φέτος πρόωρη μετακόμιση στο Βιρτζίνια Τεκ, ενώ στο NCAA θα παίξουν επίσης οι Ζούγρης και Μαντζούκας. Ο Νίκος Χουγκάζ, μετά το φετινό «κόψιμο» (ενώ ήταν στους Ολυμπιακούς στο Παρίσι), λογικά θα είναι και πάλι στις επάλξεις την επόμενη διετία.
Το πρόβλημα κάποτε ήταν οι ψηλοί, ωστόσο η σύγχρονη Εθνική έχει θέμα στην περιφέρεια. Σε Λεμεσό και Ρίγα δεν υπήρχε –πλην Καλαϊτζάκη– μέγεθος και πίεση στην πρώτη γραμμή των αντιπάλων, ενώ χωρίς Σλούκα και Καλάθη (ή και Ουόκαπ) αναζητείται «κοντός» να δημιουργεί για τον Γιάννη. Θα το καταφέρει ο νεαρός Λιοτόπουλος, μαθητής του Ρικ Πιτίνο στο Σεντ Τζον’ς;
Από τις ομάδες της τετράδας του Ευρωμπάσκετ, η Ελλάδα είχε μ.ό. ηλικίας που δεν επιτρέπει ίδια επόμενη μέρα και ψάχνει λύσεις. Η πρωταθλήτρια Ευρώπης Γερμανία, εκτός του 32χρονου Σρέντερ, έχει στα 24 τον νέο ηγέτη της, Φραντζ Βάγνκερ. Η Τουρκία του 23χρονου Σενγκούν μπορεί ακόμη να «ξεζουμίσει» τον 30χρονο Τζέντι Οσμαν και τους Οσμάνι και Κορκμάζ (στα 27-28 τους), ενώ οι Φινλανδοί έχουν στα 28 τον μεγάλο σταρ τους, Λάουρι Μάρκανεν, στα 26 τον Βάλτονεν, στα 25 τον Γιάντουνεν και στα 18 τον Μούουρινεν.
Στο επόμενο μονοπάτι της, η Εθνική βάζει στο «δισάκι» το μετάλλιο, μπορεί κάθε τόσο να το βγάζει και να το κοιτάζει περήφανα, όμως για να μη μείνει στη «βιτρίνα» καλείται η ομοσπονδία και ο κόουτς Σπανούλης να επιλέξουν τη νέα «διαδρομή» τους.
