Ενα ιδιαίτερα ελκυστικό one man show
Οι νάρκισσοι πεθαίνουν τελευταίοι. Αν είχα τον τρόπο θα το είχα κάνει χαλάκι στην εξώπορτα του σπιτιού μου, εκεί όπου όταν μπαίνει κάποιος σκουπίζει τα πόδια του. Είδα ύστερα από καιρό το ντοκιμαντέρ “Bono: Stories Of Surrender” που προβάλλεται αυτές τις μέρες στο Apple TV. Ο ερμηνευτής που αποθέωσε και αποθεώθηκε μέσα στα στάδια των εκατοντάδων χιλιάδων θεατών βρίσκει τη μικρή σκηνή του Beacon Theater στη Νέα Υόρκη και γυρίζει –χωρίς τους υπόλοιπους U2– ένα ντοκιμαντέρ που βασίζεται στην εξαιρετική αυτοβιογραφία του η οποία κυκλοφόρησε πριν από δύο χρόνια με τίτλο “Surrender”. Τον σκηνοθετεί θεατρικά και εξαιρετικά ο Αντριου Ντομινίκ σε ένα ιδιαίτερα ελκυστικό one man show στο οποίο απλά συνοδεύεται από δύο εξαιρετικές μουσικούς: την Τζέμα Ντόχερτι στην άρπα, τα keyboards και τα φωνητικά και την Κέιτ Ελις στο τσέλο, τα keyboards και τα φωνητικά.
«Οι υποκριτές έχουν κακή φήμη», λέει όταν μιλάει για την ιστορία του Live Aid. «Αρκετές φορές όμως κάνουν και πράγματα καλά. Τι σημασία άλλωστε έχουν τα κίνητρα;», αναρωτιέται στη συνέχεια. Παραδέχεται όμως ότι τα χρήματα δεν φτάνουν σε περιπτώσεις σαν κι αυτές αλλά χρειάζεται μια γενναία αλλαγή.
Για μια πολύ μεγάλη μερίδα του κόσμου ο Μπόνο είναι από τους πιο αντιπαθείς ροκ σταρ. Χαζεύοντας τα πρώτα έξι με 7 λεπτά του ντοκιμαντέρ καταλαβαίνω ότι ακόμα και τώρα που θέλει να αλλάξει την εικόνα του, τώρα που ξέρει πόσο εγωκεντρικός είναι, δείχνει σαν να μην μπορεί να το ξεπεράσει. Ο τρόπος που παίζει με την κάμερα και ο τρόπος που παίζει η κάμερα με αυτόν δείχνει την αληθινή και βαθιά σχέση που έχει με την εικόνα του.
Ο Μπόνο μιλάει για όλες τις μεγάλες σχέσεις στη ζωή του, για όλους όσοι τον επηρέασαν και άφησαν ένα έντονο σημάδι επάνω του. Κάποιες φορές εσκεμμένα και κάποιες άλλες φορές χωρίς καν να το καταλαβαίνει και ίδιος.
Ετσι συμβαίνει συνήθως.
Αναγνωρίζει ότι η λέξη-κλειδί στη ζωή του πρέπει να είναι το Surrender. Η οικειοθελής παράδοσή του δηλαδή σε όσους τον αγάπησαν και του έβαλαν «δύσκολα». Στα 65 του είναι συμφιλιωμένος με τη μεγάλη κόντρα που είχε με τον πατέρα του, αλλά και τη μεγάλη επίδραση που είχε επάνω του αυτός, ένας τενόρος της όπερας. Είναι συμφιλιωμένος με την απουσία της μητέρας του, που την έκανε ακόμα πιο ισχυρή και σκληρή μετά τον θάνατό της ο πατέρας του ο οποίος απαγόρευσε σε όλους στο σπίτι ακόμη και να αναφέρουν το όνομά της. Είναι συμφιλιωμένος επίσης με το πόσο σημαντική υπήρξε η «κυρά» του, όπως αναφέρει πολλές φορές την Αλι Χιούσον, που πάλεψε με αυτόν και με το «τέρας» του χαρακτήρα του.
«Η επιθυμία είναι αρετή και κανείς δεν το ’χει καλύτερα αυτό από την κυρά», λέει σε κάποιο άλλο σημείο του ντοκιμαντέρ. Μιλάει επίσης για τη γνωριμία του με τους υπόλοιπους τρεις U2, το Live Aid, την αδικία και την περηφάνια, τη συνεργασία του με τον Παβαρότι, και την εκτίμηση από την πλευρά του πατέρα του που ήρθε, έστω και αργά.
Το ντοκιμαντέρ είναι απολαυστικό για τον ίδιο λόγο που ταυτόχρονα σε προβληματίζει. Η κάμερα τον λατρεύει. Η αλήθεια είναι ότι τη λατρεύει και αυτός όπως λατρεύει και τον θαυμασμό που του δείχνουν εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο. Γυρισμένο σαν ένα ασπρόμαυρο θεατρικό θα μπορούσε να θυμίζει και παράσταση του Μπέκετ. Ο Μπόνο δοκιμάζει την ταπεινότητα. Δε νομίζω ότι του βγαίνει. Ομως δεν ξέρω αν έχει σημασία για κανέναν άλλον παρά για τους ανθρώπους που βρίσκονται γύρω του. Οι νάρκισσοι πεθαίνουν τελευταίοι, όμως στη ζωή μου δεν έχω συναντήσει καλλιτέχνη του οποίου ο ναρκισσισμός να μην τροφοδότησε την τέχνη του.
Ας το κάνουν τουλάχιστον πολύ καλά.
Πολύχρωμη Νίνα Σιμόν
«Ο Μπαχ με έκανε να αφιερώσω τη ζωή μου στη μουσική», έγραψε κάποια χρόνια μετά, αφότου μελέτησε και αγάπησε τη μουσική του, η Νίνα Σιμόν. Στα αυτιά της η μουσική του Γερμανού συνθέτη αντιπροσώπευε την τελειότητα που δεν μπορούσε να βρει στην αληθινή ζωή.
Σε αυτήν την αληθινή ζωή αναφέρεται και το βιβλίο που κυκλοφόρησε πρόσφατα στα ελληνικά με τίτλο «Νίνα – Η Ιστορία της Νίνα Σιμόν» της Τρέισι Ν. Τοντ και εικονογράφηση του πολυβραβευμένου Κρίστιαν Ρόμπινσον από τις εκδόσεις Πατάκη. Ενα εικονογραφημένο λογοτεχνικό βιβλίο για παιδιά των πρώτων χρόνων σχολικής ηλικίας μέχρι και τα πρώτα χρόνια του γυμνασίου που εξιστορεί τη ζωή της, τα τραύματά της, τα ταλέντα της και τις εμπειρίες της από τη μουσική και την κοινωνία. Μέσα από ένα πλούσιο και μεστό κείμενο που δεν παραλείπει τίποτα απ’ όσα πρέπει να ξέρει κάποιος σήμερα για τη Νίνα Σιμόν και με μια εικονογράφηση που κάνει ακόμα πιο ελκυστικό το ξεφύλλισμά του, παρακολουθούμε την πορεία της και ανακαλύπτουμε την ψυχική δύναμη που έκρυβε μέσα της για να μπορέσει να πετύχει όσα δικαιωματικά μπορούσε με βάση το ταλέντο της. Ποιο ήταν το εμπόδιο; Το χρώμα του δέρματός της και το φύλο της.
Blender Spotify list
Λατρεύω τα καινούργια τραγούδια αλλά κάθε φορά που φτιάχνω μια λίστα με καινούργιες κυκλοφορίες, αναρωτιέμαι ποιος θα την ακούσει και ποιος θα τη μοιραστεί. Και όμως βγαίνει τόσο ωραία καινούργια μουσική, κατά περιόδους, μες στη χρονιά. Οταν βγαίνει δε από καλλιτέχνες που ήδη δημιουργούν πολλά χρόνια και λες ότι έχουν στερέψει, τότε τα τραγούδια τους είναι σαν τη βροχή που πέφτει στην έρημο ύστερα από μήνες ξηρασίας.
Ο Ντέιβιντ Μπέρν στο “Everybody Laughs” μας θυμίζει ότι ο κόσμος έχει γίνει πολύ σκοτεινός και όλοι χρειαζόμαστε μια χαραμάδα φωτός και αισιοδοξίας. Ο Τζάρβις Κόκερ των Pulp κλείνει το καινούργιο τους δίσκο –ύστερα από 24 χρόνια– με ένα τραγούδι που λέγεται “A Sunset”. Αναφερόμενος στην οικονομία με τους στίχους, «Ο πρώτος κανόνας οικονομίας λέει ότι οι χαρούμενοι άνθρωποι καταναλώνουν περισσότερο», μου θυμίζει πόσο πολύ μας έλειψε η ασυνήθιστη και διεισδυτική στιχουργική πένα του. Ο Μπρους Σπρίνγκστιν κυκλοφορεί ένα κομμάτι, το “Sunday Love”, στο οποίο ο ήρωάς του, ίσως ο ίδιος, αυτοψυχαναλύεται μιλώντας για μια Κυριακάτικη Αγάπη που δεν έζησε ποτέ του. Τέλος, ο Μπράιαν Ινο μαζί με την Μπίτι Γουλφ υπογράφουν ενα κομμάτι που σε κάνει να λιώνεις, το “Suddenly”.
Οι καινούργιοι καλλιτέχνες, όπως η Little Simz και η Annahstasia, μου θυμίζουν ότι το μέλλον είναι εδώ. Μια από τις playlists που αξίζει να ακούσεις.
