«Την επιτυχία τη λατρεύω», είπε το 1996 σε μία συνέντευξή του ο Μαρκ Νόπφλερ των Dire Straits, «αλλά η δόξα και η φήμη είναι απλώς απόβλητα προϊόντα της επιτυχίας».
Θυμάμαι αυτές τις μέρες τον Νόπφλερ και έχω βάλει στο πικάπ για να ακούσω ολόκληρο το “Brothers In Arms”. Με αφορμή την επέτειο των 40 χρονών από τότε που κυκλοφόρησε, θέλω να δω αν παραμένει ένα πολύ σπουδαίο άλμπουμ. Για την ακρίβεια δεν είναι μόνο ένα από τα πιο εμπορικά άλμπουμ όλων των εποχών, αλλά και ένα πολιτιστικό Αβαταρ της ποπ κουλτούρας.
Ηταν το άλμπουμ που καλωσόρισε τη ροκ μουσική στον ψηφιακό κόσμο του compact disc, της νέας τεχνολογίας αλλά και του MTV, και εκείνη την εποχή θεωρούσαμε πως το συγκρότημα είχε τις λιγότερες πιθανότητες σε σχέση με άλλα να κάνει κάτι τέτοιο.
«Νομίζω πως η δόξα και τα χρήματα, μιλώντας εμπειρικά, είναι δύο από τις πιο καταστροφικές δυνάμεις στον πλανήτη», έλεγε πρόσφατα ο Moby σε μία συνέντευξή του προσθέτοντας πως «εννοώ αν το χρήμα και η δόξα έφτιαχναν τα πράγματα, τότε ο Κερτ Κομπέιν και η Εϊμι Γουαϊνχάουζ θα ήταν ακόμα μαζί μας και θα έκαναν δίσκους».
Θυμάμαι και τον Moby αυτές τις μέρες καθώς πριν από 26 χρόνια, τον Μάιο του 1999, κυκλοφόρησε το “Play”. Το πιο εμπορικό άλμπουμ ηλεκτρονικής μουσικής όλων των εποχών και ταυτόχρονα το πιο επιδραστικό ξεκίνησε την πορεία του τότε μάλλον χλιαρά και σύντομα απογοήτευσε τη δισκογραφική του εταιρεία για να επανέλθει ύστερα από σχεδόν έναν χρόνο και να σαρώσει τα charts και τα βραβεία. Για την ηλεκτρονική μουσική αλλά και τη σύγχρονη μουσική το “Play” μοιάζει να είναι το ίδιο μια πηγή αιώνιας νεότητας. Δεν φθείρεται, δεν παλιώνει και εξακολουθεί να ακούγεται φρέσκο.
«Δεν είναι η δόξα, δεν είναι τα λεφτά, είναι του δρόμου η χαρά», τραγούδησε πριν από λίγα χρόνια στο «Βαλκανιζατέρ» ο Νίκος Πορτοκάλογλου εξηγώντας και αυτός τον λόγο που κάνει μουσική και ταυτόχρονα αναγνωρίζοντας ένα από τα πιο σημαντικά προβλήματα της εποχής μας. Την επιθυμία για δόξα και χρήματα, την επιθυμία για εξουσία.
Ο Moby πρόσφατα έκανε μια κίνηση γενναιοδωρίας και ανοιχτής καρδιάς. Πριν από λίγα χρόνια είχε ξεκινήσει ένα μικρό site με τίτλο moby.gratis δίνοντας πρόσβαση και προσφέροντας τη μουσική του δωρεάν σε σκηνοθέτες ταινιών, σπουδαστές της μουσικής, μη κερδοσκοπικές οργανώσεις και σε όσους το επιθυμούσαν.
Τα τελευταία 20 χρόνια η μουσική του χρησιμοποιήθηκε σε πάνω από 10.000 ταινίες μικρού μήκους, σε ταινίες μεγάλου μήκους αλλά και σε διάφορα πρότζεκτ. Πρόσφατα, αναβαθμίζοντας το υπάρχον site αποφάσισε να «δώσει» πρόσβαση σε ακόμη 500 καινούργια και ακυκλοφόρητα μουσικά θέματα, όλα διαθέσιμα σε όλα τα φορμά.
Η μουσική είναι δωρεάν και είναι διαθέσιμη σε οποιονδήποτε τη χρειάζεται ή την επιθυμεί. Στο mobygratis.com μπορεί κανείς να βρει όλες αυτές τις μουσικές χωρίς στίχους ούτως ώστε να τις χρησιμοποιήσει όπως κρίνει ο ίδιος.
Η εποχή μας είναι πολλές φορές ανελέητα σκληρή αλλά υπάρχουν άνθρωποι που μας ξαφνιάζουν κάθε φορά με το γεγονός ότι αναγνωρίζουν το πρόβλημα και κάνουν κάτι για να το λύσουν. Ο Moby στην καριέρα του έδειξε ότι είναι ένας άνθρωπος που μαθαίνει από τα λάθη του.
Σάουντρακ για ένα πραξικόπημα
Δεν πρόλαβα να δω τις μέρες που προβαλλόταν στους κινηματογράφους το βραβευμένο ντοκιμαντέρ του Βέλγου Γιόχαν Γκριμονπρέζ με τίτλο “Soundtrack to a Coup d’Etat”. Ευτυχώς, μπορεί κανείς να δει το ντοκιμαντέρ στο Cinobo. Πλούσιο σε πρωτότυπο υλικό και ιδέες, το παρακολουθείς για το μοντάζ του, τον πολύ ωραίο του ρυθμό και κυρίως τη ματιά του σκηνοθέτη σε μια εποχή που φαντάζει πολύ μακρινή. Με διάρκεια δυόμισι ωρών μιλάει για την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου και τον αγώνα κατά της αποικιοποίησης. Επικεντρώνεται στην ανεξαρτησία του Κονγκό από τους Βέλγους και είναι ντυμένο με τους ήχους της τζαζ μουσικής.
Στην οθόνη βλέπουμε όχι μόνο όλα τα σημαντικά πρόσωπα που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην απαρχή της περιόδου του Ψυχρού Πολέμου αλλά και ορισμένους κορυφαίους και εμβληματικούς μουσικούς της τζαζ όπως τον Λούι Αρμστρονγκ, τον Ντίζι Γκιλέσπι, την Αμπι Λίνκολν, τον Μαξ Ρόουτς και τη Νίνα Σιμόν. Γυρισμένο σε ασπρόμαυρο, μας πηγαίνει στο τέλος της δεκαετίας του ’50, αφενός στην κεντρική Αφρική όταν το Κονγκό αποκτά την ανεξαρτησία του και αφετέρου στην έδρα του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη.
Ασχολείται με τη γεωπολιτική όπως μάθαμε να την ονομάζουμε σήμερα, τα συμφέροντα αλλά και την τέχνη. Επίσης, υπάρχουν αναφορές για την τεχνολογία ως όπλο προπαγάνδας αλλά και ως όπλο αντίστασης σε αυτήν.
Μου θύμισε και ένα εξαιρετικό βιβλίο που είχα διαβάσει πριν από λίγα χρόνια, αμετάφραστο δυστυχώς στα ελληνικά, το “Culture As Weapon“. Ο Νέιτο Τόμσον χρησιμοποιώντας την τέχνη, τον πολιτισμό και τη διαφήμιση στη σύγχρονη ζωή, μας δείχνει με ποιον τρόπο η κουλτούρα μπορεί να διαμορφώσει απόψεις και ιδεολογία και να ενισχύσει την εκάστοτε εξουσία, σε Δύση και Ανατολή. Ενα ενδιαφέρον ερώτημα που θέτει και το ντοκιμαντέρ: Ναι, η τέχνη είναι σημαντική αλλά τι ακριβώς κάνει; Μας κάνει πιο σοφούς; Μας βοηθάει να καταλάβουμε τους εαυτούς μας ή κάποιες φορές μας κάνει πιόνι και παιχνίδι στα χέρια άλλων;
Blender Spotify list
Δέκα τραγούδια σχετικά νέας εσοδείας και για αυτήν την εβδομάδα. Δέκα ωραία στιγμιότυπα διάρκειας 40 λεπτών με καινούργια τραγούδια που δεν θα ακούσει κανείς στα αθηναϊκά ραδιόφωνα αν και κανονικά θα έπρεπε.
