Βασίλης Ζήρας

Για τη μητέρα των μαχών ετοιμάζεται η κυβέρνηση, υπό την ασφυκτική πίεση των δανειστών που επιμένουν σε ένα δύσκολο και υψηλού πολιτικού κόστους πακέτο μέτρων με μικρά ανταλλάγματα.

Με πρόταση προληπτικής θεσμοθέτησης φοροελαφρύνσεων θα απαντήσει η κυβέρνηση στην κοινή απαίτηση των θεσμών για προληπτική θεσμοθέτηση μέτρων για μετά το 2018.

Μετά τις επαφές που θα έχει σήμερα ο πρωθυπουργός στη Σύνοδο Κορυφής στη Μάλτα με την Αγκελα Μέρκελ, τον Φρανσουά Ολάντ και τον Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, και τις αποφάσεις που θα λάβει το Δ.Σ. του ΔΝΤ την ερχόμενη Δευτέρα, θα οριστικοποιήσει τις προτάσεις της προς τους θεσμούς η κυβέρνηση.

Η παίρνει τα μέτρα τώρα και κερδίζει την ένταξη στην ποσοτική χαλάρωση ή το κάνει τον Μάιο, υπό την πίεση των άδειων ταμείων.

Σιωπηρή παράταση της σχέσης ΔΝΤ – Ελλάδας έως τις γερμανικές εκλογές .

Ο στόχος του 3,5% για μία δεκαετία, ο «κόφτης» και η τήρηση των συμφωνηθέντων.

Η κυβέρνηση συζητεί, στο πλαίσιο ενός συμβιβασμού με τους θεσμούς, την παράταση του αυτόματου «κόφτη» δαπανών μετά το 2018, αποκαλύπτει ο υπ. Οικονομικών Ε. Τσακαλώτος.Προσθέτει ότι θα μπορούσαν από τώρα να περιγραφούν τα μέτρα τα οποία θα ληφθούν, εάν επιβεβαιωθούν οι εκτιμήσεις του ΔΝΤ ότι δεν επιτυγχάνεται πρωτογενές πλεόνασμα 3,5%.

Αν η ενίσχυση των ασθενεστέρων είναι στον πυρήνα μιας αριστερής πολιτικής, η πρόταση του μνημονίου για τη διάθεση του υπερβάλλοντος πλεονάσματος είναι πιο αριστερή από αυτήν της κυβέρνησης.

Την κατηγορηματική αντίθεση τόσο της καγκελαρίου Μέρκελ όσο και του Ολλανδού πρωθυπουργού Μαρκ Ρούτε συνάντησε η πρόταση του κ. Τσίπρα να συμμετάσχει το ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα ως τεχνικός σύμβουλος, προκειμένου να αρθεί το αδιέξοδο και να ολοκληρωθεί η αξιολόγηση.

Συμφωνία – πακέτο για την αξιολόγηση, τα πρωτογενή πλεονάσματα και την ελάφρυνση του χρέους επιδιώκει η ελληνική πλευρά, αντί της συμφωνίας βήμα βήμα που προτείνουν οι Ευρωπαίοι. Το καλό, το κακό και το καταστροφικό σενάριο.

Διατεθειμένη να προχωρήσει σε «εκπτώσεις» αναφορικά με το θέμα της ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους εμφανίζεται η Ευρώπη, ασκώντας όμως παράλληλα πιέσεις προς την Αθήνα να προχωρήσει κι εκείνη σε υποχωρήσεις έναντι των θέσεών της για σημαντικά ζητήματα της αξιολόγησης.

Το πακέτο των 36 δισ. ευρώ, το Μεσοπρόθεσμο, οι απαιτήσεις του ΔΝΤ για να ενταχθεί στο πρόγραμμα και η άρνηση του Βερολίνου.