Τασούλα Καραϊσκάκη

Είναι σαν να ξαναπιάνουμε το ίδιο μπερδεμένο νήμα από την αρχή. Μεταφορά Πολεοδομιών από τους δήμους στο Κτηματολόγιο, όπως προ 14ετίας από τις νομαρχίες στους δήμους «για να τελειώνει», όπως ειπώθηκε και τότε, «το καρκίνωμα των πολεοδομιών». Διαφορετικές οι αλλοτινές από τις τωρινές συνθήκες και διαδικασίες, όπως η αυτόματη έκδοση της συντριπτικής πλειονότητας των οικοδομικών […]

Κάθε φανατισμός ασκεί ένα είδος τρόμου, τόσο πιο φριχτού όσο υποκινητές του είναι οι «άσπιλοι» των άκρων που δίνουν όρκο πίστης στο αίμα. Εθνική καταστροφή χαρακτηρίστηκε η δολοφονία του Τσάρλι Κερκ στα αμερικανικά ΜΜΕ. Πλήγμα στην ελευθερία του λόγου, σε ό,τι πολύτιμο διαθέτουν όσοι πιστεύουν ακόμη στη δημοκρατία.

Μια πλάνη που εφησυχάζει αρμοδίους δεν απορρίπτεται εύκολα: όπως η ιδέα ότι είναι μεμονωμένα περιστατικά τα απανωτά σκάνδαλα των τελευταίων μηνών. Δεν είναι. Σίγουρα δεν αποτελούν τον κανόνα, εξαιρέσεις είναι, που όμως φυτρώνουν σαν οιδήματα πάνω σε έναν καμβά εκτεταμένης μικροδιαφθοράς, αποδεκτής από την κοινωνία, γι’ αυτό και αειθαλούς, και πυργώνουν σε ευνοϊκές συγκυρίες – […]

Τα γεγονότα συχνά μιλούν μόνο τη γλώσσα του μεταδότη τους. Και όσο πιο απειλητική ή σκανδαλιστική είναι αυτή, τόσο αυξάνεται η στίλβη τους: π.χ. φλέγεται τα καλοκαίρια η Μεσόγειος, η Ακρόπολη κατεβάζει ρολά, κλείνουν ισπανικές παραλίες εξαιτίας του μπλε δράκου. Και διαμορφώνουν τάσεις. Οπως τη στροφή του τουρισμού σε βορειοευρωπαϊκά «coolcations» (cool+vocation). Ηδη ανησυχούν σε […]

Ακόμη δεν έχουμε αντιληφθεί πως ό,τι πετάμε μας επιστρέφεται. Πως το σκουπίδι δεν εξαφανίζεται όταν καταλήγει στοn δρόμο –εύκολο σε μια βρώμικη πόλη– ή στο καλάθι. Πως είμαστε γρανάζι στη διαχείρισή του. Συχνά, προβληματικό γρανάζι. Π.χ., ρίχνουμε στους μπλε κάδους ό,τι δεν ανακυκλώνεται, μισοάδεια κυπελλάκια του καφέ μαζί με το καλαμάκι, λαδωμένα κουτιά πίτσας, βρώμικα […]

Σε έναν ορισμένο βαθμό δυστυχίας, κάθε κραυγή είναι αποδεκτή. Σκληρές «ετυμηγορίες» για μικρή επιχειρησιακή ετοιμότητα, λάθη, παραλείψεις, καθυστερήσεις υψώθηκαν στον πύρινο ουρανό. Θυμός, πόνος, απόγνωση και μια βαθιά αβεβαιότητα για το αύριο.

Αδειασε η πόλη. Οχι εντελώς, όχι όπως άλλοτε, όμως άδειασε. Ολα αναπνέουν αργά και αθόρυβα. Ολα έχουν παραδοθεί στις ήσυχες ασάλευτες ώρες. Σπάνιο διάλειμμα γαλήνης. Μόλις λίγο πριν, μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού ήταν οι άδειες θέσεις πάρκινγκ στα πλαϊνά των δρόμων. Σύντομα, αυτοκίνητα και άνθρωποι θα έχουν επιστρέψει στις θέσεις τους. Τόση θα […]

Βράδυ Κυριακής. Ισχυρές ριπές ανέμου πηγαινοφέρνουν τα κλαδιά των πεύκων που εναλλάσσονται με πυκνούς καλαμιώνες, στην άκρη του δρόμου. Οι «κοιλιές» των χαλαρωμένων καλωδίων του ρεύματος κάπου κάπου χώνονται μέσα στις σειόμενες κορυφές των δέντρων… Δεν έχουν ακόμη συμπληρωθεί τρία 24ωρα από την πυρκαγιά στη Λαυρεωτική, που δείχνει να ξεκίνησε από κομμένο καλώδιο. Πέρυσι, ως […]

«Του λόγου ο προορισμός είναι να κάνει φανερό τι είναι ωφέλιμο και τι βλαβερό και, άρα, τι είναι δίκαιο και τι άδικο», γράφει ο Αριστοτέλης στα «Πολιτικά». Εάν βεβαίως υφίσταται λόγος κι όχι κραυγές – και διάλογος. Συχνά δεν υφίσταται στις συζητήσεις μεταξύ συγγενών, φίλων, συναδέλφων, ομοτράπεζων για την ισραηλινοπαλαιστινιακή σύγκρουση.

Ανοίγεις το παράθυρο στο πρωινό νησιωτικό φως και η εκτυφλωτική εικόνα ορμάει επιθετικά καταπάνω σου: τα, μια σταλιά, άσπρα σπίτια έγιναν πέλαγος που φούσκωσε γρήγορα κι απλώθηκε ξεχειλίζοντας τον τόπο. Τον τόπο; Ποιον τόπο; Τα λευκό τηγάνι με τη μυρμηγκιά των πάσης φύσεως κτισμάτων έχει καταπιεί τα πάντα έως το κύμα. Ηταν σωσίβιο στην κρίση. […]

Δεν είναι μια απάτη που εξυφάνθηκε κατά τα αδιατάρακτα προηγούμενα έτη, όταν ο ΟΠΕΚΕΠΕ ήταν ακόμη εκτός ευρωμικροσκοπίου, αλλά μέσα στο 2025, σε μια περίοδο που ο οργανισμός τελούσε υπό στενή επιτήρηση. Κάτω από τη μύτη των Αρχών οργίαζε η φάμπρικα παραγωγής κραυγαλέα παράνομων αιτήσεων με πλαστά παραστατικά βιολογικής μελισσοκομίας και κτηνοτροφίας, τα οποία παρείχαν […]

Είναι ίσως η πιο συνταρακτική νίκη στη ζωή των σύγχρονων πόλεων αυτή που πέτυχε το Ελσίνκι, δείχνοντας ότι ο υψηλός βαθμός πολιτισμού μπορεί να νικήσει τη βάναυση φύση του «απρόβλεπτου»· δεν είναι μια αναπότρεπτη παρενέργεια της εποχούμενης καθημερινότητας οι θάνατοι στην άσφαλτο.