Τασούλα Καραϊσκάκη

Τη μεταμόρφωσε την Ελλάδα ο χρόνος. Πενήντα χρόνια στέριωσαν καινούργιες εικόνες πάνω στο παμπάλαιο χώμα. Ομως και της στέρησαν νέο αίμα. Οι ηλικιωμένοι αυξήθηκαν, τα παιδιά λιγόστεψαν, νέοι μετανάστευσαν, φθίνει και γερνά το εργατικό δυναμικό με συνέπειες σε όλα τα πεδία. Το 1974 είχαμε 144.069 γεννήσεις και 76.303 θανάτους.

Στους περυσινούς καύσωνες, όταν πύρωνε και έβραζε το ταλαιπωρημένο άστυ, κόσμος τα βράδια εφορμούσε στην αθηναϊκή ριβιέρα. Γέμιζαν οι παραλίες. Αγόρια και κορίτσια με μαγιό έκαναν φεγγαροθεραπεία ή ξεφάντωναν με μουσικές και ποτά δίπλα στο κύμα. Δεν έπεφτε καρφίτσα στις απλωσιές των παραθαλάσσιων περιπάτων, οικογένειες και παρέες στρατοπέδευαν μέχρι αργά τη νύχτα σε πέτρινα καθιστικά […]

Πάνω στα νησιά, στις πυκνοδομημένες αλλά ακόμη μαγικές θαλασσινές πολιτείες μας, πέφτει πολύς κόσμος. Και όλα του προσφέρονται σε εντυπωσιακή αφθονία. Ασφυκτιούν οι βιτρίνες των εστιατορίων από τον πακτωλό ψαρικών. Τίποτα δεν υπαινίσσεται εκείνο που έχει αφαιρεθεί από την πελαγίσια ευημερία. Κι ο τουρίστας δεν θέλει να προχωρήσει πέρα από την επιφάνεια των όσων λένε […]

Η παράσταση «Πέρσες, ταξίδι στο πεδίο των ψυχών» μεταφέρθηκε στο σινεμά και θα ταξιδεύει παντού τον λόγο του Αισχύλου.

Είχαν δύο διαβόλους να τους επιβάλλουν μια κατ’ ευφημισμόν προστασία οι ιδιοκτήτες καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος στην Αθήνα και τα πέριξ. Οχι μόνο τη Νάνσυ, αλλά και τα υποχείρια των νονών της νύχτας. Πριν ακόμη ξεδιπλωθεί πλήρως ο βίος και η πολιτεία της έξωθεν μάνατζερ του κυκλώματος των επιόρκων που άρμεγαν και κούρευαν επιχειρηματίες, αποκαλύφθηκε έτερο […]

Ανήκει οριστικά στο παρελθόν η βεβαιότητα ότι η ευμάρεια είναι συνώνυμο της αφθονίας των πόρων. Ομως, πνεύμα και καρδιά συντηρούν την επιβλαβή αυτή πίστη, απωθώντας στρουθοκαμηλικά την ιδέα των περιορισμών και των στενών ορίων. Ζούμε ημέρες επίμονης ξηρασίας. Τα καμπανάκια ήδη χτυπούν. Δεν τα ακούμε στο πολυπληθές άστυ.

Είναι μέρος του οικείου μας κόσμου οι επίορκοι, αλλά τους θυμόμαστε μόνο σε τρανταχτές υποθέσεις. Οπως εκείνη της ΔΟΥ Χαλκίδας, με τους πέντε υπαλλήλους να εκβιάζουν επιχειρηματίες ότι θα μπλοκάρουν επιστροφές χρημάτων ή θα αποκαλύψουν παρατυπίες αν δεν λάβουν μίζα. Ή αυτή των δημοσίων και δημοτικών υπαλλήλων, οι οποίοι αποσπούσαν χρήματα από καταστηματάρχες και ξενοδόχους […]

Εχουν εγκατασταθεί στην κορυφή των ειδήσεων, σε δραματική επανάληψη, σαν το έργο που παίζεται και ξαναπαίζεται προκαλώντας την ίδια πάντοτε αγωνία. Οι πυρκαγιές εξελίσσονται σε καθημερινό θερινό όλεθρο λόγω –το λέμε και το ξαναλέμε– της κλιματικής κρίσης, του τρόπου που παράγουμε, που μετακινούμαστε, που διαχειριζόμαστε τη γη, που χτίζουμε, που ζούμε. Ομως, δεν κάνουμε αρκετά […]

Δεν αποδιώχνεται εύκολα η πλάνη που παρηγορεί. Οπως η απατηλή υπόσχεση της Λεπέν για επιστροφή στις παλιές καλές ημέρες, πριν από τα πετρελαϊκά σοκ, όταν η ενέργεια ήταν φθηνή και η γεωργία είχε, χωρίς περιορισμούς, αυξημένες αποδόσεις.

Ο Δημήτρης Σφήκας, που έφυγε από τη ζωή αιφνίδια στις 16 Ιουνίου, ήταν από εκείνη τη στόφα του ευεργέτη που δεν εγκαταλείπει τη δωρεά του, αλλά παλεύει μέχρι την ύστατη στιγμή ώστε να έχει το έργο του μέλλον και αποτέλεσμα.

Οι συρμοί αλλάζουν τις διαστάσεις και το περιεχόμενο των πραγμάτων. Μετατρέπουν εκφάνσεις σπάνιες, εξαιρετικές σε τάση μαζική, ρεύμα ισχυρό που διογκώνεται χωρίς μέτρο μέσα στην ένταση της υπερβολής, εν προκειμένω τη θέρμη της αυθαιρεσίας. Διότι αυθαίρετα ρίχνονται πυροτεχνήματα, άλλοτε εξυψωτικό φινάλε μεγάλων διοργανώσεων και γιορτών, και σήμερα ανελλιπή κορύφωση σε κάθε γλέντι. Οποιος θέλει, πετάει […]

Η Ιλιάδα και η Οδύσσεια ήταν, τελικά, έργο ενός ή προφορική κληρονομιά πολλών αγνώστων ποιητών ανά τους αιώνες;