Σωτήρης Σέρμπος

Στον Ομηρο, η Πηνελόπη περίμενε λιγότερα χρόνια τον Οδυσσέα απ’ ό,τι η Ελλάδα την Τουρκία (εννοούμε τη μικρή Χάγη για υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ – προφανώς έχοντας στη διαπραγμάτευση προηγουμένως επιλύσει το εύρος των χωρικών υδάτων, ασχέτως αν δεν το λέμε φωναχτά ελέω εθνικής κυριαρχίας). Βεβαίως, στο παρελθόν, θυμόμαστε ακίνητους πρωταγωνιστές της εποχής –πίσω από κλειστές […]

Φάκελος Ρωσία: Την περασμένη εβδομάδα αποχαρακτηρίστηκε η επιστολή του Νίξον προς τον Κλίντον (Μάρτιος 1994). Τα ΜΜΕ εστίασαν στις παρατηρήσεις του για τον κίνδυνο στην Ουκρανία, η ουσία όμως βρίσκεται στη μεγάλη εικόνα. Αν και ιδιαίτερα ικανός στα εξωτερικά όπου πιστώνεται την προσέγγιση με την Κίνα (η μεγαλύτερη επιτυχία ως στρατηγική κίνηση των ΗΠΑ), αποτυγχάνει […]

Εκκινώντας από το 2016 κι έχοντας περάσει μια διαδικασία επώδυνης εκμάθησης, στις εκλογές της 21ης Μαΐου, η πλειοψηφία της κοινωνίας επέλεξε να επιστρέψει στις θετικές από τις βολικές φαντασιώσεις.

Το δυαδικό σχήμα, τύπου μας συμφέρει ο Ερντογάν ή ο Κιλιτσντάρογλου, ήταν εξαρχής κοντόφθαλμο. Δείγμα μιας κουλτούρας που επιζητεί εκείνον που θα μας λύσει το πρόβλημα. Μετακυλίοντας το βάρος της Τουρκίας από πάνω μας, χωρίς μάλιστα να απειληθεί το status quo.

Επτά μήνες μετά τη ρωσική εισβολή, το Κρεμλίνο πέτυχε σχεδόν τα αντίθετα απ’ όσα υπολόγιζε. Ανεξαρτήτως των εξελίξεων επί του εδάφους, θα έχουμε περαιτέρω υποχώρηση και αποδυνάμωση της Ρωσίας. Θα είναι η χαμένη, αν και αυτό ήταν περίπου δεδομένο από την αρχή.

Ας γυρίσουμε το ρολόι μερικά χρόνια πίσω. Το 2014, μετά την κρίση στην Ουκρανία και με το ρωσοτουρκικό εκκρεμές να συνεχίζει να ταλαντεύεται από οιονεί συμμαχία έως οιονεί αντιπαράθεση, οι Αμερικανοί είναι υποχρεωμένοι να προετοιμαστούν για πολλαπλά σενάρια εξελίξεων.

Το 2018, ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών των Σοσιαλδημοκρατών Ζίγκμαρ Γκάμπριελ δήλωνε πως «σ’ έναν κόσμο γεμάτο από σαρκοφάγους οι χορτοφάγοι περνούν πολύ δύσκολα».

«Eνώ η παρατήρηση και η μελέτη των εξωτερικών θεμάτων γίνεται in vitro, η χάραξη και ο χειρισμός της εξωτερικής πολιτικής έχουν τις δυσκολίες και τους κινδύνους που έχει κάθε είδους επέμβαση in vivo».

Η προσφυγή στο Ταμείο θα αποτελούσε μεγάλη πολιτική ήττα στο εθνικό αντιδυτικό αφήγημα που συστηματικά εκτρέφει.

Τις περισσότερες φορές, η μεγαλύτερη πρόκληση (που οδηγεί και στα μεγαλύτερα λάθη) είναι η προσπάθεια σύλληψης και προσδιορισμού του μέλλοντος με τη ματιά και την οπτική του παρόντος.

Με τις αναθεωρητικές στροφές της και την εθνική της αυτοπεποίθηση σε ιστορικά υψηλά, η εμπροσθοβαρής τουρκική διπλωματία –διά του μονίμου αντιπροσώπου της στον ΟΗΕ– κατέθεσε μέσω ρηματικής διακοίνωσης (13/11) τις διεκδικήσεις της επί των θαλασσίων ζωνών της Ανατολικής Μεσογείου.