Πόπη Διαμαντάκου

Βρισκόμαστε ακόμη δέσμιοι των νοοτροπιών που αναπαράγουν τον συντηρητισμό και το κλειστοφοβικό κλίμα της καχυποψίας, το πλέον κατάλληλο για να κυριαρχήσουν φανατισμοί, κομματικοί μηχανισμοί και μιντιακές προσωπικότητες.

Μοιάζει με δημοκρατικό υπερθέαμα, πολύ περισσότερο όταν έγινε σύνθημα των φανατικών του selfie, «το άσχημο είναι το ωραίο». Ωστόσο, σε όλο αυτό υπάρχει ένα σκοτεινό σημείο…

Στις δημοκρατίες, το θέμα δεν μπορεί να είναι ποιος δακρύζει περισσότερο ή καλύτερα, αλλά ποιος μπορεί να επιδείξει πνεύμα συνεργασίας με όλους τους δυνατούς χώρους και δυνάμεις.

Η θέα στο προσωπικό, είτε αυτό αφορά ερωτική επιλογή ή θρησκευτική, είτε ό,τι άλλο, είναι απλώς η παγίδα για διαρκή περιδίνηση των πολιτών–θεατών στην κλειστοφοβική σφαίρα ηθικολαγνικών κρίσεων.

Τι έχει αλλάξει από την εποχή Κένεντι ή και Μιτεράν, οι οποίοι επίσης είχαν ανάλογες ερωτικές δραστηριότητες; Τότε ακόμη υπήρχε η «δημοσιογραφία κυρίων», γράφουν Αμερικανοί αναλυτές.

Οι προσαγωγές στελεχών και μελών της οργάνωσης που απειλούσε με θράσος τη δημοκρατία προσβάλλοντας ευθέως τους ευαίσθητους θεσμούς της, της Χ.Α., με τις χειροπέδες στα χέρια, ενώ ο τηλεοπτικός φακός αποτύπωνε σπασμούς πανικόβλητης επίδειξης ύστατου τσαμπουκαλικίου των συλληφθέντων, μόνον ως θέαμα θεραπευτικό του πληγωμένου δημοκρατικού φρονήματος μπορεί να χαρακτηριστεί. Για πρώτη φορά στην ιστορία της […]