Πέτρος Παπακωνσταντίνου

Στις 4 Ιουνίου του 1989, στρατιώτες και τεθωρακισμένα έπνιξαν στο αίμα τη μεγαλύτερη εξέγερση που γνώρισε ποτέ η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας στην κεντρική πλατεία Τιενανμέν του Πεκίνου. Η συμπλήρωση τριάντα χρόνων από τα τραγικά γεγονότα τροφοδότησε αφιερώματα και αναλύσεις σε όλον τον κόσμο εκτός από την Κίνα, όπου η επέτειος πέρασε απαρατήρητη.

Ενας Αναγεννησιακός άνθρωπος του εικοστού αιώνα, που κατέπλησσε τους συνομιλητές με τις γνώσεις του.

Οι φετινές ευρωεκλογές είχαν προαναγγελθεί ως ιστορικών διαστάσεων αναμέτρηση, η έκβαση της οποίας θα καθόριζε όχι απλώς τις πολιτικές, αλλά και αυτή την ύπαρξη ή όχι της Ε.Ε. Σύμφωνα με την επικρατούσα ανάλυση, το ένα στρατόπεδο συγκροτούν οι ακροδεξιοί εθνικιστές, που θέριεψαν μετά τις νίκες των Brexit – Τραμπ και πασχίζουν να διαλύσουν την Ενωση, το δε άλλο οι φιλελεύθερες δυνάμεις γύρω από το δίδυμο Μέρκελ – Μακρόν.

Μιλώντας σε συγκέντρωση των Ρεπουμπλικανών στις 6 Δεκεμβρίου του 2016, ένα μήνα μετά την εκλογή του, ο Ντόναλντ Τραμπ υποσχέθηκε να θέσει τέλος στις «ανατροπές ξένων καθεστώτων για τα οποία δεν γνωρίζουμε τίποτα» και να βγάλει τις ΗΠΑ «από τον καταστροφικό κύκλο των επεμβάσεων και του χάους».

Από τη στιγμή που ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Μάικ Πενς αναγνώρισαν τον Χουάν Γκουαϊδό ως προσωρινό πρόεδρο της Βενεζουέλας (κίνηση που είχαν προετοιμάσει Αμερικανοί αξιωματούχοι τους προηγούμενους μήνες), μπήκαν σε έναν δρόμο χωρίς γυρισμό.

Το αδιέξοδο και η πόλωση παρατείνονται στη Βενεζουέλα, ύστερα από την αποτυχία του ηγέτη της αντιπολίτευσης Χουάν Γκουαϊδό στην προσπάθειά του να ανατρέψει την κυβέρνηση του Νικολάς Μαδούρο με εξέγερση πολιτών και στρατιωτικών. Η κρίση οδηγεί σε κλιμάκωση της αντιπαράθεσης μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας.

Σε κλίµα πόλωσης, υπό τη σκιά του Καταλανικού, διεξάγονται οι βουλευτικές εκλογές στην Ισπανία. Οι Σοσιαλιστές προβλέπεται να έρθουν πρώτο κόµµα, αλλά είναι αµφίβολο αν θα µπορέσουν να σχηµατίσουν κυβέρνηση. Στο μεταξύ, η σύγκρουση για την Καταλωνία είχε προκαλέσει παλιρροϊκό ρεύμα πληγωμένου ισπανικού εθνικισμού. Πάνω σε αυτό το ρεύμα φιλοδοξεί να σερφάρει το Vox που εμφανίζεται με ποσοστά πάνω από 10%.

Την ερχόμενη Κυριακή θα πραγματοποιηθούν οι τρίτες βουλευτικές εκλογές της Ισπανίας μέσα σε τέσσερα χρόνια, γεγονός δηλωτικό της ενδημικής πολιτικής αστάθειας.

Δεν πέρασε πολύς καιρός από τη στρατιωτική επέμβαση του ΝΑΤΟ που οδήγησε στη φρικτή δολοφονία του Μουαμάρ Καντάφι, τον Οκτώβριο του 2011, και η Λιβύη εξελίχθηκε σε Νέμεση της Δύσης. Η κατάρρευση του απολυταρχικού καθεστώτος δεν έδωσε τη θέση της σε κάτι που να μοιάζει από μακριά με δημοκρατία, αλλά στον κατακερματισμό του κράτους και στην πανσπερμία των παραστρατιωτικών, κυρίως ισλαμικών, ομάδων. 

Σε περίοδο αβεβαιότητας εισέρχεται η Τουρκία μετά το ράπισμα που δέχθηκε ο Ταγίπ Ερντογάν στις δημοτικές εκλογές. Το κυβερνών κόμμα επιμένει να διεκδικήσει στα δικαστήρια ό,τι δεν κέρδισε στις κάλπες, διακινδυνεύοντας πόλωση με την αντιπολίτευση. Ταυτόχρονα ο Ερντογάν επιμένει στην αγορά των S-400, παρά την προειδοποίηση του Αμερικανού αντιπροέδρου Μάικ Πενς που έθεσε υπό αμφισβήτηση τη θέση της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ.

Περισσότερο πιθανή από κάθε άλλη φορά θεωρούν οι Ευρωπαίοι ηγέτες την προοπτική άτακτου Brexit, ύστερα από την, για τρίτη φόρα, καταψήφιση του σχεδίου συμφωνίας από τη Βουλή των Κοινοτήτων. Αύριο οι Βρετανοί βουλευτές θα αναζητήσουν εναλλακτική πρόταση με διακομματική στήριξη, ενώ η παραίτηση της Τερέζα Μέι θεωρείται πλέον θέμα χρόνου. Διχασμένες εμφανίζονται οι Βρυξέλλες ανάμεσα σε όσους υποστηρίζουν τη μακρόχρονη αναστολή του Brexit και σε όσους επιθυμούν την άμεση έξοδο της Βρετανίας από την Ε.Ε.

Εδώ και τέσσερις δεκαετίες, ο Μπερνάρ-Ανρί Λεβί είναι μία από τις πλέον προβεβλημένες προσωπικότητες της γαλλικής διανόησης. Πρωταγωνίστησε στο ρεύμα των «νέων φιλοσόφων», που ξέκοψαν από το κομμουνιστικό παρελθόν τους και βάλθηκαν να αποδομήσουν τον μαρξισμό.