Λίνα Πανταλέων

Δύο ονόματα στην επίσημη εκδοχή τους. Πρώτα το ανδρικό, έπειτα το γυναικείο, για να τηρηθούν οι νόμοι της πατριαρχίας, ανυπέρβλητοι στην Κρήτη. Ο τρόπος που η Ρέα Γαλανάκη απευθύνεται, ήδη από τον τίτλο του βιβλίου, στους γονείς της, μαρτυρεί τα όρια της οικειότητας.

«Ο Περικλής Γιαννόπουλος είναι προϊόν του μύθου της Μεγάλης Ιδέας». Λόγιος, λογοτέχνης, δανδής της αθηναϊκής ελίτ, μεγαλορρήμων και εγωκεντρικός, σαλός από την πολλή Ελλάδα μες στον νου του. Ο Περικλής Γιαννόπουλος τελείωσε, αλλιώς τελειοποίησε, τη λαμπροστόλιστη ζωή του με την οπερετική αυτοκτονία του.

Η «Ανέγγιχτη» είναι μια γυναίκα που γράφει ένα αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα για τον πρώην σύζυγό της, τον Αλέξανδρο Καστρινάκη, έναν διακεκριμένο συγγραφέα. Το μαράζι της γράφουσας είναι ο δεκαπεντάχρονος ερωτικά στείρος γάμος της.

Aνθρωποι τρελαμένοι από την αγωνία της ασφυξίας, αργοσαλεύουν ναυαγισμένοι σε ενδότατους, υποθαλάσσιους χώρους, όπου τους στραγγαλίζουν ανείπωτοι, λερναίοι τρόμοι.

Εκείνος, ένας Ελληνοβρετανός δημοσιογράφος «με νοοτροπία αποικιοκράτη και καλλιεργημένου κοσμοπολίτη». Εκείνη, η Ματούλα Μυλλέρου, μια φωτεινή μαγική ύπαρξη ελληνοβαυαρικής καταγωγής, «μια γυναίκα αναθρεμμένη στην Αυλή του Κωνσταντίνου».

Παλιά οι ανθρακωρύχοι κουβαλούσαν μαζί τους στις στοές των ορυχείων κλουβιά με καναρίνια. Τα πουλιά τούς κρατούσαν συντροφιά στο σκοτάδι με το κελάηδημά τους, αλλά και τους προειδοποιούσαν, όταν το τραγούδι τους εξασθενούσε, για τη διαρροή τοξικών αερίων.

Ενας άνθρωπος με το όνομα Μαρίκα, που τυχαίνει να είναι η τραγουδίστρια Μαρίκα Νίνου, προσαράζει σε μια νουβέλα του Σάκη Σερέφα, συνεπώς παθαίνει πάθη πολλά.

Σε ένα χωριό της Κρήτης, στην πλατεία με τον πλάτανο, ένας νεαρός άντρας αναμετριέται με την απροθυμία του να ζήσει. «Να ζήσεις», του εύχονται οι συντοπίτες και οι τσικουδιές καταφτάνουν αδιάκοπα στο τραπέζι.

Τρεις γυναίκες, φίλες από μαθήτριες, κλεισμένες σε ένα εξοχικό του Πηλίου, έρχονται αντιμέτωπες με αποσιωπημένες πανωλεθρίες και ανανταπόδοτες προσδοκίες. Λόγος της σύναξης είναι το νωπό πένθος της Δέσποινας, που έχασε τον άντρα της από καρκίνο.

Μες στη νύχτα, γύρω από μια φωτιά, άνθρωποι αφηγούνται ιστορίες, θέλοντας να παρηγορήσουν έναν προαιώνιο, αρχέγονο τρόμο, τον φόβο του σκοταδιού, όπου παραμονεύουν σημεία και τέρατα.

Το μυθιστόρημα του Ηλία Παπαμόσχου είναι μια σπονδή στη μνήμη, «μνήμη φιλόξενο καταφύγιο, μνήμη φιλόξενο κοιμητήριο». Την ίδια στιγμή καθαρτήριο, καθώς όλα εκεί μοιάζουν ακοίμητα, σαν να ελλοχεύουν.

Το «Αεροδρόμιο», περισσότερο από συλλογή ιστοριών, είναι μια νουβέλα εστιασμένη στον τεταμένο χρόνο της αναμονής.