Λίνα Πανταλέων

Ενας νοσηρός νοτιάς φυσάει στις σελίδες του νέου βιβλίου του Μιχάλη Μακρόπουλου.

Ενας άνδρας επιστρέφει στη γενέτειρά του την Κομοτηνή για να συναντήσει ένα συμβολαιογράφο. Θέλει να πουλήσει το πατρικό του. Μόλις όμως κατεβαίνει από το λεωφορείο των ΚΤΕΛ, σωριάζεται.

Ενα Ανεπιτήρητο Παραγωγικό Ζώο, ένα αδέσποτο κτήνος, φυλακίζεται στο απομονωτήριο λοιμυπόπτων ζώων, όπου στοιβάζονται πλάσματα ρημαγμένα, κακοπαθημένα από τη βία των ανθρώπων.

Στο Περιβόλι, ένα χωριό στα βουνά της Πίνδου, ένας νεαρός άνδρας, ολομόναχος στην ερημιά, αναμετριέται με τον χειμώνα του 1989. Είναι ο φύλακας του χωριού. Φυλούσε σκοπιά στην ερημιά. Οι άλλοι κάτοικοι κατέβηκαν με τα κοπάδια τους στον κάμπο να ξεχειμωνιάσουν.

Ο Νίκο (όχι Νίκος, γιατί δεν αισθάνεται Ελληνας) Μαυρίδης ζει το 2060 στις Βρυξέλλες και είναι υπάλληλος στο υπουργείο Μυθοπλασίας.

Σε ένα διαμέρισμα λαμβάνει χώρα μια τριμερής καλλιτεχνική παράκρουση.

Οι ήρωες του Χρυσόστομου Τσαπραΐλη (Λάρισα, 1984) νοσταλγούν τόπους απάτητους, που τους οραματίζονται μυθικούς. Οι μύθοι προεξάρχουν και σε αυτή την τρίτη διηγηματογραφική συλλογή του.

Ο Δημήτρης Μπακάλμπασης έχει μόλις κλείσει τα είκοσι επτά και αισθάνεται καταπλακωμένος από μια «απότομη δυστυχία». Η δυστυχία του απαιτεί την αρωγή ψυχολόγου, οι παραινέσεις της οποίας δεν δείχνουν να βοηθούν. Ο Δημήτρης νιώθει τελειωμένος.

Ωραίο συναίσθημα ο έρωτας. Αντε να το κάνεις λογοτεχνία. Η Βάσια Τζανακάρη επιλέγει την υπερβολή, την παραφορά, το παραμιλητό. Στην πρόσφατη νουβέλα της η αφηγήτρια βιώνει το θαύμα έναν Δεκέμβριο, παραμονές Πρωτοχρονιάς, σε ένα ουζερί στην Ευελπίδων.

Eνας μικρός Τσιγγάνος βρίσκει στα μπάζα ένα λευκό γάντι, του κολλάει θραύσματα ενός σπασμένου καθρέφτη και κοπιάρει τον Μάικλ Τζάκσον. Το γάντι καθρεφτίζει για λίγο τα αστέρια κι έπειτα σβήνει κάτω από τον ουρανό.

«Ο Στέλιος Σπούγιας θα ήθελε να ήταν της φαντασίας του, όχι μόνο τα γεγονότα της Δευτέρας δεκατέσσερις εντεκάτου 2016, αλλά και όλη εκείνη η μέρα να έλειπε από τα ημερολόγια, να μην είχε υπάρξει ποτέ». Εκείνη τη Δευτέρα ο γιος του ο Χρόνης, είκοσι ενός ετών, εξαφανίστηκε από τη ζωή του.

Η Ανι κλείνει τα τριάντα στη χειρότερη στιγμή της ζωής της. Είναι μες στη σύγχυση, την οποία επιτείνει η κυρία Μέλπω, η ψυχοθεραπεύτριά της. Υστερα από κάθε συνεδρία επιβεβαιώνει την εντύπωσή της πως κάνει «κακή χρήση της ζωής» της. Ενιωθε «κομμάτι ενός παρατραβηγμένου αστείου».