Λίνα Πανταλέων

Είναι μερικοί σπουδαίοι τύποι. Τους βλέπω συνήθως έξω από βιβλιοπωλεία και αίθουσες εκδηλώσεων, στο τέλος ενός λογοτεχνικού απογεύματος. Είναι συγγραφείς, εκδότες, κριτικοί, δημοσιογράφοι, μπλόγκερ. Μάλλον θα υπάρχουν και βιβλιόφιλοι.

Μια μέρα ένας άνδρας αποφασίζει να στείλει στον επτάχρονο γιο του, που ζει μακριά του, μια κούτα γεμάτη δώρα. Εδώ αρχίζει και τελειώνει η πλοκή στη νουβέλα του Δημήτρη Τανούδη. Τόσο στην πρώτη όσο και στην τελευταία σελίδα ο αφηγητής παραμένει καθισμένος σε ένα παγκάκι, «τελείως ασάλευτος, ξανά μουδιασμένος».

Μετά έξι χρόνια συγγραφικής απουσίας, ο Κωνσταντίνος Τζαμιώτης επανεμφανίζεται με ένα μεγάλο μυθιστόρημα. Η πλοκή καλύπτει μόλις μία διετία, 2021-2023, ωστόσο στις επτακόσιες δεκαεπτά σελίδες απλώνεται ένα σύνθετο ανάπτυγμα της ελληνικής πραγματικότητας σε βάθος χρόνου.

Οι ιστορίες της Ελενας Μαρούτσου υποφέρουν από ευαισθησίες. Ασφαλώς η ευαισθησία είναι θεμελιακό στοιχείο ενός λογοτεχνικού βλέμματος, αλλά μπορεί να αποβεί καταστροφική για τη λογοτεχνικότητα του κειμένου.

«Το μυαλό μου ζυγίζει αυτοκτονία και λεφτά, λεφτά κι αυτοκτονία».

Ενας νοσηρός νοτιάς φυσάει στις σελίδες του νέου βιβλίου του Μιχάλη Μακρόπουλου.

Ενας άνδρας επιστρέφει στη γενέτειρά του την Κομοτηνή για να συναντήσει ένα συμβολαιογράφο. Θέλει να πουλήσει το πατρικό του. Μόλις όμως κατεβαίνει από το λεωφορείο των ΚΤΕΛ, σωριάζεται.

Ενα Ανεπιτήρητο Παραγωγικό Ζώο, ένα αδέσποτο κτήνος, φυλακίζεται στο απομονωτήριο λοιμυπόπτων ζώων, όπου στοιβάζονται πλάσματα ρημαγμένα, κακοπαθημένα από τη βία των ανθρώπων.

Στο Περιβόλι, ένα χωριό στα βουνά της Πίνδου, ένας νεαρός άνδρας, ολομόναχος στην ερημιά, αναμετριέται με τον χειμώνα του 1989. Είναι ο φύλακας του χωριού. Φυλούσε σκοπιά στην ερημιά. Οι άλλοι κάτοικοι κατέβηκαν με τα κοπάδια τους στον κάμπο να ξεχειμωνιάσουν.

Ο Νίκο (όχι Νίκος, γιατί δεν αισθάνεται Ελληνας) Μαυρίδης ζει το 2060 στις Βρυξέλλες και είναι υπάλληλος στο υπουργείο Μυθοπλασίας.

Σε ένα διαμέρισμα λαμβάνει χώρα μια τριμερής καλλιτεχνική παράκρουση.

Οι ήρωες του Χρυσόστομου Τσαπραΐλη (Λάρισα, 1984) νοσταλγούν τόπους απάτητους, που τους οραματίζονται μυθικούς. Οι μύθοι προεξάρχουν και σε αυτή την τρίτη διηγηματογραφική συλλογή του.