Λίνα Πανταλέων

«Η δικαιοσύνη δεν θα ’ρθει μοναχή της, δεν έχει πόδια. Εμείς θα τη σηκώσουμε στους ώμους μας και θα τη φέρουμε». Το απόφθεγμα του Νίκου Καζαντζάκη κοσμούσε τη σκηνή του Πάνου Ρούτσι, ο οποίος επί 23 ημέρες έκανε απεργία πείνας στο Σύνταγμα.

Το ιδίωμα της ανηλικότητας, η εμμονική εντρύφηση στον θηλυκό ψυχισμό και η παθιασμένη αντίσταση στην πατριαρχία.

Οταν ήταν παιδί ο Αλκιβιάδης παραξενευόταν με το όνομά του. Μετά κατάλαβε πως και ο ίδιος ήταν σπάνιος, καθότι απίστευτα όμορφος. Λίγο αργότερα συνειδητοποίησε με τρόπο τραγικό το εφήμερο της ομορφιάς. Μια νεαρή γυναίκα, θύμα trafficking, είχε ξεχάσει πώς ήταν ο ήλιος.

Ο Σαβίριν Ροντιόν Αντόνοβιτς είναι ένας πάρα πολύ τυχερός άνθρωπος. Υπό τη σκέπη του πατέρα του, διαπρεπούς γιατρού, περνάει ακηλίδωτος τα χρόνια που ακολούθησαν την Οκτωβριανή Επανάσταση μέχρι τον θάνατο του Στάλιν το 1953.

Το αγόρι μιας μακρινής εποχής, με σαλοπέτα και τραγιάσκα, εγκλωβίστηκε σε μια αφίσα με αριθμούς για να προβάλει στα παιδιά του 21ου αιώνα τη μαγεία της ανάγνωσης.

Ως γνωστόν, ούτε ένας κούκος ούτε ένα χελιδόνι φέρνουν την άνοιξη. Απ’ ό,τι φαίνεται ούτε ένα καναρίνι μπορεί να κάνει μυθιστόρημα μια συλλογή πεζών. Ωστόσο, η Κατερίνα Παπαντωνίου χαρακτηρίζει το βιβλίο της μυθιστόρημα σε 22 επεισόδια, βάζοντας ένα καναρίνι να πεταρίζει ανάμεσά τους.

Τέλος καλοκαιριού. Πιθανότατα αρκετοί από εμάς θα αναγκάστηκαν κάποια στιγμή να απαντήσουν στο κατεξοχήν τουριστικό ερώτημα: Do you speak English? Και είναι εξίσου πιθανό οι περισσότεροι να απάντησαν καταφατικά.

Στη Μαρία αρέσει να γράφει. Οταν γράφει ξεχνάει το σώμα, όχι μόνο το δικό της, αλλά και αυτό της δίδυμης αδελφής της, ριζωμένης στον κρόταφό της. Η Μαρία και η Αννα είναι σιαμαίες.

Είναι μερικοί σπουδαίοι τύποι. Τους βλέπω συνήθως έξω από βιβλιοπωλεία και αίθουσες εκδηλώσεων, στο τέλος ενός λογοτεχνικού απογεύματος. Είναι συγγραφείς, εκδότες, κριτικοί, δημοσιογράφοι, μπλόγκερ. Μάλλον θα υπάρχουν και βιβλιόφιλοι.

Μια μέρα ένας άνδρας αποφασίζει να στείλει στον επτάχρονο γιο του, που ζει μακριά του, μια κούτα γεμάτη δώρα. Εδώ αρχίζει και τελειώνει η πλοκή στη νουβέλα του Δημήτρη Τανούδη. Τόσο στην πρώτη όσο και στην τελευταία σελίδα ο αφηγητής παραμένει καθισμένος σε ένα παγκάκι, «τελείως ασάλευτος, ξανά μουδιασμένος».

Μετά έξι χρόνια συγγραφικής απουσίας, ο Κωνσταντίνος Τζαμιώτης επανεμφανίζεται με ένα μεγάλο μυθιστόρημα. Η πλοκή καλύπτει μόλις μία διετία, 2021-2023, ωστόσο στις επτακόσιες δεκαεπτά σελίδες απλώνεται ένα σύνθετο ανάπτυγμα της ελληνικής πραγματικότητας σε βάθος χρόνου.

Οι ιστορίες της Ελενας Μαρούτσου υποφέρουν από ευαισθησίες. Ασφαλώς η ευαισθησία είναι θεμελιακό στοιχείο ενός λογοτεχνικού βλέμματος, αλλά μπορεί να αποβεί καταστροφική για τη λογοτεχνικότητα του κειμένου.