Παναγιώτης Λάμψιας

Η διαγραφή του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου από τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Νίκο Ανδρουλάκη, την ώρα που υποτίθεται ότι ξεκινούσε μια προσπάθεια διεύρυνσης του κόμματος προς κάθε κατεύθυνση, θυμίζει περισσότερο πολιτική κωμωδία παρά σοβαρό σχέδιο ανασυγκρότησης. Οχι μόνον γιατί η διεύρυνση είναι προβληματική όπως εξελίχθηκε και η διαγραφή πολιτικά ανόητη. Κυρίως διότι αποκαλύφθηκε το «βάρος» μιας ηγεσίας […]

Σε περιόδους διεθνούς αναταραχής, ο δημόσιος λόγος αποκαλύπτει συχνά το πραγματικό επίπεδο σοβαρότητας μιας πολιτικής τάξης. Οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, με τη συνεχή κλιμάκωση των πολεμικών συγκρούσεων και το ενδεχόμενο ευρύτερης αποσταθεροποίησης, συνιστούν μια κατάσταση που απαιτεί ψυχραιμία, περίσκεψη και κυρίως αίσθηση ευθύνης. Οταν η περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου μυρίζει μπαρούτι, δεν υπάρχει περιθώριο […]

Η εικόνα ενός εκλεγμένου υπουργού που εισέρχεται σε δημόσιο νοσοκομείο και αντιμετωπίζει ύβρεις, προπηλακισμούς και απόπειρες παρεμπόδισης της επίσκεψής του δεν είναι απλώς ένα στιγμιότυπο πολιτικής έντασης. Είναι μια αχρείαστη δοκιμασία για την ποιότητα της ίδιας της δημοκρατίας από περιφερόμενους ακτιβιστές της συμφοράς. Οι επιθέσεις που δέχεται ο Αδωνις Γεωργιάδης κατά τις επισκέψεις του σε […]

Η πρόσφατη συνέντευξη του Γιάννη Στουρνάρα δεν ήταν μία ακόμη τεχνοκρατική παρέμβαση, αλλά μια υπενθύμιση ενοχλητική για όσους θα προτιμούσαν τη λήθη για το τι πραγματικά διακυβεύθηκε το 2015 και τα χρόνια που ακολούθησαν. Ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος μίλησε για αριθμούς, για ρίσκο, για κόστος και συνέπειες. Για μια περίοδο που η χώρα […]

Από τη συνάντηση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Τούρκο πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν στην τουρκική πρωτεύουσα δεν προέκυψε ούτε το τέλος του κόσμου ούτε επήλθε η διάλυση της χώρας. Τα πράγματα έμειναν σχεδόν ίδια σε πείσμα όσων προηγήθηκαν, όπως άλλωστε σε κάθε επαφή Αθήνας – Αγκυρας. Και αυτή τη φορά είχαμε το γνώριμο σχεδόν τελετουργικό […]

Η συζήτηση για τη συνταγματική αναθεώρηση θα όφειλε, όπως σε κάθε ώριμη δημοκρατία, να αποτελεί στιγμή υψίστης θεσμικής αυτογνωσίας και σοβαρότητας. Να είναι η ώρα που το πολιτικό σύστημα σηκώνει το βλέμμα λίγο ψηλότερα από τον εκλογικό κύκλο, αφήνει στην άκρη τον μικροκομματικό υπολογισμό και αναμετριέται σοβαρά με τις αδυναμίες και τις ανάγκες της χώρας. […]

Η Ευρώπη έχει μια παράξενη ροπή, καθώς αισθάνεται, και είναι, μεγάλη αλλά συμπεριφέρεται σαν μικρή. Ενώ διαθέτει ισχύ, πόρους, θεσμούς, αγορά-γίγαντα και στρατηγική γεωγραφία, αντιδρά σαν φοβισμένος συγγενής που δεν θέλει να… χαλάσει το τραπέζι. Ειδικά τώρα με τον Ντόναλντ Τραμπ να εκτοξεύει διαρκώς τη γνωστή ρητορική με προσβολές, απαξίωση, απειλές και συναλλαγή μέχρι… αηδίας. […]

Το επικείμενο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ θα έπρεπε να αποτελεί μια ευκαιρία πολιτικής επανεκκίνησης για το άλλοτε κραταιό κόμμα που κυβέρνησε επί μακρόν τον τόπο. Είναι μια στιγμή αναστοχασμού, επανατοποθέτησης και καθαρών απαντήσεων στο ερώτημα γιατί το κόμμα που στάθηκε όρθιο σε δραματικές εποχές αδυνατεί –παρά τις αντικειμενικά ευνοϊκές συνθήκες– να μετατραπεί και πάλι σε αξιόπιστο […]

Παρακολουθώντας τις διεργασίες γύρω από το υπό διαμόρφωση «κόμμα Καρυστιανού», δύσκολα μπορεί κανείς να αγνοήσει μια γνώριμη αλλά άκρως ανησυχητική δυσοσμία. Είναι το άρωμα του πολιτικού μεσσιανισμού. Εκείνου που αντλεί δύναμη όχι από προγράμματα και θεσμική σοβαρότητα, αλλά από την αγανάκτηση, τη συνωμοσιολογία και τη θρησκοληψία. Ενα υβρίδιο «αγανακτισμένου πολίτη» και τηλεοπτικού κηρύγματος που κινείται […]

Είναι βολικό να βαφτίζουμε κάθε κινητοποίηση «κραυγή αγωνίας» και κάθε μπλόκο «ύστατη λύση». Στο αγροτικό ζήτημα, όμως, αυτή η ευκολία έχει μετατραπεί σε θεσμική υποκρισία. Γιατί αυτό που εξελίσσεται εδώ και χρόνια δεν είναι απλώς διεκδίκηση. Είναι ένας ωμός εκβιασμός προς την κοινωνία με την ανοχή –αν όχι τη συνενοχή– ενός πολιτικού συστήματος που προτιμά […]

Υπάρχει ένα σημείο όπου η πολιτική αντιπαράθεση παύει να είναι σκληρή και μετατρέπεται σε τοξική. Εκεί όπου η κριτική δεν αφορά πράξεις και ιδέες, αλλά πρόσωπα, συγγενείς, οικογένειες, παιδιά. Εκεί ακριβώς έχει επιλέξει να στρατοπεδεύσει η κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου, μετατρέποντας τη Βουλή από χώρο θεσμικού διαλόγου σε προσωπικό της βήμα ηθικής καταγγελίας και πολιτικής επιθετικότητας […]

Η εικόνα των Κώστα Καραμανλή, Ευάγγελου Βενιζέλου και Αντώνη Σαμαρά να συνυπάρχουν σε εκδήλωση περί θεσμών θα μπορούσε να αξιολογηθεί ως συμβολή στη συλλογική δημοκρατική αυτογνωσία. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι η χώρα έγινε Σουηδία. Ομως το πραγματικό σκηνικό υπήρξε μάλλον αποκαλυπτικό, καθώς οι οικοδεσπότες και μεγάλο μέρος του ακροατηρίου είχαν περάσει χρόνια ολόκληρα […]