Όλγα Σελλά

Ξεκίνησε δυναμικά. Και το πιστό κοινό του Φεστιβάλ Αθηνών και της Πειραιώς 260 είχε αρχίσει από τον Μάιο να κάνει τους σχεδιασμούς του, να καταρτίζει το προσωπικό του πρόγραμμα θέασης. 

Ένα πολύ μεγάλο μέρος του σημερινού πληθυσμού της Αθήνας είναι απόγονοι, δεύτερης ή τρίτης γενιάς, όλων εκείνων που άφησαν την ελληνική επαρχία αμέσως μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Εμφύλιο και ήρθαν στην Αθήνα για να γλιτώσουν από πολλά και για να φτιάξουν πολλά.

Κάθομαι στο τραπέζι και τρώω. Εκεί μετριέται ο άνθρωπος με τη μοναξιά, εκεί που στρώνεις το τραπέζι για έναν.

«Είδα με άλλο μάτι την αρχαία τραγωδία», μου έλεγε την περασμένη Τρίτη, στο ξενοδοχείο «Αβατον» στα όρια Επιδαύρου-Λυγουριού, η ταλαντούχα σκηνοθέτις Σύλβια Λιούλιου, που σήμερα παρουσιάζει, στο Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου, την τραγωδία «Αίας» του Σοφοκλή. 

Δεν ξέρω αν είναι επειδή έχουμε τόσο ανάγκη να χαρούμε αυτό το διάστημα, πάντως η πληροφορία που ήρθε χθες στο κινητό μου (ότι, δηλαδή, η παράσταση «Εκκλησιάζουσες» του Εθνικού Θεάτρου για το Σάββατο 1 Αυγούστου αγγίζει το sold out) μόνο χαρά μπορούσε να δώσει. 

Η «Νέκυια» από το μαγικό Θέατρο Νο συνεπήρε το κοινό της Επιδαύρου, το οποίο αποθέωσε την παράσταση.

 Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός μιλάει για την εμπειρία του από το ιστορικό θέατρο Νο και το έργο που βασίζεται σε ραψωδία της «Οδύσσειας».

Δεύτερη παράσταση στην Επίδαυρο, οι «Εκκλησιάζουσες» του Γιάννη Μπέζου.

Το πρωινό του Σαββάτου ήταν διαφορετικό στο αρχαίο θέατρο Επιδαύρου. Κι αυτό γιατί υπήρχε μια ξεχωριστή πρόταση από το θέατρο Νο της Ιαπωνίας.

Ο πολιτισμός προσπαθεί, για άλλη μια φορά, να σταθεί στα πόδια του στην εποχή των capital controls. Και διάφοροι φορείς, κυρίως κρατικοί, αλλά και ιδιωτικοί, επιλέγουν μια πολιτική που θα βγάλει τον κόσμο από τα σπίτια του, μειώνοντας με διάφορους τρόπους το κόστος της εξόδου.

«Αντίο» στον μοναδικό ζωγράφο, συγγραφέα και στιχουργό.

Η ​​αλήθεια είναι ότι έχουμε πάθει overdose με κάποια από τα πρόσωπα της επικαιρότητας των τελευταίων εβδομάδων.