Νίκος Φιλιππίδης

Το ευρωπαϊκό ομόλογο που προτείνει ο Μπλανσάρ θα ενίσχυε τη στρατηγική αυτονομία της Ευρωζώνης στο χρηματοπιστωτικό πεδίο.

Ο άκρατος προστατευτισμός επιστρέφει. Οχι μόνον στις Ηνωμένες Πολιτείες. Επιστρέφει παντού, με διαφορετικές δικαιολογίες.

Ολες οι ενδείξεις συνηγορούν ότι το 2025 θα διατηρηθεί ο ήπιος ρυθμός ανάπτυξης πλησίον του 2%.

Η αγορά κερδίζει από τους εργαζόμενους συνταξιούχους, αλλά το ασφαλιστικό χάνει από τη συνταξιοδότησή τους.

Οι τιμές των μετάλλων καταγράφουν αλλεπάλληλα ρεκόρ εν μέσω φόβων για ελλείψεις και εμπορικούς πολέμους.

Συνεχίζουμε να καλλιεργούμε βαμβάκι, το οποίο χρειάζεται άπειρο νερό που δεν υπάρχει, ενώ έχει χαμηλή τιμή και απόδοση.

Η επιλογή καλλιέργειας ήταν και παραμένει ελεύθερη ή σχεδόν ελεύθερη, και όποιος κάνει τις επιλογές παίρνει και το ρίσκο.

Τυχόν βίαιη αποπομπή του Τζερόμ Πάουελ θα προκαλούσε μια επικών διαστάσεων οικονομική κρίση.

Η Ε.Ε. μπορεί να έχει πολλά προβλήματα, αλλά δεν είναι πλέον αουτσάιντερ. Διστακτικά και αργά μεν, αλλά αλλάζει.

Από τα «ορόσημα» του Ταμείου Ανάκαμψης μένουν ακόμη 212 που πρέπει να υλοποιηθούν σε λιγότερο από 12 μήνες.

Μήπως όμως ήρθε η ώρα να αλλάξει η κατανομή του συνόλου των περίπου 2 δισ. άμεσων επιδοτήσεων, υπέρ αυτών που πραγματικά παράγουν;

Εδώ και χρόνια λειτουργούμε σιδηροδρομικές και αεροπορικές μεταφορές με συστήματα και λογικές μιας άλλης εποχής.