Νίκος Φιλιππίδης

Θυμάστε τις πισίνες; Στην περίοδο των μνημονίων οι κυβερνήσεις κυνηγούσαν «τους πλούσιους». Μέχρι δορυφόρους είχαν επιστρατεύσει για να βρουν ποιος έχει υδατοδεξαμενή. Ηταν η εποχή που χρειαζόμασταν λεφτά. Και έπρεπε να δείξουν ότι «οι έχοντες και κατέχοντες» θα πληρώσουν. Ετσι, η πισίνα έγινε σύμβολο. Οχι πολυτέλειας. Οχι ευμάρειας.

Ο αγρότης βλέπει το προϊόν του να υποτιμάται, τις επιδοτήσεις να εξαφανίζονται και το κόστος να εκτοξεύεται.

Η αντιπολίτευση προσπαθεί να πείσει με υπερβολές, με προτάσεις εκτός κοινοτικού και δημοσιονομικού πλαισίου.

Η απότομη μείωση του πληθωρισμού δείχνει ότι η παρατεταμένη ακρίβεια μπορεί να έχει αρχίσει να περιορίζει τη ζήτηση.

Η καθοριστική παρέμβαση του κράτους «πουλάει» σε κάποια ακροατήρια. Δεν φαίνεται, ωστόσο, να λύνει πάντα τα προβλήματα.

Δεν είναι ότι δεν θα έρθει η αλλαγή. Είναι ότι θα μας βρει αργοπορημένους και απροετοίμαστους.

Η Ελλάδα το 2025 ζει μια τουριστική χρονιά-ρεκόρ. Το εμπεδώσαμε με τα πρόσφατα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος για το επτάμηνο του έτους. Τα έσοδα από ξένους επισκέπτες αυξάνονται με ρυθμό διψήφιο. Περίπου επιπλέον 1,3 δισ. ευρώ μπήκε στην οικονομία μας από ξένους τουρίστες μέχρι τα τέλη Ιουλίου.

Ενας όμιλος, ένα μεγάλο δάνειο, ισχυρές εγγυήσεις, λιγότερη γραφειοκρατία, μικρότερη ανάγκη για στελέχωση.

Επηρεάζουν δυσανάλογα τις προσδοκίες για τον πληθωρισμό και διαμορφώνουν την ψυχολογία σε σχέση με το κόστος ζωής.

Η πραγματική μάχη κατά της ακρίβειας κερδίζεται με περισσότερη παραγωγή, ανταγωνισμό και επενδύσεις.

Οπως το κεφάλαιο κινείται χωρίς σύνορα, έτσι και η φορολογία του απαιτεί διεθνή συντονισμό, ώστε οι έχοντες να μη βρίσκουν «ασφαλές λιμάνι» για να κρύψουν τον πλούτο τους.

Η Ελλάδα, μετά την ανάκτηση της επενδυτικής βαθμίδας από όλους τους οίκους, έχει αφήσει σε δεύτερη μοίρα επιπλέον αναβαθμίσεις.