Μπάμπης Παπαδημητρίου

Η έγκριση του νεομνημονιακού προϋπολογισμού για το 2019 είναι ακόμη ένα καρφί στο κιβούρι της οικονομίας και της λογικής. Ας υποθέσουμε ότι η πρόβλεψη που γίνεται για την άνοδο της οικονομίας επιβεβαιωθεί και το εθνικό εισόδημα (ΑΕΠ) φτάσει τα 192,7 δισεκατομμύρια ευρώ, σε τρέχουσες τιμές, δηλαδή μαζί με τον πληθωρισμό. 

Ρεκόρ δεκαετίας σημείωσε, το 2017, ο ρυθμός αύξησης (2,4%) του ΑΕΠ της Ευρωζώνης. Η βελτίωση ξεκίνησε το 2013. Μετά μια «έκρηξη» των επενδύσεων στο δεύτερο μισό του 2015, η Ζώνη έζησε μία από τις καλύτερες τριετίες του ευρωνομίσματος.

Δεν είναι ευχάριστο να το ακούει κανείς, αλλά είναι απαραίτητο να μη το ξεχνάμε. Αντιγράφω ένα κεντρικό από τα (πολλά) συνταρακτικά συμπεράσματα της μελέτης που έκανε η ομάδα του Μάνου Ματσαγγάνη για τη διαΝΕΟσις, όπως παρουσιάστηκε στη σελ. 3 του χθεσινού φύλλου της «Κ» σχετικά με τις εισοδηματικές ανατροπές που προξένησε το πρώτο κύμα της μεγάλης ελληνικής κρίσης στην περίοδο 2009-2014.

Ανέδειξα στο κυριακάτικο σημείωμά μου τη συνεχή άνοδο στις αποδόσεις του ελληνικού ομολόγου δεκαετίας μέχρι το 4,6%. Το ποσοστό αυτό είναι όμοιο, παρατήρησα, με εκείνο που πληρώσαμε το 2007, όταν φάνηκε ότι κάτι δεν πάει καλά με τις δυτικές (και όχι μόνον) οικονομίες και ουδείς το πρόσεξε. 

Συμβαίνουν κάτι εκπληκτικές συμπτώσεις στη ζωή. Πίσω από το σύμβολο «GGGB» βρίσκονται τα αρχικά των αγορών για τα ομόλογα που εκδίδει το ελληνικό Δημόσιο. Τις τελευταίες μέρες, τα ομόλογά «μας» δεν πάνε καθόλου καλά και δεν φταίει η Ιταλία, αλλά αυτό θα το δούμε αμέσως μετά. 

Είναι αποκαρδιωτικό να θεωρείται εξίσου «φυσιολογικό» αυτό που συμβαίνει σήμερα με τα δημοσιονομικά πράγματα με εκείνο που συνέβαινε πριν από την κρίση. 

​Η κατάρρευση του κράτους δεν οφείλεται στην κρίση και στις μνημονιακές περικοπές, μόνον. Το κτίριο της περιφερειακής διεύθυνσης κεντρικής Αθήνας του ΕΟΠΥΥ, που εξυπηρετεί δεκάδες χιλιάδες ασφαλισμένους βρίσκεται στο 96 της οδού Αχαρνών. 

Συνεχίζω σήμερα στο θέμα των συντάξεων και είναι ευκαιρία να διευκρινίσουμε τη δήθεν αναδρομικότητα των βουλευτικών αμοιβών.

Αναφέρθηκα πρόσφατα (και ευχαριστώ για τα σχόλιά σας…) στο σκεπτικό που στηρίζει την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας για τα «αναδρομικά» («Κ», 6.11.2018).

Μπορεί να αντέξει ο κ. Τσίπρας δώδεκα μήνες ακόμη, όπως «απείλησε»; Δύσκολο! Ο ρυθμός με τον οποίο προωθεί νομοθετήματα (με στυλ που θα εθαύμαζε ο πιστός Γκρούεζας), δείχνει πάντως ότι θέλει να είναι έτοιμος ακόμη και για τον χειμώνα που έρχεται. Σίγουρα πάντως για τον Μάιο, ώστε να έχει προλάβει ο μηχανισμός τις αυξήσεις στο κατώτατο μεροκάματο, την προκήρυξη θέσεων για το Δημόσιο και μια «γενναία» ρύθμιση του σκοπιανού ζητήματος για το «ηγετικό προφίλ».

Παρακολουθούνται –από όσους αναρωτιούνται «μέχρι πού μπορεί να φτάσει…»– οι καθημερινές (πλέον) κινήσεις και πρωτοβουλίες διά των οποίων προετοιμάζει την εκλογική του καμπάνια ο πρωθυπουργός.

Να διευκρινίσουμε ορισμένα θέματα για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις μεταξύ μας. Οι περικοπές που έγιναν στις συντάξεις, τόσο στα πρώτα χρόνια της κρίσης (πριν από το 2012), όσο και στη δεύτερη φάση (μετά το 2012), αδικαιολογήτως επιβάρυναν υπέρμετρα όσους θεωρήθηκαν ότι είναι τα «ρετιρέ».