Μαριαλένα Σπυροπούλου

Η ποίηση συνεχίζει να γράφεται, οι νέοι δημιουργοί να παραδίδουν άξια έργα ενός Ελύτη, ενός Εμπειρίκου, ενός Σεφέρη. Με άλλα ονοματεπώνυμα, με άλλες διαδρομές, εξίσου πάλλοντα και σημαντικά, κατά την ταπεινή μου γνώμη. Ο Γιάννης Δούκας καταθέτει στο κοινό το τελευταίο του βιβλίο «Η θήβα μέμφις» από τις εκδόσεις Πόλις και η «Κ» συνομίλησε μαζί του.

Πριν από λίγους μήνες κυκλοφόρησε στα ελληνικά η νουβέλα της Λου Αντρέας Σαλομέ, από τις εκδόσεις Σόκολη, με τίτλο «Φένιτσκα». Α

Εχουν ξεκινήσει περίπου δεκαπέντε ημέρες τα σχολεία. Υστερα από μια δύσκολη προηγούμενη άνοιξη, εν μέσω καραντίνας, που τα παιδιά αναγκάστηκαν βιαίως να αποκοπούν από το φυσικό τους περιβάλλον, με τεράστιες ψυχικές και εκπαιδευτικές συνέπειες. Ιδίως τα παιδιά του δημοτικού υπέστησαν ένα μεγάλο σοκ.

Ο ψυχαναλυτής Μάσιμο Ρεκαλκάτι, γνωστός πλέον στη χώρα μας μέσα από τα βιβλία του, έχει κατορθώσει κάτι αξιοζήλευτο.

Η επικαιρότητα είναι συχνά η αφορμή. Το περιστατικό της εξαφάνισης της 10χρονης στη Θεσσαλονίκη στα μέσα του Ιουνίου μάς έδωσε την ευκαιρία να σκεφτούμε πάλι τι συμβαίνει γύρω από το δύσκολο θέμα της παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης.

«Μαμά, δεν θέλω να τελειώσει αυτό το καλοκαίρι. Αν ήταν δυνατό, να το δέσω, να μείνει για πάντα εδώ». Την ίδια στιγμή που άκουγα αυτή τη φράση από την κόρη μου, σκεφτόμουν ότι για πολλούς αυτό το καλοκαίρι θα έπρεπε να σβηστεί από τη μνήμη, τόσο δύσκολο, ανάποδο, απειλητικό που ήταν. Κανείς δεν θέλει να ζει σε χρόνους δύσκολους, μεγαλώνοντας συνειδητοποιούμε όμως ότι δεν έχουμε δυνατότητα επιλογής.

Οταν είμαι σε περιοδεία η καθημερινότητά μου διαφέρει, γίνεται συναρπαστικά ξενέρωτη. Ξεκινάω τη μέρα μου πάντα με ένα «γερό πρωινό» σε ένα από τα ξενοδοχεία όπου διαμένουμε. Πηγαίνω συνήθως κοντά στη λήξη του ώστε να κοιμηθώ λίγο παραπάνω. Φτιάχνω γρήγορα τα πράγματά μου κι έτοιμος για την επόμενη στάση…

Δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει ότι αυτή η χρονιά είναι μια δύσκολη χρονιά. Για όλους συνολικά, αλλά και πιο ειδικά για τους ανθρώπους που παράγουν πολιτισμό, για τον επιπλέον λόγο ότι «πάγωσαν» σχεδόν όλες οι δραστηριότητες ή όταν εδόθη το πράσινο φως ήταν ήδη αργά για τη φετινή καλοκαιρινή σεζόν.

Πυρ, γυνή και θάλασσα. Οταν το άκουγα μικρή από τη γιαγιά μου, τη ρωτούσα «μα πώς το λες αυτό; Αφού είσαι γυναίκα». Σιωπηλά απαντούσε «ξέρω τι λέω».

Περπατάς μέσα στη θάλασσα και χαϊδεύεις τις πτυχώσεις του νερού. Λυγίζεις, αφήνεσαι να βυθιστείς σε πρόσθια και ύπτια θέση. Κλείνεις τα μάτια. Η θάλασσα δεν είναι μόνον a state of mind, όπως πολύς ντόρος έγινε, είναι κυρίως a state of being. Δεν υπάρχει τρόπος να μιλήσεις για τη θάλασσα και να μην αγγίξεις χιλιοειπωμένες αφηγήσεις.

Είναι ακόμα ζωντανή στη μνήμη μου η συνάντηση που είχα πριν από μερικά χρόνια με την Αννίτα Παναρέτου. Βρισκόταν ακόμη στο στάδιο της αναζήτησης των ιστορικών πηγών, για ένα βιβλίο που μου φαινόταν από τότε δύσκολο και επίπονο. 

Μια τεράστια φωτογραφία του Μισέλ Ουελμπέκ κοσμούσε την περυσινή έκθεση βιβλίου του Παρισιού, στο περίπτερο του εκδοτικού οίκου Flammarion.