Μαριαλένα Σπυροπούλου

Θυμάμαι ακόμα με λεπτομέρειες, καλύτερα και από σημαντικά θεωρητικά βιβλία, πριν από αρκετά χρόνια που είχε κυκλοφορήσει ένα κόμικ στα ελληνικά για την εφηβική σχιζοφρένεια, μια δύσκολη και απειλητική νόσο που και μόνο στο άκουσμά της προκαλούνται αισθήματα τρόμου.

Δεν είμαι πρωινός τύπος, το αναβάλλω όσο μπορώ. Το φως απ’ τις γρίλιες κόβει σε φέτες το δωμάτιο, οι ήχοι της μέρας πληθαίνουν κι εγώ στριφογυρίζω καμιά δεκαριά φορές στα σεντόνια, πριν σηκωθώ για τα δέοντα. Τρώω τοστ χαζεύοντας στο κινητό τις πρώτες ειδήσεις, δημόσιες, ιδιωτικές και την ενδιάμεση γκρίζα ζώνη.

Το 1812 ο Μπετόβεν έγραφε στην ερωμένη του: «Αγγελέ μου, είσαι το παν μου, όλος μου ο εαυτός». Πιο πριν ο Ρωμαίος αναφωνεί: «Αγάπησε η καρδιά μου ώς τώρα;». Η λογοτεχνία βρίθει από ήρωες και ηρωίδες που βασανίζονται από τον έρωτα. Μαντάμ Μποβαρί, Εμα, Ελινορ, μέχρι την πρόσφατη Κάρι Μπράντσο, ο έρωτας αποτελεί πηγή δυστυχίας αλλά και ελπίδας τούτου του κόσμου.

«Πάμε να δούμε τα “Ψυχρά και Ανάποδα ΙΙ”, σε παρακαλώ. Πάμε;». Αυτή η φράση θα ήταν αναμενόμενο να ειπωθεί από την κόρη μου προς εμένα. Εγώ όμως ήμουν αυτή που αναζητούσε παρέα. Τελικά μου έκανε τη χάρη και με συνόδευσε.

Σε λένε Λούσυ Μπάρτον. Είσαι μια νέα γυναίκα με δύο μικρά κοριτσάκια και νοσηλεύεσαι. Ο άνδρας σου δεν σε επισκέπτεται. Στέλνει ένα γράμμα όμως στη μητέρα σου. Και έρχεται εκείνη. Κάθεται μερικές μέρες και νύχτες στην άκρη του κρεβατιού σου.

Ο ζωγράφος Μάκης Θεοφυλακτόπουλος μιλάει στην «Κ» για τη νέα του έκθεση, τους μαρκαδόρους και τα σκασιαρχεία.

Το ξυπνητήρι είναι πάντα ρυθμισμένο να χτυπήσει αυτή την ώρα. Δεν ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που δυσανασχετούν με το ξυπνητήρι. Μου αρέσει το πρωινό ξύπνημα. Το επιδιώκω πια. Μου αρέσει να απολαμβάνω την ημέρα. Oχι ότι δεν απολαμβάνω την νύχτα. Με ευχαριστεί πολύ.

«Οταν με πάρει πλέον ο ύπνος, τα όνειρά μου, έντονα και ζωντανά, με φέρνουν αντιμέτωπη με τις ανησυχίες μου».

O Ιταλός συγγραφέας Φάμπιο Στάσι μετά την επιτυχημένη του «Χαμένη αναγνώστρια» επιστρέφει στα γνώριμα εδάφη της αγάπης για τη λογοτεχνία ως μέσο για θεραπεία. Το βιβλίο του «Κάθε σύμπτωση έχει ψυχή», που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ικαρος, περιγράφει την προσπάθεια ενός βιβλιοθεραπευτή μέσα στα αχαρτογράφητα νερά της παγκόσμιας λογοτεχνίας για να φέρει κοντά ανθρώπους, απαντήσεις σε ψυχικά ζητήματα και λίγη περισσότερη αλήθεια σε τούτο τον μοναχικό κόσμο. Η «Κ» αναζήτησε τον συγγραφέα στο ταξίδι του.

Θυμάμαι πριν από αρκετά χρόνια σε ένα συνέδριο ψυχοσωματικής την περίπτωση μιας καρκινοπαθούς που συνειδητοποιούσε ότι ο καρκίνος έδωσε έναν σκοπό στη ζωή της. Ο Σάββας Σαββόπουλος, ψυχίατρος και ψυχαναλυτής, έφερνε και τότε στην επιφάνεια αυτό το κλινικό υλικό. Το ξαναθυμήθηκα διαβάζοντας το βιβλίο του (εκδόσεις Αρμός) «Επτά παραμύθια ζωής.

Ο Ισπανός σκηνοθέτης Πέδρο Αλμοδόβαρ υπογράφει την αυτοβιογραφική του ταινία «Πόνος και δόξα» που προβάλλεται στους κινηματογράφους. Σκέφτομαι συνεχώς δύο σκηνές στην ταινία του. Στην πρώτη ο ήρωας, που τον υποδύεται ο Αντόνιο Μπαντέρας, βάζει πάνω στο τραπέζι τα άπειρα χάπια που πρέπει να πάρει για να βοηθήσει τους χρόνιους πόνους του.

Η Λουκία Δέρβη μιλάει στην «Κ» για τους ήρωες και τα ερεθίσματα του νέου της βιβλίου «Θέα Ακρόπολη».