Μαργαρίτα Πουρνάρα

Η σκηνή πρέπει να ήταν σχεδόν κωμική. Τη θυμήθηκε ο Δημήτρης Δασκαλόπουλος παρουσιάζοντας μαζί με τη σύντροφό του, Ειρήνη Πάρη, το βιβλίο «Στοχασμοί του συλλέκτη», που συνυπέγραψαν σε ελληνικά αλλά και αγγλικά στο αμφιθέατρο της Tate Modern στις 10 Οκτωβρίου, μια τυπικά λονδρέζικη μέρα που ο καιρός άλλαξε δυο-τρεις φορές.

Ο διάλογος στο «Reimagine Tourism» της «Κ» για τις προκλήσεις της «βαριάς βιομηχανίας» μας.

Είναι μια παλιά αγγλοσαξονική συνήθεια που επιζεί στο Ηνωμένο Βασίλειο. Οι διανοούμενοι ενδιαφέρονται και για την οικονομία και οι γνώστες της τελευταίας συχνά εντρυφούν σε αντικείμενα που εκφεύγουν του στενού πλαισίου της αγοράς.

Η φωνή της στην άλλη άκρη της γραμμής ακουγόταν γεμάτη ικμάδα. «Μυαλό και σώμα εν ζωή, αν και έχω και μια ηλικία. Νομίζω ότι είναι ο χορός που με έχει κρατήσει τόσο μάχιμη», ήταν οι πρώτες κουβέντες της χορογράφου και καθηγήτριας χορού Μάγιας Σοφού, που έβαζε τις τελευταίες πινελιές σε μια ωραία έκθεση.

Για να καταλάβει κανείς τι προσωπικότητα ήταν η Νουνού Μαρτίνου, αξίζει να γυρίσει τον χρόνο πίσω στο 1964. Ηταν η εποχή που η ελληνική ναυτιλία είχε κυριαρχήσει στις θάλασσες με τα λίμπερτι και τα ονόματα του Λιβανού, του Νιάρχου και του Ωνάση ήταν γραμμένα με χρυσά γράμματα.

«Το θυμάμαι σαν τώρα», λέει η Φαίη Λύχνου, «ψυχή» του Φεστιβάλ Παξών: «Συζητούσαμε με τον Χριστόφορο Παπακαλιάτη πριν από χρόνια και μου είχε πει: Θέλω να κάνω μια ταινία που να έχει ως “φόντο” αυτή τη σημαντική διοργάνωση για το νησί.

Στα πάνω και στα κάτω της ναυτιλίας, στα εύκολα και τα δύσκολα της ζωής, κράτησε το τιμόνι επιχειρήσεων, γάμου και οικογένειας με ήθος και με σθένος.

Ακροβολισμένη σε μια γωνιά της αίθουσας του πρωινού στο Corfu Palace παρατηρούσα τους συνδαιτυμόνες μου στο πρώτο γεύμα της ημέρας.

Στην αρχή ήταν η Mantility, ένα εγχείρημα που πήρε το όνομά του από ένα λογοπαίγνιο, ένα ανορθόδοξο ζευγάρωμα της ελληνικής και της αγγλικής γλώσσας.

Ο αείμνηστος Αγγελος Δεληβορριάς ταυτίστηκε με το Μπενάκη. Εν γνώσει του θυσίασε κάτι σπουδαίο ώστε να επιτευχθούν οι στόχοι…

«Βρε, τραβάτε να κάνετε ρεπορτάζ, μόνο έτσι μαθαίνεται η δουλειά», τον θυμάμαι να μας λέει. Ηταν 1994 στην πρώτη μου δουλειά στον ραδιοφωνικό σταθμό Flash και ο Μπάμπης Αγρολάμπος μοίραζε τα ημερήσια καθήκοντα. Αδύνατος, κοντούλης, νευρικός, ήταν η επιτομή της ευσυνειδησίας.

Σε ένα οδοιπορικό στα Γιάννενα για την «Κ» πριν από μερικούς μήνες πέρασα το κατώφλι του Εβραϊκού Νεκροταφείου της πόλης όπου αναπαύεται από τον Φεβρουάριο του 2023 ο Μωυσής Ελισάφ.