Μαργαρίτα Πουρνάρα

Ηταν το κέντρο της μελισσοκομίας στην Ελλάδα, που έβγαζε όμως και καλό λάδι. Αργότερα κατέφθασε ο τουρισμός –σαν τη Χαλκιδική δεν έχει, άλλωστε– και η Νικήτη, πρωτεύουσα του Δήμου Σιθωνίας, είδε τα πράγματα να αλλάζουν.

Τα σπουδαία αστικά μνημεία είναι χαμαιλέοντες. Αλλάζει η «ψυχοσύνθεσή» τους ανάλογα με το ποιος περνάει το κατώφλι.

Στη ναξιώτικη λαλιά «λιοΐρι» είναι ο ελαιώνας. Πριν ο τουρισμός αλλάξει τον ρουν της ζωής στο νησί, οι ντόπιοι περνούσαν την καθημερινότητά τους στη γη, στα περβόλια, στα λιοΐρια, στις αμασιές, στη σκιά των δένδρων και στη θαλπωρή των μικρών πέτρινων αποθηκών που τους προφύλασσαν από τον άνεμο, τη ζέστη και το κρύο.

Ο ήλιος έδυε γλυκά και φώτιζε τους κίονες στην είσοδο του εμβληματικού Μπενακείου Διδακτηρίου του Κολλεγίου Αθηνών την Τρίτη το απόγευμα.

Το 1977 ο Μίκης Θεοδωράκης συνθέτει τους «Ελληνικούς χορούς», ως μια σουίτα μπαλέτου για σόλο μπουζούκι και ορχήστρα, τους οποίους λίγα χρόνια αργότερα αφιερώνει στον φίλο του Μορίς Μπεζάρ.

Μεγάλωσε δίπλα σε μία ραπτομηχανή. Στο Παρίσι δεν ένιωσε ποτέ εμιγκρές. Αναγνωρίζει τα επιτεύγματα και τα εμπόδια του Μακρόν. Τη δύσκολη στιγμή, είχε μαζί του ένα ελληνικό κείμενο.

Οποιος έχει πάει στον γαλλικό νότο ή στη βρετανική Κορνουάλη, ξέρει από πρώτο χέρι πως ζωγράφοι, κεραμίστες, γλύπτες και συγγραφείς βρήκαν καταφύγιο κοντά στη θάλασσα, ιδρύοντας καλλιτεχνικές κοινότητες.

Από την εκπαίδευση και τον πολιτισμό έως την ιστορία, την αρχαιολογία, την προστασία του περιβάλλοντος και πολλούς ακόμα τομείς, το Ιδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη προσφέρει αδιάκοπα στην πατρίδα εδώ και 30 ολόκληρα χρόνια.

Πέμπτη 11 Σεπτεμβρίου, βραδάκι. Η Αννα Βίσση έκανε πρόβες για τις δύο sold out φιλανθρωπικές συναυλίες της του περασμένου Σαββατοκύριακου για τη στήριξη της ΕΛΠΙΔΑΣ.

Τετάρτη ξημέρωμα. Η ώρα ήταν 6 και στο λιμανάκι των Κουφονησίων δεν υπήρχε ψυχή. Στον ορίζοντα τρεμόπαιζαν τα φωτάκια από τα χωριά της Αμοργού. Σε πρώτο πλάνο, το σκοτεινό σουλούπι της Κέρου που είχε μιαν απόκοσμη αύρα. Ως σήμερα κανείς δεν έχει καταφέρει να λύσει τον αρχαιολογικό γρίφο της. Γιατί οι αρχαίοι Κυκλαδίτες πήγαιναν στο […]

Βαδίζοντας προς την Τεχνόπολη το βράδυ της Τρίτης 2 Σεπτεμβρίου για τη συναυλία της 5ης κατά σειράν Ακρόασης της Μικρής Αρκτου, σκεφτόμουν πόσο συγκινητικό είναι να δει κανείς τον σημερινό ανθό του ελληνικού τραγουδιού στην πρώτη του μεγάλη εμφάνιση.

«La verità è sempre un’ altra. Η αλήθεια είναι πάντα κάποια άλλη». Τι ωραίο και αλληγορικό τίτλο επέλεξε ο γλύπτης Κώστας Βαρώτσος για τη σημαντική έκθεσή του που παρουσίασε στη Βιβλιοθήκη Δημήτρη Ι. Πουρνάρα στην ΕΣΗΕΑ.