Μαργαρίτα Πουρνάρα

Οταν γελάς, περνάς χρόνο με τους θεούς, λέει ένα γιαπωνέζικο ρητό. Τι γίνεται όμως όταν γελάς και ταυτόχρονα βοηθάς σε έναν άγιο σκοπό; Τότε έχεις πάει να δεις τη μοναδική παράσταση του Λάμπρου Φισφή που οργανώνεται σήμερα 18/2 στο Θέατρο Ακροπόλ (Ιπποκράτους 9-11) με τίτλο «Πολύ καλύτερα τώρα».

Μία μία τις απώλειες τις αντιμετωπίζει κανείς. Οταν όμως έρχονται πολλές μαζί, έχει κανείς την αίσθηση πως η χώρα φτωχαίνει με τη φυγή τόσων χαρισματικών ανθρώπων.

Ο Αλέξης Ακριθάκης κατέγραφε σκέψεις σε σημειωματάρια και ημερολόγια. Φράσεις που του έρχονταν (και κολλούσαν στο μυαλό του) με σκίτσα, τα γνωστά τσίκι τσίκι. Συχνά δε, ζωγράφιζε μισό έργο και το άλλο μισό το συμπλήρωνε με λόγια.

Ο αείμνηστος Αγγελος Δεληβορριάς με την ψυχική γενναιοδωρία που τον χαρακτήριζε είχε κάνει μια σοβαρή προσπάθεια ανάδειξης πολιτιστικών θεσμών από την περιφέρεια που έκαναν θαυμάσιο έργο, όπως λ.χ. η Πινακοθήκη Αβέρωφ στο Μέτσοβο.

Στις 6 Νοεμβρίου του 1900 ένα τηλεγράφημα έφτανε στο γραφείο του Σπυρίδωνος Στάη, υπουργό Εκκλησιαστικών Υποθέσεων και Δημόσιας Εκπαιδεύσεως. Αποστολεύς ήταν ένας Συμιακός, καπετάνιος στο επάγγελμα, που ήθελε να τον ενημερώσει για κάτι σημαντικό.

Σε μια εποχή που οι συναλλακτικές σχέσεις κυριαρχούν στις παγκόσμιες γεωπολιτικές εξελίξεις, μια ελληνική εταιρεία διεθνούς κύρους, που κλείνει τα 90 της χρόνια, δίνει στην επέτειο αυτή έναν συμβολισμό ανθρωπιστικό.

Ηταν ένα από τα πλέον φονικά ναυάγια που έγιναν κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στα ελληνικά νερά, και μάλιστα πλάι στις ακτές της Αττικής. Πάνω από 4.000 Ιταλοί αιχμάλωτοι των Γερμανών έχασαν τη ζωή τους με τρόπο τραγικό το 1944, καθώς τους είχαν κλείσει στα αμπάρια.

Πότε ερωτεύεσαι μια γλώσσα; Και τι μορφή παίρνει η έλξη; Για την Κάρεν Βαν Ντάικ που έζησε ως 12χρονο κορίτσι ένα χρόνο στη Μελβούρνη, ήταν τα συνθήματα στους τοίχους κατά της χούντας μ’ ένα ιδιαίτερο αλφάβητο που δεν είχε ξαναδεί.

Σπουδαία πράγματα μπορούν να αρχίσουν από απλές ιδέες. Οπως αυτή της Κάρεν Μαυρίδου που είχε τη δική της διαδρομή στον χώρο του εθελοντισμού και καλή γνώση της φιλανθρωπίας στο εξωτερικό.

Στα 50 του χρόνια έκανε για δεύτερη φορά στη ζωή του το όνειρο κάθε ιστιοπλόου. Πήρε μέρος σε έναν αγώνα διάπλου του Ατλαντικού που ξεκινούσε από τις Καναρίους Νήσους και έφθανε μέχρι τη Γρενάδα της Καραϊβικής.

Είναι το παλαιότερο –με αδιάλειπτη λειτουργία– πνευματικό ίδρυμα του Ελληνισμού. Διότι, όταν η Αναγνωστική Εταιρία Κερκύρας ιδρύθηκε, το 1836, τα Επτάνησα δεν αποτελούσαν τμήμα της επικράτειας.

Οι παλιοί που ήξεραν από υφαντά είχαν μια ωραίαν έκφραση: «τα νήματα αδελφώνουν» όχι μόνο διότι το ένα αποκτά σχέσεις συγγένειας με το άλλο για να φτιάξουν την πλέξη, αλλά και διότι φέρνουν κοντά ανθρώπους και τους δένουν μεταξύ τους. Κάτι τέτοιο θα γίνει και στη Νάξο, ένα νησί που ξέρει να κρατά πολύ καλά […]