Κώστας Καλλίτσης

Κάτι μάλλον ασυνήθιστο (ακόμα και) για τα ελληνικά δεδομένα συμβαίνει εδώ. Απέναντι στα προβλήματα που πολιορκούν τη χώρα μοιάζει να έχει υψωθεί λευκή πετσέτα.

Θα επιλυθεί το στεγαστικό πρόβλημα έτσι; Οχι. Μήπως, τουλάχιστον, έτσι αντιμετωπισθεί η φοροδιαφυγή που ενδημεί στο πεδίο της οικοδομής και της κατοικίας;

Η κυβέρνηση επιδίδεται σε έναν (ιδιάζοντα) πρωταθλητισμό, αυτόν της υποδιαστολής: Πόσα δέκατα της μονάδας αυξάνεται το ΑΕΠ περισσότερο από τα ΑΕΠ άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Υποτίθεται ότι αυτό δείχνει πως η ελληνική οικονομία είναι πιο δυναμική και οι τυχεροί ιθαγενείς αυτού του τόπου απολαμβάνουν τους καρπούς της κυβερνητικής μέριμνας.

Η είδηση ήρθε από τη Νορβηγία, όπου η εθνική διαβούλευση είναι ένας θεσμός που χαίρει εκτίμησης, και κάνει τον γύρο του κόσμου.

Θα επιλέγατε να εργαστείτε αν είχατε την οικονομική δυνατότητα να ζήσετε χωρίς να δουλεύετε; Η ερώτηση τέθηκε σε πρόσφατη έρευνα κοινής γνώμης της qed.

Η δυσπιστία στην ειλικρίνεια της κυβέρνησης είναι κοινό μοτίβο στις δημοσκοπήσεις. Οχι τυχαία.

Η κυβέρνηση δηλώνει περιχαρής ότι θα μειώσει τους φόρους. Ομως αυτό που χρειάζεται δεν είναι η μείωση της φορολογίας, αλλά μια ριζική μεταρρύθμιση του πιο ταξικού φορολογικού συστήματος σε ολόκληρο τον ΟΟΣΑ, που θα προβλέπει μειώσεις αλλά και αυξήσεις φόρων.

Διάχυτη είναι η πεποίθηση ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά. Οι δημοσκοπήσεις σταθερά δείχνουν ότι μόνο 13 στους 100 κρίνουν θετικά την κυβερνητική πολιτική στην οικονομία, μόνο 17 στους 100 το κυβερνητικό έργο στην προστασία των θεσμών, τη διαφάνεια, τη διαφθορά. Ανάλογη είναι η κατάσταση σε όλους σχεδόν τους τομείς.

Τα τύμπανα του δασμολογικού πολέμου δεν φαίνεται να σιγούν σύντομα, οι συγκρούσεις θα έχουν διάρκεια, ήδη προκαλούν ανατροπές.

Είναι συζητήσιμο αν η περασμένη Τετάρτη, 2 Απριλίου, όταν ο Ντ. Τραμπ όρθωσε δασμολογικά τείχη, θα καταγραφεί ως ημέρα απελευθέρωσης ή ημέρα κρίσης – κάτι σαν την 24η Οκτωβρίου 1929, με το κραχ στο χρηματιστήριο που σήμανε τη Μεγάλη Υφεση […]

Η κυβέρνηση δείχνει ότι αδημονεί να εκμεταλλευθεί τη ρήτρα διαφυγής για τις αμυντικές δαπάνες για να κάνει παροχές καθ’ οδόν προς τις εκλογές. Η σύνεση, ισχυρίζομαι, επιτάσσει το αντίθετο: Να μη γίνει χρήση της ρήτρας, η κυβέρνηση να δηλώσει ότι παραιτείται από αυτή την ευχέρεια.

Σε προηγούμενες εποχές, ακόμα και πριν από λίγα χρόνια, αν σημειώνονταν σοβαρές αναταράξεις στο ευρωπαϊκό και διεθνές πεδίο και κοινωνικές αντιδράσεις και έλλειψη εμπιστοσύνης στο πολιτικό σύστημα σαν αυτές των ημερών, οι ελληνικές αγορές και ειδικά η κεφαλαιαγορά θα περνούσαν κρίση ή, πάντως, θα ήταν βαριά αναστατωμένες […]