Κώστας Ιορδανίδης

Εχουν οι πάντες εξοικειωθεί με την αντιπαράθεση των Ευρωπαίων ηγετών και του προέδρου της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Υπάρχουν οι υπερβασίες του κ. Ερντογάν, σε πλείστα θέματα, που αντιστρατεύονται τις «ευρωπαϊκές αρχές».

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι το ευρωπαϊκό σύστημα απλούστατα εμωράνθη ή ότι εν πάση περιπτώσει κινείται προς την κατεύθυνση αυτή.

Η παρουσία του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Μάικ Πομπέο, στη χθεσινή τριμερή συνάντηση Ελλάδος, Κύπρου, Ισραήλ, προσέδωσε ασφαλώς σημαντική βαρύτητα στο εγχείρημα εδραιώσεως της ασφαλείας στην Ανατολική Μεσόγειο, από το οποίο πρακτικώς έχει αποκλεισθεί η Τουρκία. 

Πάγιος στόχος της εξωτερικής πολιτικής του Ηνωμένου Βασιλείου στα χρόνια της αυτοκρατορικής ακμής, αλλά και αργότερα, ήταν να αποκλείσει την ανάδειξη μιας κυριάρχου δυνάμεως στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Η στήριξη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έναντι των επεκτατικών επιβουλών της τσαρικής Ρωσίας προς τον Νότο είχε προηγηθεί.

Η μείζων και ανεπανόρθωτη απώλεια που υπέστη –μέχρις στιγμής– το Ηνωμένο Βασίλειο είναι ότι το Συντηρητικό Κόμμα προσμετράει πλέον τον βίο του. Το σπέρμα του διχασμού εισήγαγε και καλλιέργησε η Μάργκαρετ Θάτσερ, αλλά η βόμβα αναμένεται να σκάσει στα χέρια της σημερινής πρωθυπουργού Τερέζα Μέι.

Εδώ και μία δεκαετία το ευρωπαϊκό σύστημα ευρίσκεται αντιμέτωπο με ένα φαινόμενο που θεωρούσε ότι ανήκε οριστικά στο παρελθόν – τη ριζοσπαστικοποίηση της Δεξιάς και της Αριστεράς. Αυτή η αμφίπλευρη απειλή έχει αποδιοργανώσει το κατεστημένο, που ενεργεί σπασμωδικά και ενίοτε ασυνάρτητα.

Η «Ευρωπαϊκή Αναγέννηση» αναμενόταν να αρχίσει με την κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων, ευθύς μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, το 1989. 

Οι εκσυγχρονιστές είναι το «άλας της πολιτικής». Αν και αριθμητικώς εκπροσωπούν ένα μικρό ποσοστό, που διαχέεται σε όλα τα κόμματα –εκτός βεβαίως της Χρυσής Αυγής και του ΚΚΕ–, ασκούν ιδιαίτερη γοητεία στους ηγέτες, κυρίως των πολυσυλλεκτικών κομμάτων – της Κεντροδεξιάς και της Κεντροαριστεράς αντιστοίχως.

Ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής είναι να διατυπώνει «ανησυχίες» επί παντός του επιστητού, ιδιαιτέρως δε για την πορεία της οικονομίας στις χώρες-μέλη της Ενώσεως και ειδικότερα της Ευρωζώνης. 

Η ​​παρούσα κυβέρνηση φρονεί ότι –κατόπιν «επιτυχών ενεργειών» της– η Ελλάς πορεύεται στη λεωφόρο της προόδου και αποκαταστάσεως του μεγαλείου της. Κατά συνθήκην αποκαλείται πρόοδος η διασπάθιση του όποιου πλούτου – μικρού ή μεγάλου, αδιάφορο.

Η αποχώρηση ένδεκα βουλευτών –οκτώ από το Εργατικό Κόμμα και τριών από το Συντηρητικό– στη Μεγάλη Βρετανία ήταν μια δυσάρεστη εξέλιξη για τις ηγεσίες των δύο κομμάτων εξουσίας, σε μία από τις κρισιμότερες στιγμές στην πρόσφατη πολιτική ιστορία αυτής της χώρας.

Το ανυπόγραφο άρθρο του Γεωργίου Βλάχου υπό τον τίτλο «Οίκαδε» χαρακτηρίσθηκε από τους Βενιζελικούς «προδοτικό», διότι εκλόνισε, κατά την άποψή τους, το ηθικό του ελληνικού στρατού στη Μικρά Ασία και ήταν αιτία της ατάκτου υποχωρήσεως και συντριβής του.