Κώστας Ιορδανίδης

Η συμφωνία Ελλάδος και Ιταλίας, που υπεγράφη στην Αθήνα και βάσει της οποίας –έπειτα από σαράντα τρία έτη– καθορίζονται οι Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες των δύο κρατών, στο Ιόνιο, ήταν μία επιτυχία της εξωτερικής μας πολιτικής, σε μια περίοδο αυξήσεως των πιέσεων και προκλήσεων της τουρκικής πλευράς.

Δεν άλλαξε η φύση του ανθρώπου με τον εγκλεισμό λόγω του κορωνοϊού και δεν θα έπρεπε να εκπλήσσει το γεγονός ότι η άρση των αυστηρότατων απαγορεύσεων οδήγησε στις παραλίες και στα μπαρ το πλήθος, με τις κατάφωρες παραβιάσεις κάθε κανόνα υγιεινής.

Ο εορτασμός των διακοσίων χρόνων από την έναρξη της Επαναστάσεως του 1821 έχει αρχίσει να δημιουργεί οξύτατες εντάσεις. Αλλά προς τι η έκπληξη, αφού διαρκούντος του απελευθερωτικού αγώνα, παράλληλα διεξάγονταν εμφύλιες συγκρούσεις.

Φαινόμενα ακραίας βίας και αιματηρές συγκρούσεις μεταξύ πολιτών και των δυνάμεων δημοσίας τάξεως, όπως αυτά που εκδηλώνονται αυτές τις ημέρες στις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι δηλωτικά πολιτικής δυσλειτουργίας σε μια κοινωνία. Και είναι σαφές ότι οι ΗΠΑ πολιτικά νοσούν.

Απέκλεισε με τρόπο κατηγορηματικό εκ νέου ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης το ενδεχόμενο προκηρύξεως πρόωρων εκλογών.

Στα χρόνια της οθωμανικής κυριαρχίας οι Ελληνες ανέμεναν το «ξανθό γένος» που θα έσπευδε προς απελευθέρωσή μας. Κάποιοι βεβαίως αναμένουν ότι η Ε.Ε. θα παίξει τον ρόλο που δεν έπαιξε στο παρελθόν η τσαρική Ρωσία και ότι θα παρέμβει αποφασιστικά υπέρ των θέσεών μας.

Ο αφορισμός ως έσχατη ποινή έχει περιεχόμενο και νόημα, όταν ο εκβαλλόμενος από το σώμα των πιστών είναι ενεργό μέλος της Εκκλησίας και συνεπώς βιώνει τις τραγικές συνέπειες αποκοπής του από το σώμα του Χριστού.

Από τον περίπου απόλυτο εγκλεισμό δύο μηνών, περάσαμε αιφνιδίως στην έξοδο. Ετσι, από τη μια στιγμή στην άλλη. Επί οκτώ εβδομάδες βομβαρδιστήκαμε οι Ελληνες πολίτες από προειδοποιήσεις των εγκυρότερων επιδημιολόγων για τον θανάσιμο κίνδυνο που ελλοχεύει εκτός θυρών.

Η επιστροφή στην «καθημερινότητα», που οι πάντες επαγγέλλονται, μάλλον δεν πρόκειται να επιτευχθεί, διότι απλούστατα αυτό που αναδύεται μετά την πανδημία είναι μια νέα πραγματικότητα, τα βασικά χαρακτηριστικά της οποίας παραμένουν ασαφή.

Πριν από είκοσι και ένα χρόνια, οι καταστροφικοί σεισμοί στην Κωνσταντινούπολη, τον Αύγουστο του 1999, και στην Αθήνα, τον επόμενο μήνα, δημιούργησαν ένα αμοιβαίο αίσθημα πρωτοφανούς αλληλεγγύης που αξιοποιήθηκε επιδέξια και οδήγησε σε μια «άνοιξη» των σχέσεων Ελλάδος και Τουρκίας.

Κάθε κρίση που ανατρέπει με τρόπο δραματικό τους ρυθμούς μιας κοινωνίας –όπως στις μέρες μας η πανδημία του κορωνοϊού– επιταχύνει διαδικασίες προωθήσεως πολιτικών.

Η «Καθημερινή» δεν είναι μία εφημερίδα που έκανε την εμφάνισή της μόλις χθες, εις τα περίπτερα. Εχει ιστορία εκατό ετών, στη διάρκεια των οποίων προέταξε μονίμως τον σεβασμό στα σύμβολα και στους θεσμούς του έθνους.