Κώστας Ιορδανίδης

Ηταν 22 Φεβρουαρίου 1972, στη Μεγάλη Αίθουσα του Λαού στο Πεκίνο, όταν ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Ρίτσαρντ Νίξον, κατά την ιστορική πρώτη επίσκεψή του στην Κίνα, διαβεβαίωνε τον Κινέζο ομόλογό του Τσου Εν Λάι ότι «υπάρχει μία Κίνα και η Ταϊβάν είναι τμήμα της Κίνας». 

Τέτοιες μέρες, κάθε χρόνο, ο ένας μετά τον άλλον οι πολιτικοί ηγέτες μας παίρνουν την ανιούσα για τη Θεσσαλονίκη.

Είναι η ατμόσφαιρα ιδιαιτέρως φορτισμένη. Ο θάνατος του Μίκη Θεοδωράκη προκάλεσε ξέσπασμα συναισθηματικό και αυθόρμητο.

Σε περιόδους κρίσεως με χρονική διάρκεια μακρά, όπως αυτή που διέρχεται ακόμη η Ελλάς από το 2010, είναι απολύτως λογικό να επέρχεται η ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνίας και της πολιτικής. Εκφραση μιας αρχέγονης ριζοσπαστικής Αριστεράς ήταν ο κ. Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ που εκτινάχθηκε στην εξουσία το 2015, κάτω από ειδικές συνθήκες. Οπως έκφραση ενός […]

Ο ανασχηματισμός μιας κυβερνήσεως –προνόμιο αποκλειστικό ενός πρωθυπουργού– έχει ως στόχο τη δυναμική επανεκκίνηση ενός σχήματος διοικήσεως, που κατά την άσκηση εξουσίας, λόγω κοπώσεως ή άλλων εγγενών αδυναμιών, εκρίθη ότι δεν απέδιδε τα αναμενόμενα.

Αυτή η χώρα έχει μιαν έμφυτη ροπή να βυθίζεται μονίμως σε έναν εμφύλιο σπαραγμό. Το διαπίστωσαν όσοι παρακολούθησαν την προ ημερησίας συζήτηση στη Βουλή την Τετάρτη για τις πυρκαγιές που ερήμωσαν τα δάση μας.

Οταν ο κ. Τζο Μπάιντεν ανακηρύχθηκε πρόεδρος των ΗΠΑ, διακήρυξε urbi et orbi ότι «η Αμερική επιστρέφει» στη διεθνή σκηνή.

Η αμερικανική παρουσία στη διεθνή σκηνή είναι από μιαν άποψη ένα παρακολούθημα της αυτοκρατορικής πολιτικής της Μεγάλης Βρετανίας, την εποχή που η σημαία της δεν υποστελλόταν, διότι ο ήλιος δεν έδυε ποτέ στις αχανείς κτήσεις του Στέμματος.

Το πλεονέκτημα των Μεγάλων Δυνάμεων είναι ότι έχουν τη δυνατότητα να διαπράττουν κεφαλαιώδη σφάλματα χωρίς να υφίστανται τις συνέπειες της αφροσύνης τους, για κάποιο ικανό διάστημα.

Υπήρχε μια εποχή όπου τα γήινα με τα επουράνια συμπλέκονταν, οι άνθρωποι έβλεπαν οράματα, συνομιλούσαν με οπτασίες, διότι δίχως μια τέτοια αποδοχή ο Ομηρος δεν θα είχε περιλάβει στην Οδύσσειά του τη Λ΄ Ραψωδία, όπου η κάθοδος του Οδυσσέα στον Αδη, για να συμβουλευθεί τον μάντη Τειρεσία περί της επιστροφής του στην Ιθάκη.

Τη βιβλική καταστροφή ακολουθούν κατά συνήθη πρακτική εξαγγελίες των κρατούντων περί αμέσου θεραπείας της συμφοράς.

Οταν επί δεκαετίες, κάθε χρόνο, τέτοια εποχή, η χώρα παραδίδεται στις φλόγες, σημαίνει ότι η Ελλάδα μπορεί να είναι μία μοναδική, λαμπρή ιδέα –ή όπως αποφασίσει να την προσδιορίσει κάποιος– αλλά δεν είναι ακόμη κράτος. Τόσο απλά.