Μάνος Καραγιάννης

Δυστυχώς αρχίζει να επιβεβαιώνεται το χειρότερο σενάριο. Η αμερικανοϊσραηλινή επέμβαση στο Ιράν εξελίσσεται σε μια μεγάλη περιφερειακή κρίση, τις συνέπειες της οποίας δεν μπορούμε ακόμα να εκτιμήσουμε. Στην πραγματικότητα, η Ελλάδα, η Ευρώπη και ο υπόλοιπος κόσμος βρίσκονται αντιμέτωποι με την πρώτη μεγάλη κρίση της μεταφιλελεύθερης εποχής. Πέρα από οτιδήποτε άλλο, το ξέσπασμα του πολέμου […]

Η αμερικανική επέμβαση δεν είναι πιθανόν να οδηγήσει στην ανατροπή της ιρανικής πολιτικής τάξης για τουλάχιστον τέσσερις λόγους.

Η κυρίαρχη δυτική οπτική για το Ιράν παραμένει σε μεγάλο βαθμό απλουστευτική, παραβλέποντας κρίσιμες ιστορικές και κοινωνικές διαστάσεις.

Η ψηφιοποίηση της καθημερινότητας έχει μεταμορφώσει ριζικά το περιβάλλον στο οποίο κινούνται οι μυστικές υπηρεσίες.

Οι διατλαντικές σχέσεις βρίσκονται σήμερα σε μια περίοδο μετασχηματισμού, με την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ υπό τον Ντόναλντ Τραμπ να λειτουργεί ως καθοριστικός καταλύτης.

Η διαίρεση μέσα στην Ορθοδοξία περιορίζει αισθητά την πνευματική της εμβέλεια σε παγκόσμιο επίπεδο. Χρειάζεται ειλικρινής διάλογος μεταξύ όλων των Εκκλησιών για να αποκατασταθεί η πανορθόδοξη ενότητα στον κόσμο.

Η διαμόρφωση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής είναι μια ιδιαίτερα σύνθετη διαδικασία, όπου εξωτερικοί και εσωτερικοί παράγοντες αλληλοεπιδρούν και προκαλούν μεταβολές. Κατ’ αρχάς, καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να αγνοήσει τη δομή του διεθνούς συστήματος (π.χ. μονοπολικό, πολυπολικό) και τους παγκόσμιους συσχετισμούς ισχύος. Η συμμετοχή μας στην Ε.Ε. και στο ΝΑΤΟ άλλοτε περιορίζει και άλλοτε διευκολύνει τις […]

Η ύψωση της ελληνικής σημαίας στην πρώτη φρεγάτα Belharra «Κίμων» είναι αναμφισβήτητα μια ιστορική στιγμή. Μετά σχεδόν τρεις δεκαετίες, η χώρα μας αποκτά μια κύρια μονάδα επιφανείας με υπερσύγχρονες δυνατότητες και μάλιστα σε μια κρίσιμη χρονική συγκυρία.

Επειτα από σχεδόν τέσσερα χρόνια πολέμου υπάρχουν ορισμένα δεδομένα που δεν επιδέχονται εύκολη αμφισβήτηση. Η ρωσική εισβολή δεν προκλήθηκε από κάποια προκλητική ενέργεια της Ουκρανίας.

Η δημόσια συζήτηση για τη μετανάστευση είναι πολωμένη ανάμεσα σε δύο σχολές σκέψης που τείνουν να αποκοπούν από την πραγματικότητα. Η πρώτη υποστηρίζει ένθερμα μια πολιτική μηδενικής ανοχής για τις μεταναστευτικές ροές, παραβλέποντας τη δομική κρίση του θεσμού της οικογένειας και τα σύγχρονα κοινωνικά ήθη.

Το διεθνές σύστημα παρουσιάζει πρωτοφανή αστάθεια, με αποτέλεσμα να πολλαπλασιάζονται οι πόλεμοι και οι συγκρούσεις. Σύμφωνα με το Ινστιτούτο Οικονομικών και Ειρήνης, πέρυσι καταγράφηκαν περισσότεροι από 59 πόλεμοι, αριθμός που αποτελεί ιστορικό υψηλό μετά το 1945.

Η δημόσια συζήτηση γύρω από την ελληνική πρωτοβουλία για την Ανατολική Μεσόγειο φαίνεται να περιορίζεται σχεδόν αποκλειστικά στον καθορισμό των Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών. Ωστόσο, υπάρχει ένα κρίσιμο ζήτημα που απαιτεί μεγαλύτερη προσοχή.