Γιώργος Παγουλάτος*

Π​​ώς πρέπει να προχωρήσει η Ε.Ε. για να ξεπεράσει την «πολυκρίση» των τελευταίων ετών;

Ε​​ίναι δύσκολο να ενθουσιαστεί κανείς με τις εκλογές ανάδειξης αρχηγού στην Κεντροαριστερά.

Η​​ μεγαλύτερη ίσως γνωσιακή πρόκληση είναι να τοποθετήσεις το παρόν στον περιβάλλοντα ιστορικό χρόνο.

Η ​θητεία του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ως υπουργού Οικονομικών από τον Οκτώβριο 2009 συνέπεσε με την πιο ταραγμένη οκταετία της Ε.Ε.

Β​​λέποντας τη θεαματική ανάκαμψη μιας χώρας σαν την Πορτογαλία δεν μπορείς να αποφύγεις τη μελαγχολική σκέψη ότι «θα μπορούσαμε κι εμείς να είμαστε εκεί».

Το 2017 εκτιμάται ότι θα έχουν μπει στην Ελλάδα σχεδόν 30 εκατ. τουρίστες, αριθμός ρεκόρ.

Α​​πό το 2010 στη χώρα σέρνεται ένα παραμύθι, που έχει πάρει τη θέση του στο πάνθεο της σύγχρονης ανοησίας.

Ο απολογισμός της ελληνικής κρίσης θα ήταν πολύ διαφορετικός εάν η πορεία ανάκαμψης δεν είχε βίαια διακοπεί με τα γεγονότα του 2015.

Σ​​το κλασικό βιβλίο του «Exit, Voice and Loyalty», o Albert Hirschman διέκρινε τρεις θεμελιώδεις επιλογές πολιτικής συμπεριφοράς. 

Η​​ δεύτερη αξιολόγηση ήταν να κλείσει τον Φεβρουάριο 2016. Ο Φεβρουάριος 2017 παρέρχεται χωρίς να έχει κλείσει.

​​Και μόνον η διατύπωση «η Ελλάδα μεγαλούργησε με τη δραχμή» αρκεί για να προϊδεάσει για το είδος δημόσιου διαλόγου που θα είχαμε εάν άνοιγε η συζήτηση για το νόμισμα, όπως ζήτησε (χωρίς να του έχει ζητηθεί) ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ.

Η​​ επέτειος των δύο ετών από τη λαϊκή ψήφο της 25ης Ιανουαρίου 2015 θα εορταστεί από τον ΣΥΡΙΖΑ με όλο τον ενθουσιασμό μιας επετείου γάμου για ένα ζευγάρι ανθρώπων που έχουν πάψει προ πολλού να μιλούν μεταξύ τους.