Γιώργος Μουχταρίδης

Η υπόσχεση του Σπρίνγκστιν και ένα κινηματογραφικό και τηλεοπτικό soundtrack του 1999, διάρκειας 45 λεπτών.

“Τα σκουπίδια του ενός είναι ο θησαυρός του άλλου” λένε πολύ εύστοχα οι αγγλοσάξωνες και ήταν η πρώτη σκέψη που έκανα όταν αντίκρυσα την πραμάτεια των μικροπωλητών στο παζάρι του Ελαιώνα στην Αγίας Άννης.

«Τι έγινε, ξέμεινες στην πόλη τον Αύγουστο;» με ρώτησε ένας φίλος που τον πέτυχα τυχαία ενώ περπατούσα στους άδειους και ήσυχους δρόμους του Παγκρατίου.

Δεν είναι μόνο η δική μας ματιά που αλλάζει στην πόλη τον Αύγουστο, είναι και η πόλη που γίνεται πιο νωχελική και λιγότερο νευρική. Είναι η στιγμή να βάλω την μπέρτα μου και να γίνω υπερ-τουρίστας.

Δεν είναι δύσκολο να είσαι τουρίστας στην πόλη που γεννήθηκες και έχεις ζήσει το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής σου. Το δύσκολο είναι να μπορέσεις να τη δεις με τη ματιά της πρώτης φοράς, της περιέργειας και του ενθουσιασμού, να βρεις την ποιότητα του χρόνου που χρειάζεται να δώσεις τόσο στην πόλη όσο και στον εαυτό σου.

Οι τάσεις, οι εκπλήξεις, οι απογοητεύσεις και η ματιά των μεγάλων διοργανωτών. Μια ενδελεχής καταγραφή όσων όρισαν το φετινό συναυλιακό καλοκαίρι στην Αθήνα και τι σημαίνουν για το μέλλον.

Την επόμενη μέρα της συναυλίας των Duran Duran κοίταγα στο αρχείο μου τις φωτογραφίες από την πρώτη εποχή του συγκροτήματος και βρήκα και μια δυο παλιότερες συνεντεύξεις τους. Κατάλαβα ότι υπάρχει η σωστή εποχή για να δεις ένα συγκρότημα και υπάρχει και η κατάλληλη εποχή για να δεις ένα συγκρότημα.

Αν δεν μπορούμε να τραγουδήσουμε σωστά δεν φταίει το λαρύγγι, δεν φταίει η φωνή, φταίει το αυτί. Φταίει το πώς ακούμε μουσική. Αν φαλτσάρουμε στην επικοινωνία μας, αν δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε, φταίει το ότι δεν έχουμε μάθει να ακούμε. 

Οι περισσότεροι μεγάλοι καλλιτέχνες, αυτοί που γνωρίζουν την επιτυχία που ξεπερνάει τα στενά περιθώρια που ορίζει η τέχνη τους, έχουν βρεθεί κατά καιρούς να απολογούνται για αυτή τους την επιτυχία. Αλλες φορές απολογούνται συνεσταλμένα και αμυντικά, άλλες φορές με χιούμορ, ειρωνικά και λίγο επιθετικά. Οταν κάποτε ένας δημοσιογράφος ρώτησε τον Λουτσιάνο Παβαρότι πώς νιώθει που έκανε την […]

Το φεστιβάλ «Γιατί είναι μαύρα τα βουνά», που διοργανώθηκε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στην περιοχή της Κόνιτσας από τη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, με καλλιτεχνικό διευθυντή τον βραβευμένο με Grammy παραγωγό και συγγραφέα Κρίστοφερ Κινγκ, απέδειξε ότι μπορεί να θέσει πολλά υπαρκτά, πολιτικά και κοινωνικά, ερωτήματα.

Pulp ριάλιτι

Την 1η Ιουνίου 1996 συνέβη κάτι ασυνήθιστο στην καλλιτεχνική και συναυλιακή Αθήνα. Δύο πολύ σημαντικά ονόματα της διεθνούς μουσικής βρέθηκαν να εμφανίζονται ζωντανά στη σκηνή σε δύο διαφορετικούς χώρους, την ίδια ώρα και σε απόσταση μερικά μόλις χιλιόμετρα ο ένας από τον άλλον.