Γιάννης Κουκουλας

Οποιες ελπίδες υπήρχαν, πως η συνάντηση των «4» θα μπορούσε να βάλει φρένο στην κατρακύλα του ελληνικού ποδοσφαίρου, αποδείχθηκαν φρούδες. Τα αφεντικά των ομάδων αντί να δώσουν τα χέρια έριξαν τα γάντια και ο πόλεμος συνεχίζεται. Και μάλιστα με μεγαλύτερη σφοδρότητα.

Ο κόμπος έφτασε στο χτένι και δεν πάει άλλο. Πλέον, κάθε αγωνιστική ασχολούμαστε με τη διαιτησία, την ΚΕΔ, την ΕΠΟ, τον αθλητικό δικαστή και όχι με το ποδόσφαιρο. Η ομίχλη πρέπει να διαλυθεί και να καθαρίσει το τοπίο.

Για άλλη μία φορά το ελληνικό ποδόσφαιρο έγινε περίγελως στα μάτια των φιλάθλων. Η υπόθεση με την αποχή των διαιτητών, που τελικά αποδείχθηκε πως δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μία… σαπουνόπερα, φανέρωσε πως στη χώρα μας επικρατούν όσοι κατά καιρούς ελέγχουν τα κέντρα εξουσίας.

Εδώ και αρκετά χρόνια, τέτοιες μέρες, ευχόμενος για τον καινούργιο χρόνο προσπαθώ να τελειώσω το σχόλιο, με το καθιερωμένο «και του χρόνου καλύτερα». Δυστυχώς κατέληγα να βάζω τον τίτλο, «κάθε πέρυσι και καλύτερα».

Οι εικόνες και η παγωμένη ατμόσφαιρα, στο κλειστό των ολυμπιακών εγκαταστάσεων και στο «Γεώργιος Καραϊσκάκης», απεικόνισαν για πολλοστή φορά τον τρόπο σκέψης των οργανωμένων οπαδών και όχι μόνον.

Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και στη συγκέντρωση του πλούτου σε μικρή μερίδα ατόμων και διεθνών εταιρειών, ήταν αναμενόμενο και το ποδόσφαιρο να ακολουθήσει την ίδια διαδρομή. 

Οι καλές εμφανίσεις της Εθνικής μας είχαν δώσει κάποιες ελπίδες πως κάτι πάει να αλλάξει στο δύσμοιρο ποδόσφαιρό μας. Ομως, για άλλη μία φορά οι ελπίδες αποδείχτηκαν φρούδες.

Πολλά τα διδάγματα και τα συμπεράσματα από τον αγώνα του Ολυμπιακού με την Τότεναμ. Το ερώτημα είναι αν αυτά θα αξιοποιηθούν από τους αρμόδιους των «ερυθρολεύκων» ή θα αναζητηθούν εξιλαστήρια θύματα, για να δικαιολογηθεί, το πώς ένας διαφαινόμενος θρίαμβος, κατέληξε σε μία ακόμα ήττα.

Να λοιπόν που τα χαμόγελα αισιοδοξίας επέστρεψαν για την Εθνική ποδοσφαίρου. Οι δύο τελευταίες νίκες, με τις οποίες ολοκλήρωσε τις υποχρεώσεις της στην προκριματική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2020, έδωσαν υποσχέσεις, ενόψει του Παγκοσμίου του 2022.

Καθώς ξεπεράσαμε το ένα τρίτο του πρωταθλήματος ποδοσφαίρου, η κατάσταση άρχισε κάπως να ξεκαθαρίζει.

Ο ελληνικός αθλητισμός σε όλα σχεδόν τα ομαδικά αγωνίσματα ζει πάλι τις μεγάλες του στιγμές. Οχι φυσικά σε διεθνείς επιτυχίες, αλλά σε ό,τι αφορά τη βία, την καχυποψία, την απαξίωση των αντιπάλων και όσα έκαναν τον φίλαθλο κόσμο να του γυρίσει την πλάτη και να μην ασχολείται μαζί του.

Ο τηλεοπτικός διαιτητής μπήκε για τα καλά στο ποδόσφαιρο, όπως είχε κάνει την εμφάνισή του στο μπάσκετ, αλλά και στο βόλεϊ.