Γιάννης Κουκουλας

Τα πλέι οφ ήταν ένα αναγκαίο κακό για να εισπράξουν οι ποδοσφαιρικές ανώνυμες εταιρείες λίγα λεφτά παραπάνω από το συνδρομητικό κανάλι.

Δύο πολύκροτες δικαστικές υποθέσεις που αφορούσαν το επαγγελματικό μας ποδόσφαιρο φαίνεται να τελείωσαν, τουλάχιστον μέχρι… νεωτέρας.

Μπορεί το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου μας να ονομάζεται επαγγελματικό, εδώ και περίπου σαράντα χρόνια, όμως ουσιαστικά, ποτέ οι ομάδες δεν λειτούργησαν ως ανώνυμες εταιρείες.

«Ο Μαρτίνς είναι 2,5 χρόνια στον Ολυμπιακό, εγώ 2,5 μήνες στον ΠΑΟΚ». Ο σχολιασμός του Πάμπλο Γκαρσία, μετά το επιβλητικό 3-0 του Φαλήρου, καλύπτει ένα μέρος της εξήγησης στο γιατί οι νταμπλούχοι οδεύουν προς τον τίτλο και αυτής της περιόδου.

Στις πάλαι ποτέ καλές εποχές του επαγγελματικού μας ποδοσφαίρου, την περίοδο των μεταγραφών, όπως αυτή που διανύουμε τώρα, οι οπαδοί περίμεναν τις πρώτες πρωινές ώρες στην Ομόνοια για να αγοράσουν την αθλητική τους εφημερίδα.

Ενας αγώνας, ένα γκολ, ακόμα και ένα ημίχρονο, είναι ικανά να φέρουν τα πάνω-κάτω.

Ο Ολυμπιακός, στα προγνωστικά των περισσοτέρων, θεωρείται ήδη πρωταθλητής και για αυτήν την περίοδο.

Επειδή τα γραπτά μένουν και για να επιβεβαιωθεί πως τίποτα δεν άλλαξε, παρά την πανδημία, που θα έπρεπε να επιβάλει ένα διαφορετικό τρόπο σκέψης και μία κοινή προσπάθεια όλων προς το καλύτερο, παραθέτω σήμερα το περυσινό «Επί Σκοπόν». 

Οι μόνοι που δεν παραπονούνται για τους περιορισμούς, λόγω της πανδημίας, είναι οι φίλαθλοι.

Μπορεί η Ενωση να μην κατάφερε να κερδίσει το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό, αλλά η εικόνα που έβγαλε στο τελευταίο 20λεπτο της αναμέτρησης δείχνει ότι υπάρχει ο τρόπος να ανακτηθεί το χαμένο έδαφος.

Το ελληνικό ποδόσφαιρο στις διεθνείς διοργανώσεις, σε συλλογικό και εθνικό επίπεδο, βρέθηκε εκεί όπου αξίζει να είναι. 

Για άλλη μία φορά αποδείχθηκε πως όσο κι αν θέλουν οι… καλοθελητές, με επικοινωνιακά τρικ να «χρυσώνουν το χάπι», το ποδόσφαιρό μας συνεχίζει την κατιούσα.