Γιάννης Κουκουλάς

Οταν μια καλή απόδοση, για τα ελληνικά δεδομένα, και μια νίκη σε έναν φιλικό αγώνα προκαλεί διθυράμβους, τότε η πρώτη μετέπειτα «στραβή» επιφέρει μεγαλύτερη απογοήτευση.

Η εβδομάδα που μας πέρασε ήταν απολαυστική για τους ποδοσφαιρόφιλους.

Σίγουρα, τα πλέι οφ και τα πλέι άουτ δεν καθιερώθηκαν, τα τελευταία χρόνια, επειδή οι φίλαθλοι δεν… χορταίνουν το ποδόσφαιρο που παρακολουθούν.

Για πολλοστή φορά χρειάστηκε να θρηνήσουμε ένα αθώο θύμα, από τη βία, που όπως υποστηρίζουν γεννάει η οπαδική αντιπαλότητα, για να ταρακουνηθούν οι αρμόδιοι και να αποφασίσουν την επιβολή μέτρων.

Το πού βρίσκεται το ελληνικό ποδόσφαιρο στον ευρωπαϊκό χάρτη είναι γνωστό. Οι δύο ήττες της Πέμπτης απλώς το υπενθύμισαν σε όσους ζουν με ψευδαισθήσεις, που συντηρούνται από όσους έχουν συμφέρον να πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες.

Οι παρεμβάσεις των οργανωμένων οπαδών, στα τεκταινόμενα ενός συλλόγου, δεν είναι ελληνικό φαινόμενο.

Τα κροκοδείλια δάκρυα, τα μεγάλα λόγια και όλα όσα ακολουθούν ένα τραγικό συμβάν, όπως αυτό της δολοφονίας του Αλκη, δεν κράτησαν περισσότερο από δύο ημέρες.

Η παρατεταμένη αγωνιστική πτώση του Ολυμπιακού έχει ανοίξει συζήτηση για το κατά πόσον πρωτίστως ο ΠΑΟΚ και μετά η ΑΕΚ μπορούν να διεκδικήσουν τον τίτλο.

Στον αθλητισμό και ειδικά στα ομαδικά αθλήματα, πέρα από τους πρωταγωνιστές, υπάρχουν και οι «ρυθμιστές» του. Οι λεγόμενοι αστάθμητοι παράγοντες, όπως καιρικές συνθήκες, τραυματισμοί και, ειδικά στην Ελλάδα, η διαιτησία.

Η ποδοσφαιρική αυλαία του 2022 απέδειξε για άλλη μία φορά πως το ποδόσφαιρο είναι το άθλημα των «φτωχών». Στο οποίο μπορεί ο «αδύναμος» να… σηκώσει κεφάλι κατά του «δυνατού».

Αλλος ένας χρόνος ετοιμάζεται να μας αποχαιρετήσει. Και όπως κάθε σχόλιο αυτής της ημέρας, για περισσότερα από είκοσι χρόνια, είθισται να προσπαθεί να κάνει τον αθλητικό απολογισμό της χρονιάς.

Με το πόδι στο γκάζι μπήκαν στη δεύτερη στροφή του επαγγελματικού μας πρωταθλήματος ποδοσφαίρου οι τρεις πρωτοπόροι της βαθμολογίας.