Κωνσταντίνος Φίλης

Οταν ο υπουργός Ενέργειας της Τουρκίας, Ντονμέζ, ενημέρωσε ότι ο Ερντογάν θα ανακοινώσει την περιοχή γεωτρήσεων του «Αμπντούλ Χαμίτ Χαν», καλλιεργήθηκαν προσδοκίες αλλά και ανησυχία για την επιλογή προορισμού και κατά πόσον αυτή θα μπορούσε να προκαλέσει ένταση επί του πεδίου ανάμεσα σε Αθήνα και Αγκυρα. Στις μέρες που μεσολάβησαν, η τελευταία έδωσε προφορικές διαβεβαιώσεις […]

Δεδομένης της σχεδόν αποκλειστικής και συνεχούς ενασχόλησής μας με την Τουρκία, συχνά και ανάλογα τις εξελίξεις υπερτιμούμε ή υποτιμούμε τον ρόλο της, με αποτέλεσμα να καλλιεργούνται είτε φοβίες και ανησυχίες είτε προσδοκίες για το μέλλον.

Με αφορμή τη συζήτηση για την αποτελεσματικότητα των κυρώσεων και αν αυτή εντέλει πλήττει αυτή τη στιγμή περισσότερο την Ευρώπη, εν αναμονή της απόφασης της Μόσχας για την επαναφορά ή μη λειτουργίας του Nord Stream 1, στον επίλογο του βιβλίου «Το μέλλον της Ιστορίας. Πώς ο πόλεμος της Ουκρανίας αλλάζει το παγκόσμιο τοπίο».

Οι ελληνορωσικές σχέσεις βρίσκονταν σε περιδίνηση ήδη από την εποχή της συμφωνίας των Πρεσπών. Η Ρωσία έχει αποδεχθεί ότι η Ελλάδα ανήκει στο στρατόπεδο της Δύσης από την περίοδο του Κριμαϊκού πολέμου και έπειτα και έχει ανάλογα προσαρμοστεί.

Φέτος είναι το πρώτο καλοκαίρι, έπειτα από πολλά χρόνια, που στο ξεκίνημά του οι οιωνοί για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις είναι τόσο αρνητικοί.

Ο Ταγίπ Ερντογάν φαίνεται να παίζει μία από τις τελευταίες του μεγάλες ζαριές.

Οι τρεις λόγοι που ο Ταγίπ Ερντογάν εξέφρασε αντιρρήσεις στην προοπτική ένταξης της Σουηδίας και της Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ.

Η ευρύτερη Μέση Ανατολή βρίσκεται σε περίοδο ανακατατάξεων. Πρόκειται για μια παρατεταμένη φάση αλλαγών και ανατροπών που ξεκίνησε με την αμερικανική επέμβαση στο Ιράκ, συνεχίστηκε με τη στροφή των ΗΠΑ προς την Ασία και κορυφώθηκε με το ξέσπασμα των αραβικών εξεγέρσεων, που υποστηρίχθηκε από την κυβέρνηση Ομπάμα.

Η Ελλάδα, από την αρχή της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, τήρησε στάση αρχής, με το βλέμμα στραμμένο και στην άλλη πλευρά του Αιγαίου και πιο συγκεκριμένα στις κοινές σε αρκετά σημεία αντιλήψεις και μεθόδους Ρωσίας και Τουρκίας.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία αλλάζει τον κόσμο πολυεπίπεδα. Μεταξύ άλλων, επαναφέρει την ανησυχία στα κράτη-μέλη της Ε.Ε. (με διαφορετική πάντως διαβάθμιση) ότι δεν μπορούν πλέον να εξαρτώνται από τους υδρογονάνθρακες μιας χώρας με αναθεωρητική ηγεσία και επιθετικές βλέψεις.

Κλείνει ο πρώτος γύρος της αντιπαράθεσης που αφορά τη θέση της Μόσχας και των Δυτικών στο αναδυόμενο, πολυκεντρικό διεθνές σύστημα.

Επειτα από σχεδόν δύο μήνες κλιμακούμενης έντασης γύρω από την Ουκρανία, οι εμπλεκόμενοι αξιολογούν τα αποτελέσματα των ενεργειών τους και προετοιμάζονται για τα επόμενα βήματά τους. Ολοι δηλώνουν στην παρούσα φάση ικανοποιημένοι, ωστόσο η πραγματικότητα είναι διαφορετική.