Ελεάννα Βλαστού

Ο,τι διαδραματίζεται και ό,τι ακούγεται σε μια ανοιχτή ακροαματική διαδικασία αυτή τη στιγμή στο δικαστήριο της Αβινιόν ξεπερνάει κάθε λογική. Είναι δύσκολο να διαλέξει ή να αποφύγει κάποιος την πιο αηδιαστική λεπτομέρεια της υπόθεσης Πελικό.

«Η αγγλική εργατική τάξη», σύμφωνα με τον Τζορτζ Οργουελ, «είναι σεσημασμένη από τη γλώσσα». «Είναι αδύνατον για έναν Αγγλο να ανοίξει το στόμα του χωρίς να τον αντιπαθήσει κάποιος άλλος Αγγλος», σημείωσε ο Τζορτζ Μπέρναρντ Σο. Ο,τι είπαν οι δύο συγγραφείς, ο ένας απόφοιτος του Ιτον και ο άλλος μορφωμένος κατ’ ιδίαν στην Ιρλανδία, είναι βάσιμα το 2024.

Το ναυάγιο του «Bayesian» στη Σικελία είναι η θλιβερή ναυτική ιστορία που εξέπληξε με την ταχύτητα που εκτυλίχθηκε, τη σφοδρότητα της ατυχίας και τις αινιγματικές συμπτώσεις της. Tη στιγμή αυτή έχουμε πνιγμένους και επιζώντες, την αναμονή της κατάθεσης του καπετάνιου και ένα όμορφο σκαρί προς ανάδυση για πραγματογνωμοσύνη.

Τον Ιούνιο, στο πεζοδρόμιο της Ντάουνινγκ Στριτ, τα βλέμματα, θυμάστε, απορρόφησαν το θέαμα του μουσκεμένου πρωθυπουργικού σακακιού και δεν έμεινε χώρος για τα λόγια του ήδη ηττημένου πολιτικού. Πάρωρα όμως ό,τι ειπώθηκε από τον Ρίσι Σούνακ ακούγεται ως επικαιρότητα για ό,τι διαδραματίζεται αυτή τη στιγμή στην Αγγλία.

«Αλλαγή» ήταν το σύνθημα της καμπάνιας των Εργατικών. Συλλογικές μεταβολές συντελούνται στη χώρα, αλλά και τροποποιήσεις στην καθημερινότητα της πρωθυπουργικής οικογένειας.

Διασχίζω πεζή τους κεντρικούς δρόμους της πρωτεύουσας, την καρδιά της πόλης – ήσυχη αυτή τη στιγμή, σχεδόν απόκοσμη. Θα μπορούσαν να μετρηθούν στα δάχτυλα οι δρόμοι που στεγάζουν παλάτια, το περιβάλλον στο οποίο κινούνται αποκλεισμένοι στην πραγματικότητά τους όσοι διοικούν μια τεράστια χώρα.

Η πόλη ετοιμαζόταν για τους Αγώνες. Τώρα ετοιμάζεται και για το ενδεχόμενο ενός πολιτικού σεισμού. Πώς φαίνεται στα μάτια του επισκέπτη που τη διασχίζει μέσα από ένα ταξί; Ποιες όψεις της δεν βλέπει;

Ενας πολιτικός οραματίζεται το μέλλον όταν αναλογίζεται «τι μπορώ να αλλάξω;», «μπορούν να τροποποιηθούν οι οικονομικοί δείκτες, τέτοια εποχή, τον επόμενο χρόνο;» ή «τι θα μπορούσα να αλλάξω για να είναι η ζωή των πολιτών καλύτερη την επόμενη δεκαετία;». Αλλά το να υπολογίζεις μακροπρόθεσμα, αναπόφευκτα είναι δύσκολο. Συχνά τα σημαντικά γεγονότα που σχηματοποιούν το μέλλον […]

Το πολύ σύντομο κείμενο του Στέφαν Τσβάιχ «Η ομογενοποίηση του κόσμου», γραμμένο το 1925 (εκδ. Αγρα), ξεκινάει λέγοντας –ακριβώς ό,τι και ο τίτλος του– «ο κόσμος γίνεται ολοένα και πιο ομοιογενής». «Ολα γίνονται ομοιόμορφα στις εξωτερικές εκφάνσεις της ζωής, όλα επιπεδοποιούνται σ’ ένα ομοιογενές πολιτιστικό σχήμα. Τα ιδιαίτερα έθιμα των λαών απαλείφονται, το ντύσιμο εξομοιώνεται, τα ήθη διεθνοποιούνται.

Κοιτώ φωτογραφίες φοιτητών στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια και θαυμάζω τους ευφάνταστους τρόπους με τους οποίους φορούν το τετράγωνο ασπρόμαυρο μαντίλι. Τυλιγμένο γύρω από τον λαιμό, στο κεφάλι, πιασμένο στα μαλλιά, σαν εσάρπα, σαν μπέρτα, δεμένο στο μπράτσο ή σαν σκέπασμα, εικάζω, μέσα στο προσωρινό κατάλυμα το αντίσκηνο.

Η πολυτέλεια έχει μετατοπιστεί. Το στάτους έχει φύγει από τα υλικά αγαθά και έχει μετακινηθεί στα πιστεύω. Το αντιλήφθηκα καθισμένη, βολικά, όταν ήμουν έτοιμη να σας γράψω πόσο πατερναλιστική θεωρώ την ιδέα του Ρίσι Σούνακ να δρομολογήσει, νομοθετώντας, την απαγόρευση χρήσης κινητών σε νεαρές ηλικίες.

Κάτι πάει στραβά με τους εφήβους και τους νέους, διαβάζω. Δεν μου προκαλεί καμιά εντύπωση. Εχω μεγάλο δείγμα, ολόκληρο το τμήμα του ενός –εφήβου– που συναναστρέφομαι. Δύο μεγάλες έρευνες βγήκαν φρέσκες στη δημοσιότητα. Φλύαρα εμπλουτισμένες, όπως όλες οι έρευνες, με στατιστικά και νούμερα που μόνο ο Σαίξπηρ έχει την ικανότητα να συμπυκνώσει: «Ολη η νιότη […]