ΓΑΣΤΡΟΝΟΜΟΣ
Η γεύση πατρίδας ευγνωμονούσα
Το φαγητό πρέπει να ωθεί στη συμβιωτικότητα
Από το βρετανικό φλέγμα στο πολυπολιτισμικό γεύμα
Μάγειρες παίρνουν τα βουνά, κατεβαίνουν στον βράχο
Διαχειρίζονται υλικά που άλλοι μόνο από κονσέρβα ή από τον πάγκο του μανάβη γνωρίζουμε.
Η παράδοση είναι πέτρα που κυλάει
Καταναλώνουμε βουλιμικά το καινούργιο, αλλά δεν ενσωματώνουμε, δεν δημιουργούμε νέες παραδόσεις.
Το χριστόψωμο της Μυκόνου
Τις παραμονές των Χριστουγέννων στη Μύκονο ζύμωναν τα περίφημα αρωματικά ψωμιά, σύμφωνα με μια παράδοση πολλών χρόνων.
Συμμαχητές της φωτιάς
Κρατάμε στη μνήμη έναν κόμπο συγκινησιακής φόρτισης, φόρο τιμής στη σύντροφο και συνοδοιπόρο.
Δώσε μου ψυγείο γεμάτο και ταν γαν κινάσω*
Έκτοτε οι ήρωές μου, αστροναύτες, γιατροί, μουσικοί, ζωγράφοι, εναλλάσσονταν, τα χρόνια περνούσαν και αυτοί άρχισαν να είναι νεότεροί μου.
Ραντεβού στη Μύκονο το αποκαλόκαιρο
Τυροβολιά, ξινομυζήθρα, αρμεξιά, πέτρωμα, χύμα, σουρωτό είχαν οι Κυκλαδίτισσες να διαχειριστούν, φτιάχνοντας πίτες και πιταράκια, αλμυρά ή γλυκά.
Η ελληνική κουζίνα θέλει προζύμι ελληνικότητας
Την εικόνα του τόπου ο ταξιδιώτης την έχει ήδη καταναλώσει στα social media. Τη γεύση όμως θα την κουβαλά και θα την αναζητά…
Και στη γαστρονομία: «εθνικόν ό,τι είναι αληθές»
Όσο πιο πολλή αλήθεια μοιράζεσαι, τόσο πιο πολλή αλήθεια παίρνεις.
Τη γεύση μού έδωσαν κυκλαδίτικη
Η γνωριμία με τον τόπο θα φέρει πιάτα με την σφραγίδα της δωρεάς, να αντέξουν στον χρόνο, να αποτελέσουν μια νέα παράδοση.
