Χρήστος Γιανναράς

Ε​​ξήγγειλε και η κυβέρνηση ΣYPIZA-ANEΛ νομιμοποίηση των αυθαιρέτων. Για να μην υπάρχει αμφιβολία, έστω και στους αφελέστατους, για την ορθότητα της παλλαϊκής πιστοποίησης: στο πολιτικό μας σύστημα «όλοι ίδιοι είναι».

Σ​​κεφτόμαστε και μελετάμε, ο καθένας με τον τρόπο του και τις δυνάμεις του, το ένα και πρώτο πρόβλημα του κοινού μας βίου στην Eλλάδα σήμερα:

Δ​​εν μοιάζει να υπάρχει πολίτης του ελλαδικού κράτους σήμερα που να αρνείται, ως πρωτεύουσα ανάγκη, τον εκσυγχρονισμό της χώρας μας. 

Ε​​φτά χρόνια τώρα, το πολίτευμα στη χώρα μας είναι παντομίμα δημοκρατίας:

​​Η ταινία είναι ρωσική, του 2014, ο τίτλος της: «Durak» (O ηλίθιος – καμιά σχέση με το μυθιστόρημα του Nτοστογιέφσκι), σκηνοθέτης ο Γιούρι Mπίκοφ.

H δουλεία στη χρήση αγνοεί την έκπληξη της σχέσης, τη φωταγωγία του έρωτα.

Η ​​κοινή και κοινωνούμενη πείρα βεβαιώνει ότι η ανάπτυξη μιας χώρας, η ευζωία των πολιτών, είναι συνάρτηση όχι πρωτίστως του κατά κεφαλήν εισοδήματος αλλά πρωτίστως του επιπέδου ποιότητας της ζωής.

Κ​​άποιες συζητήσεις στη Βουλή ή στις κοινοβουλευτικές επιτροπές, τηλεοπτικά μεταδιδόμενες, δίνουν την εντύπωση στον πολίτη ότι διασώζονται ακόμα στο πολιτικό προσωπικό της χώρας περιπτώσεις ανθρώπων σοβαρών. 

Α​​πό τα κόμματα  (κατ’ ευφημισμόν «πολιτικά») που συγκροτούν σήμερα το ελλαδικό κοινοβούλιο, η ορθολογική σκέψη αποκλείει το ενδεχόμενο, έστω και το ελάχιστο, να υπάρχει κάποιο με την ικανότητα και την τόλμη να επανιδρύσει κράτος, συντεταγμένες λειτουργίες δημοσίου συμφέροντος, δομές και προϋποθέσεις κοινωνικών λειτουργημάτων.

Σ​​ε κείμενό της του 1997 («Entretiem») η Jacqueline Lichtenstein αφηγείται μιαν επίσκεψή της στο στρατόπεδο του Aουσβιτς: Περιδιάβασε τους εφιαλτικούς χώρους-κελλιά, θαλάμους ασφυξίας, κρεματόρια.

Μ​​ε την ψυχραιμία που ίσως εξασφαλίζει η χρονική απόσταση δύο εβδομάδων, αξίζει να διερωτηθούμε:

​​Η ιστορία του Brexit, ανεξάρτητα από την κατάληξη που είχε, ήταν αποκαλυπτική καθεαυτήν.