Χριστίνα Σανούδου

Μεγάλη έκθεση προσωπογραφιών με την τέχνη της «σιλουέτας» στη Smithsonian Portrait Gallery, στην Ουάσιγκτον.

Το τρίτο, βραβευμένο, βιβλίο της Πατρίσια Ενχελ έχει ως αφετηρία του μια σειρά τραγικών γεγονότων και εκτυλίσσεται στην απειλητική σκιά του μέλλοντος, που δεν μπορεί παρά να είναι εξίσου επώδυνο με το παρελθόν. 

Αν το «Στον δρόμο» είχε γραφτεί την εποχή των μεθαμφεταμινών, πιθανότατα θα θύμιζε σε μεγάλο βαθμό το διήγημα «Ο Βάγκνερ στην έρημο». Με τη διαφορά ότι η γραφή του Γκρεγκ Τζάκσον είναι σαφώς πιο συγκροτημένη από το χειμαρρώδες παραλήρημα του Κέρουακ και η φωνή τού μάλλον μπερδεμένου αφηγητή με τους μποέμ αλλά εύπορους φίλους, τον άφθονο ελεύθερο χρόνο και τις υπαρξιακές ανησυχίες, είναι απλώς μια άσκηση στο «μετα-beat».

To πρόβλημα με το «Ρολόι» του εικαστικού, συνθέτη και σινεφίλ Christian Ernest Marclay είναι πως οι ώρες επίσκεψης των περισσότερων γκαλερί δεν συμπίπτουν με τις πιο «δυνατές» σκηνές της μοναδικής εγκατάστασης, που αποτελείται από χιλιάδες αποσπάσματα ταινιών.

Χωρίς αμφιβολία έχουμε πολύ δρόμο να διανύσουμε μέχρι την ισότητα, στην κοινωνία, στην τέχνη ή στην πολιτική, αλλά δεν είμαι καθόλου σίγουρη ότι ο συγκεκριμένος δρόμος περνάει μέσα από τον ρόλο του διασημότερου κινηματογραφικού πράκτορα.

Ο Κωνσταντίνος Δημόπουλος παρέχει συμβουλές για τις πόλεις των video games.

Οι αμύητοι ίσως θεωρούν πως αρκεί να θαυμάζεις τα αριστουργήματα του Βαν Γκογκ, του Μποτιτσέλι και του Μονέ στις αίθουσες των μουσείων, φαίνεται όμως ότι η φαντασίωση κάθε πραγματικού φιλότεχνου είναι να κοιμάται και να ξυπνά με το πρόσωπό του μερικά χιλιοστά μακριά από το αγαπημένο του έργο. 

Xτισμένη στις αρχές της δεκαετίας του 1930 στα προάστια του Παρισιού, η «Βίλα Σαβουά» συμπυκνώνει όσο κανένα άλλο έργο του Λε Κορμπιζιέ τα περίφημα «πέντε σημεία της αρχιτεκτονικής» και έχει εμπνεύσει ολόκληρες γενιές αρχιτεκτόνων ανά τον κόσμο. 

Ογδοη χρονιά επιστρέφει στον Πόρο, στα Μέθανα, στον Γαλατά, στην Yδρα και στις Σπέτσες το Φεστιβάλ Μουσικής Δωματίου Σαρωνικού, που επιμελούνται οι μουσικοί Γιάννης Αγρανιώτης και Francis Kefford.

Είμαστε αρκετά εξοικειωμένοι με την ιδέα ότι οι αρχαιότητες μπορούν (ή, σε κάποιες περιπτώσεις, επιβάλλεται) να επιστρέφουν «σπίτι» τους, είναι όμως πιο δύσκολο να φανταστούμε ότι και τα σύγχρονα έργα τέχνης ανήκουν οπουδήποτε αλλού εκτός από τις συλλογές τους.

Ο Αβραάμ Λίνκολν συναντά τον Τζον Λένον, η πολιτική ακτιβίστρια του 19ου αιώνα Harriet Tubamn συνυπάρχει αρμονικά με την Ελίζαμπεθ Τέιλορ και η νεαρή Οπρα Ουίνφρεϊ έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με τη 15χρονη Ντόροθι Κάουντς, την πρώτη μαύρη μαθήτρια που έγινε δεκτή στο γυμνάσιο του Χάρντινγκ στην Καλιφόρνια τη δεκαετία του ’50, όταν το ανώτατο δικαστήριο των ΗΠΑ έκρινε αντισυνταγματικό τον φυλετικό διαχωρισμό στα σχολεία.

Είναι ευκολότερο να φανταζόμαστε τους ποιητές ως άκακους ιδεαλιστές παρά ως επικίνδυνους τρομοκράτες, όμως, σε αντίθεση με τα στεγνά κείμενα προπαγάνδας ή τις πολιτικές ρητορείες, οι στίχοι μπορούν να αποστηθιστούν, να τραγουδηθούν, να γραφτούν σε τοίχους, να διαδοθούν από στόμα σε στόμα και εν τέλει να χαραχτούν στη συλλογική μνήμη.