Αρίστος Δοξιάδης*

Πολλές χιλιάδες Ελληνες μετανάστευσαν μέσα στην κρίση και δεν ήταν οι πιο φτωχοί. Ηταν νέοι με πτυχία, ήξεραν αγγλικά, μπορούσαν να μάθουν και μια τρίτη γλώσσα, αυτήν του προορισμού τους.

Η αλλαγή μπορεί να προκύψει τη στιγμή που όλοι θα συνειδητοποιήσουν ότι υπάρχει ένα απόλυτο όριο στο άθροισμα των δαπανών του κράτους, και αυτό ορίζεται από τους φόρους που εισπράττει.

Είτε με ευρώ, είτε με δραχμή, είτε με μεγάλο κράτος, είτε με μικρό, το εξωτερικό ισοζύγιο θα πρέπει να είναι τουλάχιστον ισοσκελισμένο.

Κανένας δεν θεωρεί ότι είναι αδυναμία να μοιράζεσαι στοιχεία. Είναι προϋπόθεση για να συνεργάζεσαι σε συνθήκες αβεβαιότητας και να σε στηρίζει ο εταίρος σου στα δύσκολα.

Ο κ. Τσίπρας δεν βλέπει τη σχέση ανάμεσα στο τεχνικό και στο πολιτικό όπως οι ομόλογοί του και μεταφράζει την επιμονή των τεχνοκρατών στα συγκεκριμένα ως πολιτική παρέμβαση.

Η κοινωνική δικαιοσύνη θα προέλθει από την εσωτερική ανακατανομή των δημοσίων δαπανών και η πίτα του εθνικού εισοδήματος θα αυξηθεί από τις εξωστρεφείς, ανταγωνιστικές επιχειρήσεις.

Το πανεπιστήμιο είναι ιδανικός χώρος για να στρατολογηθεί η ελίτ της ελληνικής κομματοκρατίας.

Δυστυχώς, δεν υπάρχει ανεξάρτητος οργανισμός που να κάνει συστη­ματικά αξιολογήσεις των νέων μέτρων. Αν κάποιος χορηγός θέλει να συμβάλει για να βελτιωθούν οι δημόσιες πολιτικές, ας ενισχύσει έναν τέτοιο θεσμό.

Η οικονομική κρίση απαιτεί λογική ανάλυση, προσπάθεια για πρόβλεψη σε βάθος ετών, δέσμευση για μεθοδική δουλειά, συνεργασία και χαμηλούς τόνους.

Το δημόσιο πανεπιστήμιο δεν πρέπει ούτε να καταργηθεί ούτε να υποβαθμιστεί. Αλλά οι ιδιωτικές ανώτατες σχολές μπορούν να εμπλουτίσουν το σύστημα.

Πιο πολλοί νέοι θα θέλουν να σπουδάσουν σε διεθνή αγγλόφωνα πανεπιστήμια. Θα μπορούσαν να τα βρουν σε μια φιλόξενη Ελλάδα, με πανεπιστημιακούς από τη διασπορά, σε εγκαταστάσεις εν μέρει ξενοδοχειακές.

Ο πιο δύσκολος κρίκος στην αλυσίδα είναι αυτός που ενώνει τα αποτελέ­σματα του ερευνητικού εργαστηρίου με την παραγωγή προϊόντων.