Άρης Αλεξανδρής

Για να διεξάγεται συζήτηση με συνομιλητές τον Διονύση Τεμπονέρα, τον Μανώλη Χριστοδουλάκη και την Εφη Αχτσιόγλου, το ερώτημα εν είδει τίτλου «Απέναντι στην κυριαρχία Μητσοτάκη, ποιος;» δεν είναι ρητορικό.

Η βόμβα στη Σταδίου δεν φανερώνει μόνο μία ενδεχόμενη επιστροφή της τρομοκρατίας. Αυτή είναι η επιφανειακή ανάγνωση. Φανερώνει κυρίως ότι η τρομοκρατία επιστρέφει επειδή βρήκε πρόσφορο έδαφος να επιστρέψει· ότι οι άνθρωποι πίσω από τις βόμβες βγήκαν ξανά μπροστά, επειδή μπορούν· επειδή τίποτα δεν τους εμποδίζει. Η αλήθεια είναι ότι η «οικονομικοποίηση» της πολιτικής, που […]

Τα πράγματα δεν δείχνουν πολύ καλά για τον πολυφωτογραφημένο ανθρωπιστή Κωνσταντίνο Πολυχρονόπουλο. Μετά την έρευνα που, σύμφωνα με δημοσιεύματα, ξεκίνησε εις βάρος του από τις Αρχές για ξέπλυμα χρήματος, απάτη και σύσταση εγκληματικής οργάνωσης, έχουν αρχίσει τώρα να αναδύονται στη δημόσια σφαίρα διάφορες άχαρες πτυχές […]

Διαβάζοντας κανείς την ανακοίνωση της παράταξης του Κώστα Μπακογιάννη σχετικά με τον τερματισμό των έργων ανάπλασης στον λόφο του Στρέφη και την απόρριψη της σχετικής χορηγίας, υποθέτει πως όσα αναφέρονται σε αυτήν είναι ελαφρώς διογκωμένα.

Οταν λέμε ότι η Εκκλησία δεν έχει καμία δουλειά να υπερβαίνει τα θρησκευτικά της καθήκοντα και να ανακατεύεται σε πολιτικά ζητήματα, κάποιοι σπεύδουν να μας θυμίσουν την ιστορική και ταυτοτική της σύνδεση με τον ελληνισμό· η αναδρομή τους φτάνει μέχρι την ίδρυση του ελληνικού κράτους: «Αν δεν υπήρχε η Εκκλησία, δεν θα υπήρχε Ελλάδα!

Οι φορτικοί ρεπόρτερ παραμονεύουν έξω από σπίτια, στούντιο, δικαστήρια, θέατρα, νυχτερινά κέντρα και οποιοδήποτε άλλο μέρος στο οποίο ενδέχεται να συναντήσουν πρόσωπα που σχετίζονται με την επικαιρότητα.

Το «προοδευτικό μέτωπο» έχει λειτουργήσει περισσότερο ως υποσχετικό λεκτικό πυροτέχνημα παρά ως πραγματικότητα. Στην προσπάθειά τους να διαφοροποιηθούν ποιοτικά από τη Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν κατά καιρούς επιχειρήσει να θεμελιώσουν την ταυτότητά τους σε ένα αταβιστικό δίπολο, που περιλαμβάνει από τη μία τη Νέα Δημοκρατία ως «σκοτεινή δύναμη συντήρησης» και από […]

«Πολύ καιρό έχει να μας θυμίσει ο Γιώργος Καπουτζίδης ότι είναι γκέι», έλεγε ένα δηκτικό tweet πριν από λίγες εβδομάδες, εισπράττοντας αμέσως αναρίθμητες ψηφιακές καρδούλες από άτομα που ταυτίστηκαν με το ειρωνικό του πνεύμα.

Κανένα άλλο τηλεοπτικό θέαμα των τελευταίων ετών δεν έχει σατιρίσει τόσο εύστοχα και πολύπλευρα τη woke culture όσο η σουρεαλιστική και επιμελώς άβολη σειρά The Curse (με πρωταγωνίστρια την αγαπημένη πλέον στην Ελλάδα, Εμα Στόουν).

Στην Ελλάδα, η παράδοση της –με κάθε κόστος– αποφυγής ατομικών και συλλογικών ευθυνών, τόσο σε επίπεδο κοινωνίας όσο και σε επίπεδο θεσμών, έχει οδηγήσει στη νοοτροπία της «κακιάς στιγμής»: «Δεν μπορούσαμε να το ξέρουμε», «δεν μπορούσαμε να το προβλέψουμε», «δυστυχώς, τα πράγματα δεν θα μπορούσαν να εξελιχθούν διαφορετικά».

Οι ακροδεξιοί δεν κολλάνε στα προσχήματα· λένε ευθέως ότι η ισότητα δεν είναι για όλους· εκφράζουν το οπισθοδρομικό τους πνεύμα αναλαμβάνοντας και το κόστος του οπισθοδρομικού τους λόγου.

Η πρώτη προαναγγελία είναι μια κοινωνική σφυγμομέτρηση: εκδηλώνει την κυβερνητική διάθεση και αφουγκράζεται την αντίδραση του εκλογικού σώματος· καταγράφει και εκτιμά αντανακλαστικά, ψυχολογικές αποκρίσεις, πρώιμες νοητικές επεξεργασίες. Η δεύτερη απευθύνεται στο κόμμα: οι βουλευτές και τα στελέχη γνωρίζουν ήδη […]