Άρης Αλεξανδρής

Οταν η Μαρία Καρυστιανού εξέφραζε απόψεις αμφίβολης εγκυρότητας για το δυστύχημα των Τεμπών, οι υποστηρικτές του αγώνα της δεν είχαν καμία αμφιβολία ότι έκανε το σωστό. Το πένθος της και η κυβερνητική ανικανότητα δικαιολογούσαν, άλλωστε, μικρές ή μεγαλύτερες αποκλίσεις από επιστημονικά δεδομένα και θεσμικές διαδικασίες.

Η προφανής απάντηση στη δήλωση πως «δεν είναι τώρα η ώρα να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών», την οποία έκανε ο πρωθυπουργός αμέσως μετά τη σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο, δόθηκε ήδη από πολλές μεριές: στις δημοκρατίες, η νομιμότητα δεν είναι θέμα χρονισμού· όλες οι ώρες είναι κατάλληλες και για […]

Ανάμεσα σε δύο μεγάλα κακά, ποιο είναι το πρωτεύον; Εκείνο που χρονίζει ή αυτό που ενσκήπτει ξαφνικά;

Οταν η μία γινόταν διάσημη, η επιτυχία ήταν θέμα δουλειάς: αυτό που έκανες υπαγόρευε αυτό που θα γινόσουν. Τώρα που έγινε διάσημη η άλλη, τα πράγματα έχουν πια αλλάξει. Η επιτυχία αυτού που κάνεις είναι συνάρτηση εκείνου που λες.

Το αν θα είναι κίνημα, σχηματισμός ή τυπικό κόμμα το πολυαναμενόμενο εγχείρημα της Μαρίας Καρυστιανού, είναι το μικρότερο από τα υπαρξιακά ζητήματα που το βαραίνουν. Ούτως ή άλλως, η Ιστορία έχει δείξει ότι οι ιδιότητες αυτές συμπλέκονται και συχνά εκβάλλουν στα ίδια νερά. Πιο σημαντικό είναι η πολιτική αυτή κίνηση να προσδιοριστεί […]

Η «woke» κουλτούρα καταγγέλλεται τώρα ως περιοριστική. Εχουμε όμως αξιολογήσει την ελευθερία που έφερε η πολιτική ορθότητα πριν από τον εκφυλισμό της; Εικόνες από ένα παρελθόν που κανείς δεν θα ήθελε να θυμάται.

Η Μπριζίτ Μπαρντό έγινε τελικά αυτό που λέμε «cultural icon»: ιδέα περισσότερο, παρά ηθοποιός.

Γνώριζαν προκαταβολικά γι’ αυτήν οι τηλεοπτικές εκπομπές, τα κοινωνικά δίκτυα, η «πιάτσα». Μας προειδοποιούσαν για περισσότερο από μία εβδομάδα ότι «έρχεται». Μόνο ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν γνώριζε την καταγγελία εις βάρος του για σεξουαλική παρενόχληση, μέχρι αυτή να επισημοποιηθεί.

Η πτώση στη δημοτικότητα της κυβέρνησης έχει μια αυτοματική (αντι)κοινωνική συνέπεια: νομιμοποιεί ηθικά κάθε αντικυβερνητικό διάβημα, πριν καν το περιεχόμενό του γνωστοποιηθεί ή ακόμη και ανεξάρτητα από το περιεχόμενο αυτό. Τα αγροτικά μπλόκα και τα μαζικά λαϊκά ερείσματα που φέρεται να έχουν, είναι ένα τέτοιο παράδειγμα. Τι διεκδικούν ακριβώς οι αγρότες; Κάτι που δεν […]

Η οργή κατά του ευρωβουλευτή Νίκου Παππά για την τραμπούκικη επίθεσή του σε βάρος δημοσιογράφου ήταν πάνδημη, αλλά και καθυστερημένη.

Πώς δουλεύει ο λαϊκισμός: Βρίσκεις ένα θέμα σκανδαλώδες, που δικαίως εξοργίζει τα πλήθη. Τον ΟΠΕΚΕΠΕ για παράδειγμα. Υιοθετείς θέση και ύφος καταγγέλλοντος ιεροεξεταστή – εσύ είσαι ο θεόπεμπτος κριτής και όλοι οι άλλοι προκαταβολικά ένοχοι. Αρχίζεις να επιτίθεσαι από άμβωνος δίχως στοιχεία, μόνο με ενδείξεις· καμιά φορά, και χωρίς αυτές.

Είναι ο αντισημιτισμός Η επίθεση δεν θα μπορούσε να είναι πιο στοχευμένη. Το πλήθος στην παραλία Μπόνταϊ ήταν εβραϊκό, ο λόγος συγκέντρωσής του ήταν ο εορτασμός του Χάνουκα, το κλίμα ήταν ειρηνικό, εντελώς άσχετο με πολέμους, «γενοκτονικά κράτη», ακροδεξιές κυβερνήσεις κ.λπ. Το φονικό στην Αυστραλία ήταν επομένως ένα ξεκάθαρο παράδειγμα εγκληματικού αντισημιτισμού, από αυτά που […]