Άρης Αλεξανδρής

Τι σημαίνει το όνομα του κόμματος γι’ αυτούς που έχουν γεννηθεί μετά το 1981; Δύο απαντήσεις.

Δεν ήταν «fake news»· δεν ήταν «τρολιά»· δεν ήταν καν αστείο με την κλασική έννοια. Η «Ψίμυθος» ήταν ένα σατιρικό σχόλιο, εντελώς διάφανο ως προς την πρόθεσή του, για την υποκρισία και την ανασφάλεια των «εναλλακτικών» παραθεριστών, των «φασαίων» του καλοκαιριού, που πάντα ξέρουν κάτι που οι άλλοι αγνοούν – μια ταβέρνα, μια παραλία, ένα ολόκληρο νησί.

Το κόμμα ανήκει στα τρολ του Για τον ΣΥΡΙΖΑ πάλεψαν κατά καιρούς πολλοί: οι ιδεαλιστικές αριστερές μειοψηφίες που αφελώς πίστεψαν ότι τα κομμουνιστογενή αιτήματα μπορούν να εκφράσουν τον άνθρωπο της κρίσης και να παγιώσουν τη ριζοσπαστική Αριστερά στο πολιτικό μέινστριμ· οι αποσυνάγωγοι λαϊκιστές του παλαιού ΠΑΣΟΚ που ονειρεύτηκαν καιροσκοπικά την αναβίωση του ανδρεϊκού σοσιαλισμού στο […]

Παράτυπες διαδικασίες, μη εγκεκριμένες επιτροπές, τηλεφωνήματα, απολογίες, παρεξηγήσεις, πινγκ πονγκ ευθυνών. Το γραφειοκρατικό φιάσκο στο οποίο σκόνταψε η διαδικασία επιλογής της ελληνικής υποψηφιότητας για τα βραβεία Οσκαρ μοιάζει από μόνο του με κινηματογραφικό σενάριο, που παραπέμπει σε ένα πολύ γνώριμο μοτίβο εθνικής αυτοβιογραφίας. Το αχρείαστο δράμα που δημιούργησε το υπουργείο Πολιτισμού, κάνοντας μαλλιά κουβάρια σκηνοθέτες, […]

Μια συλλογή απόψεων και εικόνων για να διαπιστώσουμε αν η πιο δοξασμένη εποχή του χρόνου αξίζει όσα επενδύουμε σ’ αυτήν.

Ο θάνατος είναι πάντα ο πιο αδυσώπητος κριτής, γιατί αποφαίνεται σε δύο επίπεδα: αυτά των πεπραγμένων και της υστεροφημίας. Ανατέμνει τη βιωμένη εμπειρία του θανόντος και παράλληλα καθορίζει τη μεταθανάτια πρόσληψή του, εκείνη που συντίθεται από τον μύθο και τις αφηγήσεις, για την οποία ο νεκρός δεν μπορεί να κάνει τίποτα παραπάνω απ’ ό,τι ήδη έκανε.

Ποιος φοβάται τις λέξεις; Φοβάται τις λέξεις όποιος κρύβεται από την ουσία τους. Οποιος χρησιμοποιεί τον λόγο όχι για να εκφραστεί και να επικοινωνήσει, αλλά για να επιβάλει και να θωρακίσει τις ιδέες του, περιορίζοντας το δικαίωμα των άλλων να πραγματεύονται και να γνωστοποιούν τις δικές τους. Φοβάται τις λέξεις όποιος φοβάται τον εαυτό του […]

Η κριτική εις βάρος του Ελον Μασκ έχει μία ιδιομορφία: δεν είναι κριτική που αναφέρεται αμιγώς στο πρόσωπο, αλλά κριτική του φαινομένου· όλα όσα ο Μασκ αντιπροσωπεύει σε επίπεδο τάξης, κουλτούρας και επαγγελματικής καταξίωσης υπερβαίνουν το άτομο και ανάγουν τον σχολιασμό του σε φιλοσοφικό επίπεδο […]

Μας αρέσει πολύ η κατασκευή σεναρίων· μας αρέσει να βγαίνουμε εκτός θέματος επειδή μας λείπει η ωριμότητα να παραμείνουμε εντός.

Η αλήθεια είναι πως ο Στέφανος Τσιτσιπάς μπορεί να γίνει αντιπαθητικός χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια, ειδικά στους Eλληνες. Δεν είναι τόσο οι ύβρεις εντός του γηπέδου που ερεθίζουν – αυτές μπορεί και να τις έβρισκαν χαριτωμένες οι συμπατριώτες του υπό άλλες συνθήκες. Είναι κυρίως το πού απευθύνονται: στα ιερά πρόσωπα των γονέων!

Πολλά μπορεί να πει κανείς για τον Παύλο Πολάκη, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αμφισβητήσει τη συνέπειά του. Σε μια εποχή απανωτών διασπάσεων και μεταμορφώσεων για τον ΣΥΡΙΖΑ, ο βουλευτής Χανίων παραμένει μία από τις πιο χαρακτηριστικές σταθερές του· η προσωπικότητα η οποία παραπέμπει περισσότερο από κάθε άλλη στο brand που χτίστηκε […]

Η νεοελληνική πραγματικότητα των τελευταίων δεκαετιών, με τις πολλαπλές αντιφάσεις, τα ύψη και τα βάθη της, είχε καταστήσει τους Ελληνες ολυμπιονίκες σύμβολα της επαμφοτερίζουσας ταυτότητάς της. Από την περιφρόνηση στον θρίαμβο, από την προσπάθεια στην επιτυχία, από την αντιξοότητα στην πολυτέλεια και, μετά, από το ρετιρέ ξανά στο ισόγειο, από τις […]