Ανδρέας Ρικάκης

Η τελευταία installation performance του Δημήτρη Παπαϊωάννου «Still Life» δεν είχε καμία σχέση με τη συλλογή του Κ. Παλαμά «Ασάλευτη Ζωή». Ομως ούτε και με τη «Νεκρά Φύση» των εικαστικών. Καθώς τώρα ο δημιουργός και κατ’ εξοχήν διεθνής μας performance artist αποδεικνύει…

Σε ανύποπτο χρόνο και στα εγκαίνια της αίθουσας Νίκος Σκαλκώτας του Μεγάρου Μουσικής, ο αείμνηστος Χρήστος Λαμπράκης είχε ανακοινώσει ότι αυτός ο χώρος θα αφιερωνόταν στον Χορό.

Βέβαιος είμαι ότι αν ένας θεατής (και ήταν πολλοί) δεν πήρε το έντυπο πρόγραμμα του Μπαλέτου της ΕΛΣ για το «Chopin in love» –ή αν το πήρε και δεν το διάβασε πριν από την παράσταση– δεν θα κατάλαβε ότι ο Σοπέν ήταν ο Βέρθερος.

Ενας ανενημέρωτος, όσο και καλοπροαίρετος, θεατής θα πήγαινε να παρακολουθήσει την τελευταία παραγωγή του Μπαλέτου της ΕΛΣ «Chopin in love» (σε άπταιστα αγγλικά) πιστεύοντας ότι θα παρακολουθήσει τον έρωτα του Σοπέν με τη Γεωργία Σάνδη.

Και μη βιαστείτε να βγάλετε συμπεράσματα ότι πρόκειται για κάποια «Βασίλισσα της ερήμου» κάπως… ελευθερίων ηθών.

Τον καιρό εκείνο τον παλιό την οιαδήποτε προσέγγιση στη μουσική κωμωδία, στο μιούζικαλ επί το… ελληνικότερον, την οφείλαμε κυρίως στις κυρίες Αλίκη Βουγιουκλάκη και Σμαρούλα Γιούλη.

Επέστρεψε το Βασιλικό Μπαλέτο στην… Αθήνα και στην Αίθουσα Ν. Σκαλκώτα του Μεγάρου Μουσικής είχαμε σε απευθείας μετάδοση από το Κόβεντ Γκάρντεν την (σε συμπαραγωγή με το Εθνικό Μπαλέτο του Καναδά) τελευταία επιτυχία του «Ενα Χειμωνιάτικο Παραμύθι» (28/4).

Δεν κατάλαβα (αν και είδα και τις δύο παραστάσεις των Μεγάλων Καναδικών Μπαλέτων του Μόντρεαλ στο Μέγαρο Μουσικής, 3 και 4/4) τι έλειπε, ποιο πιόνι ή νούμερο ή σκηνή από το φερώνυμο μπαλέτο του περιφανούς Ισραηλινού χορογράφου. Και ας έχω ξαναδεί αυτό το «συμπίλημα» τρεις φορές.

Τα Μεγάλα Καναδικά Μπαλέτα του Μοντρεάλ που αναφέρονται παντού με τον γαλλικό τίτλο τους Les Grands Ballets Canadiens de Montreal (GBCM) δεν είναι ούτε Μπαλέτα ούτε Μεγάλα.

Πρίγκιπας: Ντανίλο Ζέκα – πάντα αξιόπιστος και ικανός. Ιγκορ Σιάτζκο – πάντα γερός. Τώρα «παίζει» κιόλας. Βαγγέλης Μπίκος – απολύτως «ονειροπαρμένος», ο καλύτερος ρόλος του μέχρι σήμερα.

Είμαι βέβαιος ότι για να αποτοξινωθεί από τον Θόδωρο Αγγελόπουλο και το «Ταξίδι του στην αιωνιότητα», ο χορογράφος της ΕΛΣ έσκυψε με ευλάβεια στα αφηγήματα της απερίγραπτης προσωπικότητας που υπήρξε ο Ε. Τ. Α. Χόφμαν (1776-1822).

Πρώτοι ήταν εκείνοι του τότε Βασιλικού και μετέπειτα Εθνικού Κήπου. Μαζί με τις πάπιες τους και που γλίστρησα, έπεσα στη Λίμνη (των παπιών) και έφαγα και ξύλο. Μετά έφτασαν στο σινεμά με τις σοβιετικές κυρίες Ουλάνοβα (άσπρος) και Ντουντίνσκαγια (μαύρος)…