Ανδρέας Δρυμιώτης

Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης όταν ήταν υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης (2013-2015) προσπάθησε να εφαρμόσει ένα σύστημα αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων. Την κριτική και τους χαρακτηρισμούς που άκουσε τότε είναι δύσκολο να τους θυμάστε.

Ο τίτλος μου αποδίδεται στον Αγγλο συγγραφέα Samuel Johnson (1709-1784). Στα αγγλικά είναι: «Patriotism is the last refuge of a scoundrel» και η μετάφραση του «scoundrel» σε «αχρείο» είναι η επιεικέστερη. Πολλοί τη μεταφράζουν σε «απατεώνα». Θυμήθηκα τον αφορισμό διαβάζοντας την ομιλία του Αντώνη Σαμαρά στην Κύπρο.

Η ζωή στην Ελλάδα μπορεί να συνοψισθεί με την ακόλουθη διαπίστωση: στον ιδιωτικό τομέα μπορείς να κάνεις οτιδήποτε, αρκεί να μην παραβαίνεις τον νόμο. Αντίθετα, στο Δημόσιο δεν μπορείς να κάνεις απολύτως τίποτα αν δεν προβλέπεται ρητά από τον νόμο. Τόσο απλά, αλλά ταυτόχρονα και τόσο πολύπλοκα, γιατί η ερμηνεία μπορεί να μην είναι τόσο απλή.

Την περασμένη Κυριακή αναφέρθηκα στην επιστολή των «Ενδεκα του… Λαφαζάνη» για τα κόκκινα δάνεια. Σήμερα, ελάτε να δούμε την ουσία του θέματος.

Οπως είπε πριν από πολλά χρόνια ο Oscar Wilde: «I can resist everything except the temptation» – «Μπορώ να αντισταθώ σε όλα, εκτός από τον πειρασμό». Ομολογώ, ότι κι εγώ προσωπικά δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό.

Λίγη ιστορία για να μπούμε στο πνεύμα. Πριν από πολλά χρόνια είχαμε τη «Νιγηριανή απάτη». Αθώοι συμπολίτες μας, αλλά και από άλλες χώρες, λάμβαναν μια επιστολή την οποία υπέγραφε ένας διεφθαρμένος στρατιωτικός, ο οποίος υποτίθεται ότι είχε σφετερισθεί εκατομμύρια δολάρια και έψαχνε «μουλάρι» για να τα βγάλει από τη Νιγηρία, υποσχόμενος 30% στον ενδιαφερόμενο.

Αναφέρομαι στον Κωστάκη και τον Αντωνάκη. Χρησιμοποιώ τα υποκοριστικά τους γιατί ομολογώ ότι η απουσία τους από την ομιλία του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ μοιάζει με νηπιακή αντίδραση κακομαθημένων παιδιών. «Δεν σε παίζουμε!». Αφού, λοιπόν, συμπεριφέρονται σαν παιδάκια, θα χρησιμοποιώ τα υποκοριστικά τους για λόγους συμμετρίας.

Οσοι διαβάζετε συστηματικά τη στήλη μου θα έχετε διαπιστώσει ότι είμαι πεισματάρης. Αν πιστεύω ότι έχω δίκαιο θα γράφω, θα ξαναγράφω και θα ξαναγράφω για το ίδιο θέμα μέχρι να παγώσει η Κόλαση. Eχω επανειλημμένα διατυπώσει την άποψή μου ότι η δική μας Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων έχει καταντήσει ο μεγαλύτερος ανασταλτικός παράγοντας προόδου στη […]

Δεν θα σας κρατήσω σε αγωνία, άσε που μπορεί και να μη σας καίγεται καρφί για το θέμα.

Τον Αύγουστο συμπληρώθηκαν 20 χρόνια από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 που διοργάνωσε με μεγάλη επιτυχία η χώρα μας. Για 15 μέρες η Ελλάδα μας ήταν στο επίκεντρο του κόσμου και εμείς ζούσαμε ένα όνειρο. Eχουν γίνει πολλές συζητήσεις και όταν αργότερα –το 2009– η χώρα πτώχευσε, είναι πολλοί αυτοί που συνέδεσαν την πτώχευση με τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Αρχές Αυγούστου και όπως συνηθίζω τα τελευταία χρόνια, το σημερινό κείμενό μου θα είναι ελαφρύ σαν πούπουλο. Το 2021 και το 2022 τα κείμενά μου είχαν τίτλους «Πανωλεθρίαμβος» και «Πανωλεθρίαμβος Encore», όπου είχα παραδείγματα «μαργαριταριών» από εκθέσεις μαθητών και απαντήσεις από νέους σε διάφορα παιχνίδια.

Ο σημερινός τίτλος δεν θέλει καμία διευκρίνιση. Το θέμα είναι ολοφάνερο. Δυστυχώς, εμείς εδώ στην Ελλάδα δεν έχουμε αντιληφθεί την τεράστια σημασία του management. Δεν είναι τυχαίο ότι στις ΗΠΑ, όπου όλα μετριούνται και αποτιμώνται ανάλογα με την απόδοση, οι καλοί managers αμείβονται με μυθικά ποσά. Εμείς εδώ τους χλευάζουμε σαν «golden boys». Αλλη μια ανεξήγητη παθογένεια.