Νίκος Αλιβιζάτος

Εστω και με καθυστέρηση ενός τετάρτου του αιώνα, η τέως βασιλική οικογένεια εγκατέλειψε τις ακραίες απόψεις που εκφράστηκαν στο Στρασβούργο το 1998.

Διορίζοντας πρωθυπουργό τον Μισέλ Μπαρνιέ, πολύ γνωστό μεν πολιτικό, του τέταρτου όμως κατά σειρά σε ψήφους κόμματος στις τελευταίες εκλογές, ο πρόεδρος Μακρόν έθεσε ασφαλώς τέρμα σε μια δίμηνη κυβερνητική εκκρεμότητα, χωρίς προηγούμενο στα χρονικά της Ε΄ Γαλλικής Δημοκρατίας.

Η ανακοίνωση της εισαγγελέως του Αρείου Πάγου για το πόρισμα Ζήση για τη θλιβερή υπόθεση των υποκλοπών προκάλεσε βαθύτατη απογοήτευση σε όσους από μας, κοινούς πολίτες και νομικούς, θέλουμε να πιστεύουμε στην ποιότητα της ελληνικής Δικαιοσύνης και την ανεξαρτησία της.

Μια αποτίμηση της λειτουργίας του Καταστατικού Χάρτη της χώρας κατά τη «μακρά διάρκεια».

Αθροίζοντας συνολικά μόνο 120-140 έδρες επί συνόλου 720, τα ακροδεξιά κόμματα απέτυχαν να δημιουργήσουν το momentum που προσδοκούσαν.

Το ξύλο που έπεσε στη Βουλή την περασμένη εβδομάδα έθεσε ξανά επί τάπητος ένα πολυσυζητημένο θέμα: ποιους βουλευτές εκλέγουμε; Μήπως φτάσαμε στον πάτο του βαρελιού και δεν το έχουμε πάρει χαμπάρι; Υπάρχουν περιθώρια ανάταξης και, αν ναι, ποια μέτρα πρέπει να πάρουμε; Δεν αναφέρομαι σε αυτό καθ’ εαυτό το περιστατικό της περασμένης Τετάρτης.

Μετά την πρόσφατη παραγγελία της εισαγγελέως του Αρείου Πάγου για άσκηση ποινικής δίωξης κατά των βουλευτών των Σπαρτιατών (πλην του Βασιλείου Στίγκα, που τους είχε καταγγείλει), καθώς και κατά του Ηλία Κασιδιάρη ως ηθικού αυτουργού και ενός δικηγόρου, η τύχη του μορφώματος αυτού θα κριθεί σε δύο επίπεδα: το ποινικό και το συνταγματικό. Στο μεν […]

Μπορώ να βεβαιώσω ότι, με αυστηρή εφαρμογή των κριτηρίων της Επιτροπής της Βενετίας, η χώρα μας δεν αποκλίνει από τους ευρωπαϊκούς μέσους όρους.

Εχοντας αρθρογραφήσει πολλές φορές στο παρελθόν για την κομματική πειθαρχία και τα όριά της, είχα αποφασίσει να μην ασχοληθώ με το θέμα των ημερών, ώσπου έπεσα πάνω στην ομιλία του Στέφανου Κασσελάκη στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ, το προπερασμένο Σάββατο.

Η επιστροφή της Ελλάδας στην κοινοβουλευτική νεωτερικότητα δεν συνοδεύτηκε από θεσμικά αντίβαρα.

Η «ακτινογραφία» μιας ασυνήθιστης απόφασης και οι πιθανότητες να τεθεί ο τέως πρόεδρος εκτός εκλογικής μάχης.

Είκοσι δύο χρόνια μετά την «είσοδό» της στο Σύνταγμα, το 2001, ήταν καιρός να νομοθετηθεί και η επιστολική ψήφος. Μαζί με την κατοχύρωση και της ψήφου των αποδήμων, χωρίς ανούσιες και αντισυνταγματικές προϋποθέσεις, είναι δίχως άλλο ένα μεγάλο βήμα μπροστά.